Πρέπει να αλλάξεις τη ζωή σου…

Αυτός είναι ο τίτλος του τελευ­ταί­ου βιβλί­ου του Peter Sloterdijk, του 61χρονου γερ­μα­νού φιλό­σο­φου, από τους πιο σημα­ντι­κούς σύγ­χρο­νους γερ­μα­νούς δια­νοη­τές. Προη­γού­με­να έργα του: « Η κρι­τι­κή του κυνι­κού λόγου» (1987) και «Κανό­νες για το ανθρώ­πι­νο πάρ­κο» (2000). Η έκδο­ση του τελευ­ταί­ου βιβλί­ου συνο­δεύ­τη­κε από συνέ­ντευ­ξη στην Frankfurter Allgemeine Zeitung, που τα κυριό­τε­ρα σημεία της επι­γραμ­μα­τι­κά είναι τα παρα­κά­τω:
-Η ίδια η κρί­ση μας υπο­χρε­ώ­νει να αλλά­ξου­με ριζι­κά την ζωή μας αλλιώς δου­λεύ­ου­με για την οικο­νο­μι­κό και οικο­λο­γι­κό μας αφα­νι­σμό. Η επι­θυ­μία μας για μακρό­χρο­νη παρά­τα­ση της ζωής μας βρί­σκε­ται σε πλή­ρη ασυμ­βα­τό­τη­τα προς τον τρό­πο ζωής μας.
-…Η ανθρω­πό­τη­τα θα χωρι­στεί στα δύο: σ’ αυτούς, που θα συνε­χί­ζουν όπως σήμε­ρα και σ΄ αυτούς, που είναι απο­φα­σι­σμέ­νοι για την μεγά­λη στρο­φή. Η ανά­μι­ξη με τα δρώ­με­να πρέ­πει να είναι ενερ­γη­τι­κή και όχι αδιά­φο­ρη και παθη­τι­κή σαν κοσμο­πο­λί­τες θεα­τές, όπως κρι­τι­κά­ρει ο Αμε­ρι­κά­νος φιλό­σο­φος Richard Rotry ομό­λο­γους ομο­ε­θνείς του. Αυτοί, παρα­κο­λου­θούν την κρί­ση σαν παρά­στα­ση όπε­ρας μέσα από τα κυά­λια τους. Κι’ όμως πολ­λές από τις επι­συμ­βαι­νό­με­νες κατα­στρο­φές περιέ­χουν αγγελ­τή­ριο μήνυ­μα για το μέλ­λον. Ηδη από το 1980 οι φιλό­σο­φοι Hans Jonas & Carl Friedrich von Weiszaeker μιλού­σαν για αγγελ­τή­ριες κατα­στρο­φές. Αυτές ακρι­βώς, που δεν μπο­ρεί να δια­κρί­νει, όποιος περιο­ρί­ζε­ται στον ρόλο του παθη­τι­κού θεα­τή.
-Η ανθρώ­πι­νη νόη­ση τρέ­μει, όταν στο προ­σκή­νιο εμφα­νί­ζε­ται η προ­ο­πτι­κή μιας μεγά­λης ανα­τρο­πής. Φαί­νε­ται, πως η ιδέα του θεού χρη­σί­μευε ως ισχυ­ρό­τα­τη ασπί­δα προ­στα­σί­ας όσων κατέ­φευ­γαν για να προ­στα­τευ­θούν από το ανη­συ­χη­τι­κό άγνω­στο. Το ίδιο κάνει και ο Περ­σέ­ας για να απο­φύ­γει να αντι­κρύ­σει το φρι­κα­λέο και νεκρο­ποιό πρό­σω­πο της Γορ­γό­νας. Πρέ­πει να απο­φα­σί­σου­με αν θέλου­με να εγκα­θι­δρύ­σου­με ένα οικου­με­νι­κό ανο­σο­ποι­η­τι­κό σύστη­μα, που θα μας ανοί­ξει μία προ­ο­πτι­κή συλ­λο­γι­κής επι­βί­ω­σης. Είναι αυτό, που ονο­μά­ζω «συλ­λο­γι­κή ανο­σο­ποί­η­ση».
-Δεν εμπνέ­ο­μαι από κάποιο νεο­κομ­μου­νι­στι­κό σχέ­διο. Τι ήθε­λαν πραγ­μα­τι­κά οι κομ­μου­νι­στές; Να πάρουν την εξου­σία για να εγκα­τα­στή­σουν ακραί­ες δικτα­το­ρί­ες και να εκπαι­δεύ­σουν τις ανώ­ρι­μες μάζες. Το κίνη­μα του οποί­ου υπε­ρα­σπί­ζο­μαι την δημιουρ­γία του στο βιβλίο μου δεν εξε­τά­ζει σε καμία περί­πτω­ση βίαιες ανα­τρο­πές. Σκο­πός είναι να γίνουν τα πάντα εκού­σια ή αν προ­τι­μά­τε με μία υπο­βοη­θού­με­νη θέληση.

Το σημεί­ω­μα ούτε μπο­ρεί ούτε επι­θυ­μεί να προ­χω­ρή­σει σε κρι­τι­κή τοπο­θέ­τη­ση στον πυρή­να της φιλο­σο­φί­ας του Peter Sloterdijk… Παρα­θέ­τει, όμως τα χαρα­κτη­ρι­στι­κά σημεία ενός νεω­τε­ρι­στι­κού και αντι­κα­τα­στρο­φο­λο­γι­κού πνεύ­μα­τος με περισ­σό­τε­ρο πρα­κτι­κή και λιγό­τε­ρο ακα­δη­μαϊ­κή θεώ­ρη­ση των πραγ­μά­των. Ουσια­στι­κά ελπι­δο­φό­ρου, λοιπόν…