Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό - Φαιακία

Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό

Μας το έστει­λαν με e-mail οι Φίλ­τα­τοι Νικος Μαν­τζά­κος και Στέ­φα­νος Πάντος… Δεν είναι δικό τους… Ανή­κει στον pitsiriko, το blog του οποί­ου συνι­στού­με ανπι­φύ­λα­κτα να επι­σκέ­πτε­στε… Και­ρό σκε­πτό­μα­στε να γρά­φα­με ένα κεί­με­νο, που θα προ­σπα­θού­σε να ανα­λύ­σει την πολι­τι­στι­κή δια­δρο­μή μέχρι τη σημε­ρι­νή απο­γεί­ω­ση της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ… Ανα­λο­γι­ζό­με­νοι, ότι πολ­λοί από εκεί­νους, που σήμε­ρα δια­ρη­γνύ­ουν τα ιμά­τιά τους, συνέ­βα­λαν ουσια­στι­κά και ποι­κι­λό­τρο­πά. Το κεί­μνεο του Πιτσι­ρί­κου μας εκφρά­ζει και το παρα­θέ­του­με άνευ σχολιασμού… 

Αν μου
ζητού­σαν να επι­λέ­ξω μια φρά­ση-κλει­δί που ακου­γό­ταν πολύ στην Ελλά­δα τις
προη­γού­με­νες δυο δεκα­ε­τί­ες, δεν θα είχα κανέ­να ενδοια­σμό: «Δεν με ενδια­φέ­ρει η
πολι­τι­κή». Ακού­στη­κε πολ­λές φορές από χιλιά­δες χεί­λη απλών πολι­τών. Μπο­ρεί να
την είπες κι εσύ. «Δεν με ενδια­φέ­ρει η πολι­τι­κή». Ακού­στη­κε, ως απά­ντη­ση, από
εκα­το­ντά­δες «καλ­λι­τέ­χνες» και ηθο­ποιούς, όταν ερω­τή­θη­καν τα προη­γού­με­να χρόνια
για τα όσα συνέ­βαι­ναν στη χώρα μας. Το πίστευαν; Το έλε­γαν για­τί ήθε­λαν να τα
έχουν καλά με όλους και να μη χάσουν «πελά­τες»; Πάντως, το έλεγαν. 
Τις
προη­γού­με­νες δεκα­ε­τί­ες, η πολι­τι­κή στην Ελλά­δα δεν ήταν τόσο δημο­φι­λής όσο
είναι σήμε­ρα. Αν ξεκι­νού­σες πολι­τι­κή συζή­τη­ση, οι άνθρω­ποι δυσανασχετούσαν.
Ήταν «βαρε­τό».
Κάτι ακό­μα
που δεν ήταν διό­λου δημο­φι­λές στην Ελλά­δα τις τελευ­ταί­ες δεκα­ε­τί­ες ήταν η γνώση
και η πνευ­μα­τι­κό­τη­τα. Ο χαρα­κτη­ρι­σμός «κουλ­του­ριά­ρης» σου ερχό­ταν αμέ­σως σαν
ταμπέ­λα όχι αν προ­σπα­θού­σες να πεις κάτι πολύ βαρύ και ασή­κω­το αλλά αν έκανες
το λάθος να ξεφύ­γεις λίγο από το Κλικ, το Nitro, το ποδό­σφαι­ρο και τα
τηλε­ο­πτι­κά κλισέ.
Αν δεν
άκου­γες Βίσ­ση, Ρέμο, Σφα­κια­νά­κη, Ρου­βά και Χατζη­γιάν­νη, ήσουν κουλ­του­ριά­ρης. Κι
έτσι φτά­σα­με κάποια στιγ­μή να θεω­ρού­νται κουλ­του­ριά­ρι­κα τα λαϊ­κά τρα­γού­δια του
Τσι­τσά­νη και του Χατζιδάκι.
Μιλώ­ντας με
νέους ανθρώ­πους, συνει­δη­το­ποιείς πως δεν έχουν δια­βά­σει σχε­δόν τίπο­τα. Εντάξει,
δεν ήμα­σταν ποτέ ένας λαός βιβλιο­λά­γνων που δεν άφη­ναν το βιβλίο από το χέρι
αλλά οι παλαιό­τε­ρες γενιές όλο και κάτι είχαν δια­βά­σει. Έστω, τους κλασικούς
συγ­γρα­φείς. Σε κάθε περί­πτω­ση πάντως, δεν κορόι­δευαν αυτούς που αγα­πού­σαν το
διάβασμα.
Δεν είναι
τυχαία η επι­τυ­χία του «Αλχη­μι­στή» του Πάο­λο Κοέ­λιο στη χώρα μας. Αφε­νός το
βιβλίο ήταν μικρό και αφε­τέ­ρου περιεί­χε μια φρά­ση που οι Έλλη­νες αποστήθισαν
μαζι­κά: «Όταν επι­θυ­μείς κάτι, ολό­κλη­ρο το σύμπαν συνω­μο­τεί για να το
απο­κτή­σεις». Πώς; Μόνο με την επι­θυ­μία; Χωρίς κόπο; Χωρίς πόνο; Χωρίς διάβασμα;
Χωρίς γνώ­ση; Ό,τι κι αν εννο­ού­σε ο Κοέ­λιο, οι παθη­τι­κοί -και λόγω Ορθοδοξίας-
Έλλη­νες καθη­συ­χά­στη­καν, αφέ­θη­καν στο σύμπαν και το περί­με­ναν να συνωμοτήσει
υπέρ τους. Το σύμπαν δεν συνωμότησε.
Η αδια­φο­ρία
για την πολι­τι­κή και η από­λυ­τη αντι­πνευ­μα­τι­κό­τη­τα οδή­γη­σαν στην χρεοκοπία.
Πρώ­τα στην κοι­νω­νι­κή, ηθι­κή και πολι­τι­στι­κή χρε­ο­κο­πία και μετά στην οικονομική.
Ακό­μα κι αν
δια­φω­νεί κάποιος πως η αδια­φο­ρία της πλειο­ψη­φί­ας των πολι­τών για την πολιτική
και η απο­στρο­φή τους για την γνώ­ση οδή­γη­σαν στην οικο­νο­μι­κή χρε­ο­κο­πία, δεν θα
δια­φω­νή­σει στο ότι οι πολί­τες καλού­νται σήμε­ρα να αντι­με­τω­πί­σουν την χρεοκοπία
με τα πνευ­μα­τι­κά εφό­δια που απέ­κτη­σαν όλα αυτά τα χρό­νια. Δηλα­δή, με τον
Σφα­κια­νά­κη, τη Μενε­γά­κη, τα ζώδια, τους μάγει­ρες, τις συντα­γές και ό,τι άλλο
πρό­βα­λε η ιδιω­τι­κή τηλεόραση.
Κοί­τα­ξε τα
cd που αγό­ρα­σες όλα αυτά τα χρό­νια, τα βιβλία που διά­βα­σες (αν διάβασες),
θυμή­σου τις ται­νί­ες, τις θεα­τρι­κές παρα­στά­σεις και τις συναυ­λί­ες που
παρα­κο­λού­θη­σες (αν παρα­κο­λού­θη­σες), για­τί είναι αυτά τα όπλα με τα οποία θα
αντι­με­τω­πί­σεις την χρε­ο­κο­πία. Αυτός είσαι.
Βέβαια, ένα
μεγά­λος αριθ­μός Ελλή­νων αντι­με­τω­πί­ζει την χρε­ο­κο­πία με μόνο εφό­διο την
απο­βλά­κω­ση που του πρό­σφε­ρε η ελλη­νι­κή τηλε­ό­ρα­ση. Και συνε­χί­ζει να
αποβλακώνεται.
Χρειά­ζο­νται
εφό­δια για να σκε­φτείς. Και αυτά τα εφό­δια δεν θα τα βρεις στην τηλεόραση.
Η τηλε­ό­ρα­ση
δεν έχει καμία σχέ­ση με την παι­δεία, την γνώ­ση και το πνεύ­μα. Είναι ένα μέσο
που μπο­ρεί κάποιες φορές –και υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις- να είναι ενδια­φέ­ρον και
ψυχα­γω­γι­κό αλλά στην Ελλά­δα δεν συνέ­βη ούτε αυτό. Η ελλη­νι­κή τηλεόραση
απευ­θύ­νε­ται στα χαμη­λά ένστι­κτα και –με ελά­χι­στες εξαι­ρέ­σεις- είναι ένας
σκου­πι­δο­τε­νε­κές, με ξεπου­λη­μέ­να λαμό­για, χαζο­γκό­με­νες, βιζι­τού­δες και διάφορους
άλλους φελλούς.
Δεν είναι
καθό­λου τυχαίο το ότι οι Έλλη­νες που σέβο­νται τον εαυ­τό τους δεν εμφανίζονται
στην τηλε­ό­ρα­ση. Ίσως, να δέχτη­καν να εμφα­νι­στούν σε κάποια αξιο­πρε­πή εκπομπή
της κρα­τι­κής τηλε­ό­ρα­σης αλλά μέχρι εκεί.
Το να μην
εμφα­νί­ζε­σαι στην τηλε­ό­ρα­ση σημαί­νει -μετα­ξύ άλλων- πως δεν πιστεύ­εις πως πάνω
απ’ όλα είναι το κέρ­δος. Για­τί η τηλε­ό­ρα­ση έχει να κάνει με πολ­λά χρήματα.
Όλα αυτά τα
χρό­νια, τα πρό­σω­πα της ελλη­νι­κής τηλε­ό­ρα­σης δεν ενδια­φέ­ρο­νταν, βέβαια, για την
πολι­τι­κή. Ήταν εθνι­κοί σταρ, οπό­τε ανή­καν σε όλους τους Έλλη­νες και δεν
έπαιρ­ναν ποτέ θέση για τίπο­τα. Επί­σης, τα πρό­σω­πα της τηλε­ό­ρα­σης –του­λά­χι­στον
αυτά που κυριάρ­χη­σαν- είναι βαριά αμόρφωτα.
Σε μια χώρα
που μεγά­λο μέρος των πολι­τών δεν ενδια­φέ­ρο­νταν για την πολι­τι­κή και την γνώση

-και η «εκπαί­δευ­σή» τους ήταν τηλε­ο­πτι­κή-, δεν θα πρέ­πει να κάνει σε κανέναν
εντύ­πω­ση το γεγο­νός ότι η Χρυ­σή Αυγή εκφρά­ζει σήμε­ρα εκα­το­ντά­δες χιλιάδες
συμπα­τριώ­τες μας.
Αν δεν σε
ενδιέ­φε­ρε ποτέ η πολι­τι­κή και, παράλ­λη­λα, έχεις την εντύ­πω­ση πως ο Καζαντζάκης
είναι ποδο­σφαι­ρι­στής, είναι από­λυ­τα λογι­κό –όταν χρεια­στεί- να εκφραστείς
πολι­τι­κά με το από­λυ­το σκο­τά­δι, τον φασι­σμό, τους ψευ­το­τσα­μπου­κά­δες, τις
μαγκιές, τις κλω­τσιές, τα ουρ­λια­χτά και όλη αυτήν την κτη­νω­δία που εκπρο­σω­πεί η
Χρυ­σή Αυγή. Το κτή­νος το
εκφρά­ζουν τα κτήνη.
Φυσι­κά, δεν
είναι καθό­λου τυχαία η συμπά­θεια των τηλε­ο­πτι­κών προ­σώ­πων για τους βου­λευ­τές της
Χρυ­σής Αυγής. Μαζί τους αισθά­νο­νται πολύ άνε­τα, αφού πνευ­μα­τι­κά βρί­σκο­νται στην
ίδια κατά­στα­ση: σε αυτή του χιμπαντζή.
Η Χρυ­σή Αυγή
δεν ήρθε τώρα. Ο νεο­να­ζι­σμός δεν ήρθε τώρα. Ο φασι­σμός δεν ήρθε τώρα. Θα έπρεπε
να τον είχες δια­κρί­νει στον ναρ­κισ­σι­σμό της Ελέ­νης, στην εγω­πά­θεια του Σάκη,
στη ρηχό­τη­τα της Ρού­λας και του Γρη­γό­ρη, στον αδί­στα­κτο κυνι­σμό του Θέμου και
στην κτη­νώ­δη βλα­κεία που κου­βα­λά­νε όλα αυτά τα εγω­κε­ντρι­κά ανθρω­ποει­δή που
θεο­ποί­η­σαν το εύκο­λο κέρ­δος, προ­ώ­θη­σαν την ιδιω­τεία και πού­λη­σαν τη ψυχή τους
στον διάολο.
Κι αν αυτοί
έβγα­λαν πολ­λά χρή­μα­τα, αυτοί που τους παρα­κο­λου­θού­σαν μαγε­μέ­νοι –και τους
παρα­κο­λου­θούν ακό­μα αφού είναι πια ανά­πη­ροι πνευ­μα­τι­κά- παίρ­νουν για τρό­παιο τη
Χρυ­σή Αυγή.
Οι πολί­τες
έχουν χρέ­ος να ασχο­λού­νται με τα κοι­νά και να ενδια­φέ­ρο­νται για την πολιτική.
Οι πολί­τες
έχουν χρέ­ος να φρο­ντί­ζουν την ψυχή τους και το μυα­λό τους, να επι­ζη­τούν την
γνώ­ση και να απο­φεύ­γουν τα σκουπίδια.
«Μας
πρό­δω­σαν οι πολι­τι­κοί» λένε οι πολί­τες. Ναι, αλλά πολύ πριν, οι πολί­τες είχαν
προ­δώ­σει τους εαυ­τούς τους. Το πρώ­το δεν θα είχε συμ­βεί, αν δεν είχε συμ­βεί το
δεύτερο.
Ο φασι­σμός
είναι εδώ. Μέσα μας.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted