Σαουδική Αραβία: η λογοτεχνία, όπλο της απελευθέρωσης…

Η βαθειά θρη­σκευ­τι­κή δομή της Σαου­δι­κής Αρα­βί­ας την καθι­στά ίσως την συντη­ρη­τι­κό­τε­ρη από άπο­ψη πολι­τι­κών θεσμών και αυστη­ρό­τη­τας εφαρ­μο­γής τους χώρα στον κόσμο. Στην πρω­τεύ­ου­σα της χώρας πρω­το­εμ­φα­νί­στη­κε η «βιβλιο­θή­κη της παρά­δο­σης», όπως έντε­χνα ονο­μά­στη­κε το βιβλιο­πω­λείο, που επε­δί­ω­κε την νομι­μο­ποί­η­σή του σαν προ­ϋ­πό­θε­ση κυκλο­φο­ρί­ας και διά­δο­σης νέων Σαου­δα­ρά­βων συγ­γρα­φέ­ων. Η «λέσχη του βιβλί­ου», όπως μετο­νο­μά­στη­κε ο πρω­το­πο­ρια­κός για την Σαου­δα­ρα­βι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα χώρος φιλο­ξε­νεί μετα­ξύ άλλων έργα του πιο σημα­ντι­κού ίσως εθνι­κού συγ­γρα­φέα του Αμπ­ντούλ Ραχ­μάν Μου­νίφ με γνω­στό­τε­ρο έργο του στην παγκό­σμια κοι­νό­τη­τα τις «Πόλεις του Αλα­τιού», που αφη­γεί­ται την άφι­ξη των πρώ­των Αμε­ρι­κά­νων στην αρα­βι­κή χερ­σό­νη­σο για ανα­ζή­τη­ση πετρε­λαί­ου, όπως την βίω­σε ένα χωριό Βεδου­ϊ­νων. Ο συγ­γρα­φέ­ας δεν υπήρ­ξε αγα­πη­μέ­νος της ντό­πιας ολι­γαρ­χί­ας, αφού περι­γρά­φει τις δια­πλο­κές της με τους Αμε­ρι­κα­νούς. Ο Μου­νίφ στε­ρή­θη­κε την εθνι­κό­τη­τά του από το 1963 και πέθα­νε εξό­ρι­στος το 2004. Τα βιβλία του ήταν απα­γο­ρευ­μέ­να στην Σαου­δι­κή Αρα­βία. Σήμε­ρα ορι­σμέ­να έργα του γίνο­νται ανε­κτά στην «λέσχη του βιβλί­ου» αν και, κατά περιό­δους, γεν­νειο­φό­ροι αστυ­νο­μι­κοί της θρη­σκευ­τι­κής αστυ­νο­μί­ας εισβάλ­λουν και αφαι­ρούν όσα βιβλία θεω­ρούν… θρη­σκευ­τι­κά «απρε­πή».
Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, η χώρα ζει έναν πυρε­τό λογο­τε­χνι­κής δημιουρ­γί­ας αφού 50-100 μυθι­στο­ρή­μα­τα Σαου­δα­ρά­βων συγ­γρα­φέ­ων εκδί­δο­νται κάθε χρό­νο στην Βηρυ­τό ή στο Κάϊ­ρο. Ανά­με­σά του ο Χαμάντ, που σε αντί­θε­ση με τον Μου­νίφ, ζει μέσα στην χώρα, παρά την απα­γό­ρευ­ση πολ­λών έργων του. Ο ίδιος λέει για το έργο του «Τα φαντά­σμα­τα των έρη­μων δρό­μων»: Εκεί, που ζω υπάρ­χουν τρία θέμα­τα-ταμπού. Η θρη­σκεία, η πολι­τι­κή και το σεξ. Εγρα­ψα αυτή την τρι­λο­γία για να κάνω τα πρά­μα­τα να κινη­θούν…
Η τέχνη, στην υπη­ρε­σία της ελευ­θε­ρί­ας…. Δεν είναι πρω­τό­τυ­πο αλλά είναι κάθε φορά συγκλο­νι­στι­κά όμορ­φο, ιδιαί­τε­ρα όταν είναι αποτελεσματικό…