Προς το τέλος…

Φαί­νε­ται, πως η παρού­σα φάση του Ελλη­νι­κού δρά­μα­τος (=ξεπου­λή­μα­τος) φτά­νει προς το «τέλος» της…
Πρό­σφα­τα ο Βλα­ντι­μίρ Πού­τιν είπε το αυτο­νό­η­το ανα­φε­ρό­με­νος στο Ελλη­νι­κό ζήτη­μα. Το πρό­βλη­μα της Ελλά­δας, είπε, είναι κυρί­ως πολι­τι­κό και ελά­χι­στα οικο­νο­μι­κό… Τα οικο­νο­μι­κά μεγέ­θη της Ελλά­δας όπως και το χρέ­ος της είναι μεγέ­θη απο­λύ­τως ελέγ­ξι­μα για τις μεγά­λες Ευρω­παϊ­κές Δυνά­μεις… Τι συμ­βαί­νει λοι­πόν, και εδώ και πολύ και­ρό η Ελλα­δί­τσα βρί­σκε­ται στο προ­σκή­νιο της παγκό­σμιας οικο­νο­μί­ας και οι υψη­λοί προ­στά­τες της κινού­νται με ρυθ­μούς χελώ­νας; Καταρ­χήν η «δια­σω­στι­κή» τους διά­θε­ση είναι εξαι­ρε­τι­κά αμφι­σβη­τή­σι­μη… Τόσο το μνη­μό­νιο όσο και το μεσο­πρό­θε­σμο ήταν οικο­νο­μι­κο-πολι­τι­κοί σχε­δια­σμοί, που με την για χίλιους λόγους εγγυ­η­μέ­νη απο­τυ­χία υλο­ποί­η­σης των δήθεν εξυ­για­ντι­κών τους στό­χων εξα­σφα­λί­ζουν την ταχύ­τα­τη προ­σέγ­γι­ση στην στά­ση πλη­ρω­μών, δηλα­δή την με ελεγ­χό­με­νο ή ανε­ξέ­λεγ­κτο τρό­πο χρε­ω­κο­πία. Ασφα­λώς το μνη­μό­νιο α’, β’ και όποιο επό­με­νο χρεια­στεί είναι εξαι­ρε­τι­κά απο­τε­λε­σμα­τι­κά στην δρα­μα­τι­κή και απί­στευ­τα μεγά­λη έκπτω­ση των εισο­δη­μά­των των εργα­ζό­με­νων… Ετσι, ενώ μόλις πριν 5-6 χρό­νια, μας υπό­σχο­νταν την «βέβαιη» σύγκλι­ση των μισθών και των συντά­ξε­ών μας προς τις υψη­λό­τε­ρες Ευρω­παϊ­κές, με περισ­σό θρά­σος βαλ­κα­νο­ποιούν τις απο­δο­χές μας σε Δημό­σιο και Ιδιω­τι­κό Τομέα… Αργή­σα­με να συνει­δη­το­ποι­ή­σου­με την επι­δρο­μή του Ευρω­παϊ­κού τυφώ­να. Κινού­μα­στε ακό­μη με την αδρά­νεια των λαϊ­κί­στι­κων παρο­χών και της κοι­νω­νι­κής πολι­τι­κής, που στη­ρί­χτη­κε όχι σε κοι­νω­νι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις, έστω σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κού τύπου (π.χ. αντι­κει­με­νι­κό σύστη­μα φορο­λό­γη­σης) αλλά σε αθρόο και σπά­τα­λο δανει­σμό, που γεν­νού­σε «νέα τζά­κια» πλάϊ στα άθι­χτα παλιά. … Ταυ­τό­χρο­να, η «δημο­κρα­τι­κο­ποί­η­ση» της μίζας δεν ήταν μόνο πηγή κατα­σπα­τά­λη­σης του Δημό­σιου χρή­μα­τος, αυτού, που το Αστι­κό κρά­τος εισέ­πρατ­τε σχε­δόν κατ’ απο­κλει­στι­κό­τη­τα από τα λαϊ­κά στρώ­μα­τα… Ηταν, κυρί­ως, μηχα­νι­σμός μαζι­κής αντι-κοι­νω­νι­κής αγω­γής… Ο λόγος και το ήθος «της πάρ­της μου» συνι­στούν την καλύ­τε­ρη δυνα­τή εξα­σφά­λι­ση, πώς την κρί­σι­μη ώρα, οι αντι­δρά­σεις θα είναι απρό­θυ­μες, μου­δια­σμέ­νες, ασυ­ντό­νι­στες, συντε­χνια­κές, σπα­σμω­δι­κές, ατε­λέ­σφο­ρες χωρίς προ­ο­πτι­κή ανε­ξάρ­τη­τα από οποιο­δή­πο­τε πασπά­λι­σμα υπε­ρε­πα­να­στα­τι­κό­τη­τας…
Ετσι, ολο­κλη­ρώ­νο­ντας την δια­δρο­μή μίας 30ετίας, « ο αγώ­νας τώρα δικαιώ­νε­ται»… Εξάλ­λου, η συμ­φω­νία Cooper, που από το 1938 όρι­ζε, ότι καμία αξιο­ποί­η­ση ορυ­κτού πλού­του και υδά­των της χώρας δεν είναι δυνα­τή χωρίς την σύμ­φω­νη γνώ­μη των ΗΠΑ, έλη­ξε μόλις το 2010… Ολες οι τελευ­ταί­ες σημα­ντι­κές γεω­πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις στην Μεσό­γειο αλλά και στον κόσμο έχουν επί­κε­ντρο την νέα ενερ­γεια­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και πολι­τι­κή, που δια­μορ­φώ­νουν οι μεγά­λοι, που προ­φα­νώς στο­χεύ­ουν σε δύο άξο­νες:
-Την ανά­δει­ξη στο εμπο­ρι­κό προ­σκή­νιο των κοι­τα­σμά­των πετρε­λαί­ου και φυσι­κού αερί­ου, που όντας γνω­στά εδώ και αρκε­τές 10ετίες, κρα­τιό­νταν μέχρι τώρα στην εφε­δρεία με βάση τον δικό τους ενερ­γεια­κό σχε­δια­σμό.
-Την προ­ώ­θη­ση με απο­λύ­τως ελεγ­χό­με­νους ρυθ­μούς των εναλ­λα­κτι­κών μορ­φών ενέρ­γειας ώστε να κρα­τη­θεί η «ισορ­ρο­πία» των ενερ­γεια­κών αγο­ρών προς όφε­λος των μονο­πω­λια­κών συγκρο­τη­μά­των που ελέγ­χουν ή θα ελέγ­χουν το συνο­λι­κό ενερ­γεια­κό δυνα­μι­κό του πλα­νή­τη, ανε­ξάρ­τη­τα και σίγου­ρα αδιά­φο­ρα προς τις επεί­γου­σες περι­βαλ­λο­ντι­κές του ανά­γκες…
Απ’ ό,τι φαί­νε­ται, δεν απο­τε­λεί σενά­ριο ευφά­ντα­στων εγκε­φά­λων ο ενερ­γεια­κός πλού­τος της χώρας, και η ύπαρ­ξη ορυ­κτών σημα­ντι­κών για μία σύγ­χρο­νη βιο­μη­χα­νι­κή ανά­πτυ­ξη… Η μακρό­χρο­νη υπο­θή­κευ­σή τους μπρο­στά στην απει­λή του οικο­νο­μι­κού και κοι­νω­νι­κού αφα­νι­σμού και του καθη­με­ρι­νά, ύπου­λα και μεθο­δι­κά ασκού­με­νου εκφο­βι­σμού και κατα­τρο­μο­κρά­τη­σης θα μοιά­ζει …ανα­κου­φι­στι­κή επι­λο­γή… Στα αυτιά μου ηχεί η συμπυ­κνω­μέ­νη σοφή ρήση φίλου: η Ευρώ­πη αγο­ρά­ζει Εθνι­κή ανε­ξαρ­τη­σία… Και την αγο­ρά­ζει με σατα­νι­κό τρό­πο ώστε να μετα­τρέ­ψει τον θάνα­το σε λύτρω­ση…
Εχου­με τον λόγο…