«ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ»…

Ο τίτλος του σημε­ρι­νού σημειώ­μα­τος του Νίκου Μπο­γιό­που­λου στον Enikos.gr (απ’ όπου το “κλέ­βου­με”) απο­τε­λεί ρήση του Υπουρ­γού υγεί­ας της διο­μυ­σο­κομ­μα­τι­κής (να μην ξεχνιό­μα­στε: μας κυβερ­νούν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ολί­γο από ΔΗΜΑΡ) κυβέρ­νη­σής μας 

Ανευ σχο­λί­ων το πλη­ρο­φο­ρια­κό­τα­το κεί­με­νο, που σας παραθέτουμε…

«ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ»… 

«Έχει χαρ­τί υγεί­ας σπί­τι του ο
Τσί­πρας;», φώνα­ζε και τσί­ρι­ζε στην τηλε­ό­ρα­ση πριν από λίγες μέρες ο
Γεωρ­γιά­δης. Τι λογι­κό­τε­ρο για έναν υπουρ­γό… Υγεί­ας. Να κάνει πολιτική
«αντι­πα­ρά­θε­ση» επι­πέ­δου χαρ­τιού υγείας…

Και εκεί που είπα­με ότι
«εντά­ξει, ο τύπος έπια­σε πάτο», ο ερί­τι­μος υπουρ­γός άφη­σε τον Τσίπρα
και έπια­σε τους κομ­μου­νι­στές. Αυτοί τον εμπνέ­ουν ακό­μα περισσότερο:
«Σιχαί­νο­μαι τους κομ­μου­νι­στές», ήταν τα λόγια του
χαρι­τό­βρυ­του συνερ­γά­τη του κ.Σαμαρά (να τον χαίρεται).

Φυσι­κά ο Γεωρ­γιά­δης, ως
πρω­θιε­ρέ­ας του πολι­τι­κού κατι­να­ριού που ξερο­στα­λιά­ζει στο τηλε­ο­πτι­κό στασίδι,
είναι χρή­σι­μος στον πρω­θυ­πουρ­γό. Ποιόν άλλον να εμπι­στευ­τεί για να απευθυνθεί
στον κοι­νω­νι­κό κατι­μά; Και στην «αισθη­τι­κή» του χρυσαυγίτικου
ακροατηρίου;

Εδώ, άλλω­στε,
ο Γεωρ­γιά­δης έχει και προ­ϋ­πη­ρε­σία. Υπήρ­ξε, για παρά­δειγ­μα, ο μοναδικός
τηλε­πω­λη­τής βιβλί­ων που κέρ­δι­σε τις ευχα­ρι­στί­ες του φασί­στα Πλεύ­ρη, διό­τι ο
Γεωρ­γιά­δης του δια­φή­μι­ζε το πόνη­μα («Οι Εβραί­οι») στην τηλε­ό­ρα­ση. Πρό­κει­ται για
το πόνη­μα από το οποίο μάθα­με, πριν ακό­μα κάνουν την εμφά­νι­σή τους οι
Κασι­διά­ρη­δες, ότι: «Οι άντρες των SS (είχαν) αγω­νι­στι­κόν ήθος.
Ιδε­ο­λο­γι­κά πιστεύω. Παρά­στα­σιν και τρό­πο ζωής (…) αυτοί οι άνδρες υπηρέτησαν
την πατρί­δα των και την Ευρώ­πην με ηρω­ι­σμό (…) είχαν υψη­λόν φρό­νη­μα και την
αίσθη­σιν τιμής (…) απε­τέ­λουν διά την επο­χήν τους το καύ­χη­μα της Λευκής
Φυλής»…

Η επι­λο­γή Γεωρ­γιά­δη δεν ήταν
τυχαία. Δια­θέ­τει όλα τα προ­σό­ντα για να καλύ­ψει την ακρο­δε­ξιά πολε­μί­στρα του
καθε­στώ­τος της ευτέ­λειας: Υστε­ρι­κή αυθά­δεια που υπα­γά­γει την έννοια του
«δια­λέ­γο­μαι» στην φτή­νια του «τσι­ρί­ζω». Παρα­λη­ρη­μα­τι­κό λόγο που τον έχει
ανα­πτύ­ξει για να τρα­μπου­κί­ζει ενα­ντί­ον των ασθε­νέ­στε­ρων: «Έπρε­πε να
σας απο­λύ­σου­με να δεί­τε τι εστί βερί­κο­κο», ήταν τα λόγια του προς
εργα­ζό­με­νους του τομέα ευθύ­νης του. Αλλά, με την ίδια άνε­ση, μπο­ρεί και να
γλύ­φει τους ισχυ­ρούς. Θυμη­θεί­τε, για παρά­δειγ­μα, πως έβρι­ζε τον Σαμα­ρά που τώρα
τον εξυ­μνεί… πατό­κορ­φα. Ή επί­σης, πως αυτο­α­να­κη­ρύσ­σε­ται στον πιο πιστό μαθητή
του Μνη­μο­νί­ου και στον πιο λιγω­μέ­νο και γοη­τευ­μέ­νο «φαν» της τρόι­κας και του
Τόμσεν.

Περι­πτώ­σεις σαν του Γεωργιάδη
δια­θέ­τουν και υψη­λό αίσθη­μα αξιο­πρέ­πειας. Από εκεί­νο που συνα­ντά κανείς μεταξύ
των ρυθ­μι­σμέ­νων να ανοί­γουν ομπρέ­λα όταν η κοι­νω­νία τους φτύ­νει. Παρεμπιπτόντως:
Εκεί­νη την διδα­κτι­κή ιστο­ρία με το 25ευρω στα νοσο­κο­μεία, που μετά άρχι­σε να…
«βρέ­χει», τη θυμάστε;

Ο κύριος Γεωρ­γιά­δης υπήρχε
πάντα. Ανή­κει, δηλα­δή, σε εκεί­νο το είδος «πολι­τι­κών ανδρών» που σε κάθε εποχή
παρακ­μής προ­σω­πο­ποιούν ακρι­βώς το επί­πε­δο και το μέγε­θος της παρακ­μής. Με άλλα
λόγια προ­σω­πο­ποιούν αυτό που οι Λατί­νοι θα το περιέ­γρα­φαν ως εξής:
«Ο tempora – o mores» (σσ: «Ω και­ροί – ω ήθη»).
Τέτοιες περι­πτώ­σεις για την επο­χή τους ήταν, για παρά­δειγ­μα, ο Κου­τσό­γιωρ­γας και
ο Βαγ­γέ­λης Γιαν­νό­που­λος. Αργό­τε­ρα ο Πάγκα­λος. Τώρα ο Γεωργιάδης.

Με αυτή την έννοια πολιτικές
φιγού­ρες της ποιό­τη­τας Γεωρ­γιά­δη εκπρο­σω­πούν ένα ολό­κλη­ρο σύστη­μα. Αναπτύσσονται
στον ίδιο «κήπο» που φυτρώ­νουν από Τομπού­λο­γλου μέχρι Λιά­πη­δες. Εν προ­κει­μέ­νω ο
συγκε­κρι­μέ­νος ανή­κει στα «μπου­μπου­κο-μπου­μπού­κια» που
εκπρο­σω­πούν τη «δημο­κρα­τι­κή» πτέ­ρυ­γα αυτού του συστήματος.

Επ’ αυτού δεν υπάρ­χει καμία
αμφι­βο­λία: Πέραν της πιο μαύ­ρης μαυ­ρί­λας του «πατρίς – θρη­σκεία» που κηρύττει
ως… ιστο­ρι­κός, μην ξεχνά­τε ότι υπήρ­ξε βου­λευ­τής, αλλά και υπουρ­γός (επί
κυβέρ­νη­σης του τρα­πε­ζί­τη Παπα­δή­μου) του ακρο­δε­ξιού κόμ­μα­τος των υμνη­τών του
Μετα­ξά, του ΛΑΟΣ. Υπήρ­ξε χει­ρο­κρο­τη­τής του Καρα­τζα­φέ­ρη, όταν εκεί­νος ζητού­σε τη
μετα­φο­ρά των μετα­να­στών στη… Μακρόνησο.

Φυσι­κά εκπρο­σω­πεί και τη
«συνέ­πεια». Ως μέθο­δο επι­τυ­χούς ατο­μι­κής στα­διο­δρο­μί­ας. Όπως και να το κάνουμε,
η «συνέ­πεια» που δηλώ­νει η μετα­γρα­φή από το ένα κόμ­μα στο άλλο, εν προκειμένω
από το ΛΑΟΣ στη ΝΔ, είναι μια μορ­φή προόδου…

Περί αυτού του κυρί­ου, λοιπόν,
πρό­κει­ται. Αυτός είναι που σιχαί­νε­ται τους κομ­μου­νι­στές. Πράγμα
– μετα­ξύ μας – πολύ λογι­κό. Και απο­λύ­τως ανα­με­νό­με­νο. Το παρά­λο­γο, για κάποιον
σαν τον Γεωρ­γιά­δη θα ήταν να τους… συμπα­θού­σε τους κομμουνιστές.

Το μη ανα­με­νό­με­νο, ίσως, ήταν
ότι ο εν λόγω εξέ­φρα­σε, κιό­λας, τον πλού­το των συναι­σθη­μά­των που θρέ­φει για τους
πολι­τι­κούς του αντι­πά­λους. Το ήθε­λε; Του ξέφυ­γε; Αδιά­φο­ρο. Αν και εμείς
πιστεύ­ου­με τού­το: Το γεγο­νός ότι το «σιχαί­νο­μαι τους κομμουνιστές»
του Γεωρ­γιά­δη δια­τυ­πώ­θη­κε δημό­σια, περισ­σό­τε­ρο κι από την
ιδιο­συ­στα­σία του κυρί­ου υπουρ­γού, μάλ­λον θα πρέ­πει να απο­δο­θεί στην τύχη των
κομ­μου­νι­στών (σσ: κι αυτοί έχουν πότε – πότε τα τυχε­ρά τους). Για­τί, τί άλλο από
τύχη είναι, από τύπους σαν τον Γεωρ­γιά­δη, να εισπράτ­τεις, δημό­σια, τέτοιο
έπαινο.

*Δημο­σιεύ­θη­κε στο “enikos.gr” την
Παρα­σκευή 21 Μαρ­τί­ου 2014