ΣΥΝΘΗΚΗ – ΛΑΙΜΗΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

«Ο πανι­κός
εξα­πλώ­νε­ται στους κόλ­πους της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, λες και
κάποιο κου­νά­βι εισέ­βα­λε στο κλου­βί με τα κου­νέ­λια. Το σχέ­διο για τη δημιουργία
μιας μεγά­λης κοι­νής αγο­ράς, που θα ενσω­μα­τώ­νει τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τεί­ες και την
Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση, ένα σχέ­διο που εξε­λισ­σό­ταν θαυ­μά­σια, χωρίς κανείς να
πάρει είδη­ση, ήρθε ξαφ­νι­κά στο φως της ημέ­ρας. Σε ολό­κλη­ρη την Ευρώπη,
οι λαοί διε­ρω­τώ­νται για­τί να συμ­βαί­νει κάτι τέτοιο. Για­τί κανείς δεν
ζητά­ει τη γνώ­μη τους; Ποιους να εξυ­πη­ρε­τεί, άρα­γε, αυτή η
ιστορία»;

Με αυτά τα λόγια
ξεκι­νού­σε πρό­σφα­τη ανά­λυ­ση του Τορτζ Μον­μπάιοτ στη βρε­τα­νι­κή εφη­με­ρί­δα Guardian.
Πέτρα του σκαν­δά­λου, η Δια­τλα­ντι­κή Εμπο­ρι­κή Επεν­δυ­τι­κή Σχέ­ση (TTIP), την οποία
δια­πραγ­μα­τεύ­ο­νται, υπό συν­θή­κες άκρας μυστι­κό­τη­τας, από τον περα­σμέ­νο Ιού­λιο, η
Ευρω­παϊ­κή Επι­τρο­πή και η κυβέρ­νη­ση Ομπά­μα. Η μυστι­κό­τη­τα αφο­ρά, ωστόσο,
μόνο τους λαούς και τα κοι­νο­βού­λια των ενδια­φε­ρο­μέ­νων χωρών και όχι τις μεγάλες
πολυ­ε­θνι­κές εται­ρεί­ες, στα μέτρα των οποί­ων είναι κομ­μέ­νη και ραμ­μέ­νη η
«ιστο­ρι­κή» συμ­φω­νία. Όπως έγι­νε γνω­στό από ρεπορ­τάζ έγκυ­ρων εφημερίδων
ένθεν κακεί­θεν του Ατλα­ντι­κού, στις δια­πραγ­μα­τευ­τι­κές ομά­δες της Αμερικής
συμ­με­τέ­χουν κάπου 600 εκπρό­σω­ποι εται­ρειών. Σύμ­φω­να με το Ευρωπαϊκό
Παρα­τη­ρη­τή­ριο Εται­ρειών, η Κομι­σιόν διορ­γά­νω­σε για την επω­α­ζό­με­νη συμ­φω­νία οκτώ
συσκέ­ψεις με οργα­νώ­σεις πολι­τών και… 119 συσκέ­ψεις με στε­λέ­χη και «λομπί­στες»
μεγά­λων επι­χει­ρή­σε­ων- στη δεύ­τε­ρη περί­πτω­ση, πίσω από κλειστές
πόρτες.

Δεν είναι δύσκολο
να ερμη­νεύ­σει κανείς τη μυστι­κο­πά­θεια των αμε­ρι­κα­νι­κών και ευρω­παϊ­κών ελίτ.
Όποιος έχει καεί με το χυλό, φυσά­ει και το για­ούρ­τι. Μετα­ξύ 1995 και
1997, οι μεγά­λες δυνά­μεις εργά­ζο­νταν πυρε­τω­δώς, και πάλι σε πλή­ρη μυστικότητα,
για τη δια­μόρ­φω­ση μιας παρό­μοιας συμ­φω­νί­ας, εκεί­νη τη φορά υπό την
αιγί­δα του Οργα­νι­σμού Οικο­νο­μι­κής Συνερ­γα­σί­ας και Ανά­πτυ­ξης (ΟΟΣΑ). Ωστό­σο, η
λεγό­με­νη «Πολυ­με­ρής Συμ­φω­νία Επεν­δύ­σε­ων» (ΜΙΑ) απε­βί­ω­σε προ­τού δει το φως της
ημέ­ρας. «Η ΜΙΑ είναι σαν τον Δρά­κου­λα: πεθαί­νει όταν εκτί­θε­ται στον ήλιο», είχε
δηλώ­σει σαρ­κα­στι­κά η προ­ο­δευ­τι­κή κοι­νω­νιο­λό­γος Σού­ζαν Τζορτζ.

Ευτυ­χώς για όλους
μας- ή έστω για σχε­δόν όλους. Το σχέ­διο της εν λόγω συν­θή­κης- ένα
«Μανι­φέ­στο του παγκο­σμιο­ποι­η­μέ­νου καπι­τα­λι­σμού», όπως το είχε χαρα­κτη­ρί­σει η
γαλ­λι­κή επι­θε­ώ­ρη­ση Le Monde Diplomatique– προ­έ­βλε­πε μια τόσο
ισο­πε­δω­τι­κή επι­βο­λή του ελεύ­θε­ρου εμπο­ρί­ου, που έθε­τε κυριο­λε­κτι­κά στην
παρα­νο­μία κάθε κοι­νω­νι­κό, περι­βαλ­λο­ντι­κό και πολι­τι­στι­κό φραγ­μό, μαζί με κάθε
έννοια εθνι­κής κυριαρ­χί­ας. Αν περ­νού­σε η ΜΙΑ, οποια­δή­πο­τε πολυ­ε­θνι­κή θα μπορούσε
να σύρει σε διε­θνή δικα­στή­ρια οποια­δή­πο­τε εθνι­κή κυβέρ­νη­ση, αξιώ­νο­ντας γενναίες
απο­ζη­μιώ­σεις για κάθε είδους μέτρα προ­τί­μη­σης εθνι­κών (ή ευρω­παϊ­κών) προϊόντων
και επι­χει­ρή­σε­ων, ενί­σχυ­σης της εργα­τι­κής νομο­θε­σί­ας υπέρ των μισθωτών,
προ­στα­σί­ας της δημό­σιας υγεί­ας και του περιβάλλοντος.

Με άλλα λόγια, η
ΜΙΑ θα έβγα­ζε εκτός νόμου όχι μόνο τον Μαρξ, αλλά και αυτόν τον… Κέινς!
Το πιο εξορ­γι­στι­κό σημείο του σχε­δί­ου συν­θή­κης ήταν εκεί­νο που προέβλεπε
την απο­ζη­μί­ω­ση ξένων εται­ρειών από κυβερ­νή­σεις χωρών στις οποί­ες σημειώνονται
«κοι­νω­νι­κές ανα­τα­ρα­χές» και «συγκρού­σεις»- δηλα­δή, οι κυβερ­νή­σεις θα
έπρε­πε να απο­ζη­μιώ­νουν τις πολυ­ε­θνι­κές ακό­μη και για τις απώ­λειες κερ­δών λόγω
απερ­γιών! Τελι­κά, οι οξύ­τα­τες αντι­δρά­σεις της ευρω­παϊ­κής κοι­νω­νί­ας των πολιτών-
σε συν­δυα­σμό, είναι αλή­θεια, με τις ανη­συ­χί­ες της Γαλ­λί­ας για την επαπειλούμενη
ισο­πέ­δω­ση της πολι­τι­στι­κής και της αμυ­ντι­κής της βιο­μη­χα­νί­ας, αλλά και του
ισχυ­ρού αγρο­τι­κού της τομέα- οδή­γη­σαν τη σοσια­λι­στι­κή κυβέρ­νη­ση του Λιονέλ
Ζοσπέν να εγκα­τα­λεί­ψει τη συμ­φω­νία, δίνο­ντάς της την χαρι­στι­κή βολή, τον
Οκτώ­βριο του 1998. 

Πέντε χρό­νια
αργό­τε­ρα, η εκκο­λα­πτό­με­νη συμ­φω­νία μετα­ξύ Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών και Ευρωπαϊκής
Ένω­σης απο­τε­λεί, ουσια­στι­κά, νεκρα­νά­στα­ση της δια­βό­η­της ΜΙΑ. Το μόνο ουσιαστικό
στοι­χείο που έχει αλλά­ξει είναι η πολύ περισ­σό­τε­ρο συστηματική,
προ­πα­γαν­δι­στι­κή εκστρα­τεία των εμπνευ­στών της ώστε να πει­σθεί η κοι­νή γνώ­μη για
τα υπο­τι­θέ­με­να ωφέ­λη και να απο­τρα­πούν απρό­ο­πτα τύπου 1998. Στα τέλη
Νοεμ­βρί­ου, το Ευρω­παϊ­κό Παρα­τη­ρη­τή­ριο Εται­ρειών απο­κά­λυ­ψε εσω­τε­ρι­κό έγγρα­φο της
Κομι­σιόν, το οποίο έθε­τε τις βάσεις για μια «απο­φα­σι­στι­κή, επικοινωνιακή
επι­χεί­ρη­ση» με στό­χο «τον χει­ρι­σμό των επεν­δυ­τών, των μέσων κοι­νω­νι­κής δικτύωσης
και της κοι­νής γνώ­μης» ανα­φο­ρι­κά με την αντι­με­τώ­πι­ση της νέας συμφωνίας,
ΤΤΙΡ.

Το κεντρι­κό μήνυμα
των ελίτ είναι ότι, με την κατάρ­γη­ση ή συρ­ρί­κνω­ση των προ­στα­τευ­τι­κών φραγ­μών, η
δια­τλα­ντι­κή ζώνη ελευ­θέ­ρου εμπο­ρί­ου θα δημιουρ­γή­σει 400.000 νέες θέσεις εργασίας
μέχρι το 2015, θα ελα­φρύ­νει, λόγω μειω­μέ­νων τιμών, κάθε νοι­κο­κυ­ριό κατά 545 ευρώ
το χρό­νο κατά μέσον όρο και θα απο­φέ­ρει ετή­σια ωφέ­λη της τάξης των 160 δισ
δολα­ρί­ων για την Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση και των 128 δισε­κα­τομ­μυ­ρί­ων για τις Ηνωμένες
Πολι­τεί­ες. Οι ισχυ­ρι­σμοί αυτοι αμφι­σβη­τού­νται ζωη­ρά, καθώς οι
προ­στα­τευ­τι­κοί δασμοί μετα­ξύ ΗΠΑ και Ευρώ­πης είναι έτσι κι αλλοιώς πολύ χαμηλοί,
με εξαί­ρε­ση συγκε­κρι­μέ­νους τομείς οικο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και επιχειρήσεις
στρα­τη­γι­κής σημα­σί­ας. Άλλω­στε και ο Μπιλ Κλί­ντον είχε υπο­σχε­θεί στους
Αμε­ρι­κα­νούς ότι η συμ­φω­νία ελευ­θέ­ρου εμπο­ρί­ου με το Μεξι­κό και τον Κανα­δά, η
γνω­στή NAFTA, θα δημιουρ­γού­σε 200.000 θέσεις εργα­σί­ας, ενώ στην πρά­ξη κατέστρεψε
680.000.

Σε αντί­θε­ση με τα
φαντα­στι­κά οφέ­λη, το τίμη­μα από την επι­κύ­ρω­ση και την εφαρ­μο­γή της συμ­φω­νί­ας θα
είναι πολύ χει­ρο­πια­στό για τους λαούς τόσο της Ευρώ­πης, όσο και της Αμερικής.
Επι­χει­ρή­σεις και κλά­δοι στρα­τη­γι­κής σημα­σί­ας θα εκτε­θούν στον ανελέητο
αντα­γω­νι­σμό. Η ελευ­θε­ρία στη χρή­ση του Ίντερ­νετ θα υπο­νο­μευ­θεί από την
εφαρ­μο­γή Δρα­κό­ντειων ρυθ­μί­σε­ων στο όνο­μα της «κατα­πο­λέ­μη­σης της
πει­ρα­τεί­ας», ενώ για τον ίδιο λόγο θα γίνει πιο δύσκο­λη η προμήθεια
φτη­νών γενώ­σι­μων για την αντι­με­τώ­πι­ση του AIDS και άλλων ασθε­νειών. Οι
Αμε­ρι­κα­νοί θα κατα­κλύ­σουν τις ευρω­παϊ­κές αγο­ρές με «τρο­φές Φραν­κεν­στάιν», καθώς
θα αρθούν οι περιο­ρι­σμοί για την εισα­γω­γή γενε­τι­κά τρο­πο­ποι­η­μέ­νων τρο­φί­μων, ενώ
οι Ευρω­παί­οι θα παρα­σύ­ρουν τους Αμε­ρι­κα­νούς στον δικό τους, κατώτερο
παρο­νο­μα­στή, ανα­φο­ρι­κά με τη ρύθ­μι­ση του τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος, δίνο­ντας
νέα ώθη­ση στην κερ­δο­σκο­πία, που έπαι­ξε κατα­λυ­τι­κό ρόλο στην κρί­ση του
2008.

Το κυριό­τε­ρο, η
TTIP δια­τη­ρεί τη βασι­κή φιλο­σο­φία της ΜΙΑ, δίνο­ντας τη δυνα­τό­τη­τα στις
πολυ­ε­θνι­κές να σύρουν σε διε­θνή δικα­στή­ρια εθνι­κές κυβερ­νή­σεις για οτιδήποτε
τους κατέ­βει- νόμους που αυξά­νουν τα ημε­ρο­μί­σθια, περιο­ρί­ζουν το χρό­νο εργασίας
και ενι­σχύ­ουν τις συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις, ρήτρες προ­στα­σί­ας του περιβάλλοντος,
υψη­λά στά­νταρντ υγειο­νο­μι­κών ελέγ­χων, απο­ζη­μιώ­σεις για απερ­γί­ες και πάει
λέγο­ντας. Μια εται­ρεία χρυ­σού η οποία- λέμε τώρα- επεν­δύ­ει στη Χαλκιδική
θα μπο­ρεί να προ­σα­γά­γει σε διε­θνές δικα­στή­ριο την αυρια­νή κυβέρ­νη­ση της
Ελλά­δας, αν αυτή της απα­γο­ρεύ­σει να επε­κτεί­νει τις δρα­στη­ριό­τη­τές της,
ώστε προ­στα­τεύ­σει το περι­βάλ­λον και την υγεία των κατοίκων.

Η κυβέρ­νη­ση Σαμαρά
επω­μί­ζε­ται τερά­στιες ευθύ­νες καθώς η τελι­κή δια­πραγ­μά­τευ­ση και επι­κύ­ρω­ση της
επί­μα­χης συν­θή­κης προ­βλέ­πε­ται να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στη διάρ­κεια της ελληνικής
προ­ε­δρί­ας. Το ελά­χι­στο που απαι­τεί­ται είναι η πλή­ρης ενη­μέ­ρω­ση της κοι­νής γνώμης
και η εξο­νυ­χι­στι­κή συζή­τη­ση του προ­βλή­μα­τος στο ελλη­νι­κό κοι­νο­βού­λιο, που θα
κλη­θεί να επι­κυ­ρώ­σει τη συν­θή­κη. Θεω­ρού­με αυτο­νό­η­το ότι η αντιπολίτευση
θα κάνει το παν για να ανα­πτυ­χθεί ένα πραγ­μα­τι­κό κίνη­μα ενα­ντί­ον της ολέθριας
αυτής συν­θή­κης, η οποία απει­λεί να δέσει τα χέρια της οποιασ­δή­πο­τε αυριανής
κυβέρ­νη­σης για προ­ο­δευ­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις, κατα­δι­κά­ζο­ντάς την να
ακο­λου­θεί παθη­τι­κά τον αυτό­μα­το πιλό­το των πολυ­ε­θνι­κών συμ­φε­ρό­ντων.