Πούτιν εφόλης της ύλης… - Φαιακία

Πούτιν εφόλης της ύλης…

Ο φίλ­τα­τος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ ΠΑΠ είχε την καλο­σύ­νη να μας κοι­νο­ποι­ή­σει μία παλιό­τε­ρη αλλά εξαι­ρε­τι­κά επί­και­ρη συνέ­ντευ­ξη του Βλα­ντι­μίρ Πού­τιν για τα πιο σημα­ντι­κά γεω­πο­λι­τι­κά ζητή­μα­τα τς επο­χής… Σας την προτείνουμε…

Σας κοι­νο­ποιώ το πρώ­το άρθρο του Πού­τιν σχε­τι­κά με την
εξω­τε­ρι­κή πολι­τι­κή της Ρωσί­ας που δημο­σί­ευ­σε σε δύο συνέ­χειες η καθημερινή
εφη­με­ρί­δα Moskovskie Novosti, το Φεβρουά­ριο του 2012. Είχα σκο­πό να το αναρτήσω
εκεί­νη την επο­χή στο newstrap,
αλλά δεν μας άφη­σαν τα προ­βλή­μα­τα που είχαν ανα­κύ­ψει τότε. 
Σε αυτό το πρώ­το μέρος, ο Πού­τιν παρα­τη­ρεί την διαδοχική
διά­βρω­ση που επι­χει­ρεί­ται στο επί­πε­δο των διε­θνούς δικαί­ου από τις πολιτικές
παρεμ­βά­σεις των δυνά­με­ων της Δύσης και παρου­σιά­ζει τη ρωσι­κή ερμη­νεία του όρου
«Αρα­βι­κή Άνοι­ξη» ως μια επα­νά­στα­ση χρω­μά­των. Στη συνέ­χεια επα­νέρ­χε­ται στην
συνε­χή ανθρω­πι­στι­κή και ηθι­κή κατάρ­ρευ­ση που προ­κά­λε­σε η επί­θε­ση εναντίον
της  Λιβύ­ης και αμφι­σβη­τεί τις ρίζες της
επι­θε­τι­κό­τη­τας των δυτι­κών χωρών στη Συρία. Τέλος, εξε­τά­ζει συνο­πτι­κά τις
προ­κλή­σεις για τη Ρωσία, συγκε­κρι­μέ­να όσον αφο­ρά το Αφγα­νι­στάν και τη Βόρεια
Κορέα. Πέντε χρό­νια μετά την ομι­λία του στη διά­σκε­ψη του Μονά­χου, παραμένει
πιστός στις ίδιες αρχές. Η Ρωσία τίθε­ται εγγυ­η­τής της παγκό­σμιας σταθερότητας
και του δια­λό­γου μετα­ξύ των πολι­τι­σμών, στη βάση του σεβα­σμού του διεθνούς
δικαίου. 
Επι­πλέ­ον έχω την αίσθη­ση ότι το άρθρο παρα­μέ­νει δυστυχώς
από­λυ­τα επίκαιρο.
Στα άρθρα μου (Τις τελευ­ταί­ες εβδο­μά­δες, ο Πού­τιν δημοσίευσε
μια σει­ρά άρθρων, στα οποία παρου­σί­α­ζε λεπτο­με­ρώς τις πολι­τι­κές προ­θέ­σεις του
σχε­τι­κά με τα κύρια θέμα­τα της προ­ε­κλο­γι­κής εκστρα­τεί­ας του), έχω ήδη ασχοληθεί
με τις κύριες εξω­τε­ρι­κές προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζει η Ρωσία σήμε­ρα. Ωστόσο,
το θέμα αξί­ζει να συζη­τη­θεί με περισ­σό­τε­ρες λεπτο­μέ­ρειες, όχι μόνο για­τί η
εξω­τε­ρι­κή πολι­τι­κή απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο μέρος οποιασ­δή­πο­τε εθνι­κής στρατηγικής.
Οι εξω­τε­ρι­κές προ­κλή­σεις και ο συνε­χώς μετα­βαλ­λό­με­νος κόσμος γύρω μας, μας
ωθούν να πάρου­με απο­φά­σεις σχε­τι­κά με τον οικο­νο­μι­κό, πολιτιστικό,
δημο­σιο­νο­μι­κό τομέα, καθώς και με εκεί­νο των επενδύσεων. 
Η Ρωσία είναι μέρος ενός μεγα­λύ­τε­ρου κόσμου, τόσο από την
άπο­ψη της οικο­νο­μί­ας και της διά­δο­σης του πολι­τι­σμού και των πλη­ρο­φο­ριών. Δεν
μπο­ρού­με και δεν θέλου­με να απο­μο­νώ­σου­με τους εαυ­τούς μας. Ελπί­ζου­με ότι το
άνοιγ­μά μας θα βελ­τιώ­σει την ευη­με­ρία και τον πολι­τι­στι­κό επί­πε­δο των Ρώσων
πολι­τών και ότι θα ενι­σχύ­σει το κλί­μα εμπι­στο­σύ­νης, η οποία γίνε­ται πλέ­ον ένα
πόρος εξαι­ρε­τι­κά σπάνιος. 

Αλλά εμείς πάντα θα βασι­ζό­μα­στε πάντα στα δικά μας
συμ­φέ­ρο­ντα και τους στό­χους, και όχι στις απο­φά­σεις που υπα­γο­ρεύ­ο­νται από
κάποιον άλλο. Η Ρωσία θα απο­κτά το σεβα­σμό και θα λαμ­βά­νε­ται σοβα­ρά υπόψη,
μόνον όταν είναι ισχυ­ρή και όταν στέ­κε­ται ριζω­μέ­νη στα­θε­ρά στις θέσεις της. Η
Ρωσία είχε σχε­δόν πάντα το προ­νό­μιο να ασκεί μια ανε­ξάρ­τη­τη εξω­τε­ρι­κή πολιτική.
Και αυτό πρό­κει­ται επί­σης να συμ­βεί και στο μέλ­λον. Επι­πλέ­ον, είμαι πεπεισμένος
ότι δεν είναι δυνα­τόν να εξα­σφα­λι­στεί η ασφά­λεια στον κόσμο, παρά μόνον με τη
συμ­με­το­χή της Ρωσί­ας και όχι όταν προ­σπα­θούν να την εκδιώ­ξουν από το παιγνίδι,
να απο­δυ­να­μώ­σουν τη γεω­πο­λι­τι­κή της θέση και την ικα­νό­τη­τά της να υπερασπιστεί
τον εαυ­τό της. 

Οι στό­χοι της εξω­τε­ρι­κής μας πολι­τι­κής είναι στρατηγικοί,
και όχι ευκαι­ρια­κοί, αντα­να­κλώ­ντας την απο­κλει­στι­κή θέση της Ρωσί­ας στο
παγκό­σμιο πολι­τι­κό χάρ­τη και το ρόλο της στην ιστο­ρία και στην εξέ­λι­ξη του
πολιτισμού. 
Θα συνε­χί­σου­με, βέβαια, μια δυνα­μι­κή και εποικοδομητική
πολι­τι­κή, με στό­χο την ενί­σχυ­ση της παγκό­σμιας ασφά­λειας, την απο­φυ­γή της
αντι­πα­ρά­θε­σης, προ­κει­μέ­νου να αντα­πο­κρι­θού­με απο­τε­λε­σμα­τι­κά στις προκλήσεις,
όπως είναι η διά­δο­ση των πυρη­νι­κών όπλων, των περι­φε­ρεια­κών συγκρού­σε­ων και
κρί­σε­ων, η τρο­μο­κρα­τία και η παρά­νο­μη δια­κί­νη­ση των ναρ­κω­τι­κών. Εμείς θα
κάνου­με ό, τι μπο­ρού­με ώστε η Ρωσία να απο­κτή­σει τα τελευ­ταία επι­τεύγ­μα­τα της
επι­στη­μο­νι­κής και τεχνο­λο­γι­κής προ­ό­δου, και να εξα­σφα­λί­σου­με στις επιχειρήσεις
μας μια σημα­ντι­κή παρου­σία στην παγκό­σμια αγορά. 
Θα κάνου­με τα πάντα για την εφαρ­μο­γή της νέας παγκόσμιας
τάξης, με βάση τη σύγ­χρο­νη γεω­πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ώστε αυτή να
πραγ­μα­το­ποιεί­ται στα­δια­κά, χωρίς περιτ­τές διαταράξεις. 
Η εμπι­στο­σύ­νη κλονίζεται 
Όπως ανέ­φε­ρα και πριν, νομί­ζω ότι τα βασι­κά θεμέλια
περι­λαμ­βά­νουν το θεμε­λιώ­δες δικαί­ω­μα στην ασφά­λεια για όλα τα κρά­τη μέλη, το
απα­ρά­δε­κτο της υπέρ­με­τρης χρή­σης βίας και τον σεβα­σμό στο γράμ­μα των θεμελιωδών
αρχών του διε­θνούς δικαί­ου. Η μη τήρη­ση των κανό­νων αυτών προ­κα­λεί την
απο­στα­θε­ρο­ποί­η­ση των διε­θνών σχέσεων. 
Και είναι ακρι­βώς μέσα από ένα τέτοιο πρί­σμα που
αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ορι­σμέ­νες πτυ­χές της συμπε­ρι­φο­ράς των Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών και
του ΝΑΤΟ, που δεν ται­ριά­ζουν στη λογι­κή της σύγ­χρο­νης εξέ­λι­ξης, και που
βασί­ζο­νται στην στε­ρε­ό­τυ­πη πολι­τι­κή των στρα­τιω­τι­κών μπλοκ. Ο καθένας
κατα­λα­βαί­νει σε τι ανα­φέ­ρο­μαι. Είναι η επέ­κτα­ση του ΝΑΤΟ, η οποία εκφράζεται
κυρί­ως με την ανά­πτυ­ξη των νέων μέσων στρα­τιω­τι­κών υπο­δο­μών και με τα έργα της
Συμ­μα­χί­ας (που ξεκί­νη­σε από τους Αμε­ρι­κα­νούς) για την εφαρ­μο­γή πυραυλικής
άμυ­νας στην Ευρώ­πη (ΑΒΜ). Δεν θα είχα ασχο­λη­θεί με το ζήτη­μα, εάν αυτά τα
παι­χνί­δια δεν είχαν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί σε στε­νή γειτ­νί­α­ση με τα ρωσι­κά σύνο­ρα, αν
δεν επέ­βλε­πε στο να απο­δυ­να­μώ­σει την ασφά­λειά μας και δεν συνέ­βαλ­λαν στο να
προ­κα­λεί­ται  αστά­θεια σε ολό­κλη­ρο τον
κόσμο. 
Η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία μας είναι ήδη γνω­στή, και γι αυτό δεν
αξί­ζει να επα­νέλ­θω, αλλά δυστυ­χώς δεν λαμ­βά­νε­ται υπό­ψη από τους δυτικούς
εταί­ρους μας, οι οποί­οι αρνού­νται να ακούσουν. 
Είναι ανη­συ­χη­τι­κό να βλέ­που­με ότι οι “νέες”
σχέ­σεις μας με το ΝΑΤΟ δεν έχουν ακό­μη λάβει ορι­στι­κή μορ­φή, η Συμμαχία
δεσμεύ­ε­ται ήδη με ενέρ­γειες που δεν συμ­βάλ­λουν κατά κανέ­να τρό­πο στη δημιουργία
ενός  κλί­μα­τος εμπι­στο­σύ­νης. Στην ουσία,
μια τέτοια πρα­κτι­κή επη­ρε­ά­ζει αρνη­τι­κά το χρο­νι­κό προ­γραμ­μα­τι­σμό σε διεθνές
επί­πε­δο, δεν επι­τρέ­πει τον καθο­ρι­σμό μιας θετι­κής ατζέ­ντας στις διεθνείς
σχέ­σεις και καθυ­στε­ρεί τις διαρ­θρω­τι­κές αλλαγές. 
Μια σει­ρά από ένο­πλες συγκρού­σεις που διε­ξά­γο­νται κάτω από
το πρό­σχη­μα ανθρω­πι­στι­κών στό­χων υπο­νο­μεύ­ουν την παγκό­σμια αρχή της εθνικής
κυριαρ­χί­ας. Με τον τρό­πο αυτό δημιουρ­γεί­ται ένα άλλο κενό, ηθι­κό και νομικό
στις διε­θνείς σχέσεις. 
Λέγε­ται συχνά ότι τα ανθρώ­πι­να δικαιώ­μα­τα υπε­ρι­σχύ­ουν της
εθνι­κής κυριαρ­χί­ας. Είναι γεγονός 
αναμ­φι­σβή­τη­το, κατά τον ίδιο τρό­πο που τα εγκλή­μα­τα κατά της
ανθρω­πό­τη­τας πρέ­πει να τιμω­ρού­νται από το Διε­θνές Ποι­νι­κό Δικα­στή­ριο. Αλλά όταν
βάσει της αρχής  αυτής, η εθνική
κυριαρ­χία είναι εύκο­λο να παρα­βια­στεί, όταν τα ανθρώ­πι­να δικαιώματα
υπε­ρα­σπί­ζο­νται από το εξω­τε­ρι­κό επι­λε­κτι­κά, και όταν τα δικαιώ­μα­τα αυτά
παρα­βιά­ζο­νται κατά τη δια­δι­κα­σία της «άμυ­νας» συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου και του ιερού
δικαιώ­μα­τος στη ζωή, τότε δεν είναι πλέ­ον ένας ευγε­νής σκο­πός, αλλά αποτελεί
καθα­ρά μια απλή δημαγωγία. 
Είναι σημα­ντι­κό να
μπο­ρεί ο ΟΗΕ και το Συμ­βού­λιο Ασφα­λεί­ας να αντι­τα­χθούν απο­τε­λε­σμα­τι­κά στις
προ­στα­γές ορι­σμέ­νων χωρών και στην αυθαι­ρε­σία στη διε­θνή σκη­νή. Κανείς δεν έχει
το δικαί­ω­μα να οικειο­ποι­η­θεί τα προ­νό­μια και τις εξου­σί­ες των Ηνω­μέ­νων Εθνών,
ιδί­ως όσον αφο­ρά τη χρή­ση βίας κατά των κυρί­αρ­χων κρα­τών. Είναι πάνω απ ‘όλα
θέμα του ΝΑΤΟ, το οποίο επι­διώ­κει να οικειο­ποι­η­θεί εξου­σί­ες δεν έχουν καμία
σχέ­ση με την έννοια «αμυ­ντι­κή συμμαχία». 
Όλα αυτά είναι περισ­σό­τε­ρο από σοβα­ρά. Θυμό­μα­στε μάταια τις παραινέσεις
προ­κει­μέ­νου να τηρού­νται τα διε­θνή νομι­κά πρό­τυ­πα και οι βασι­κές αρχές της
ανθρώ­πι­νης αξιο­πρέ­πειας εκ μέρους των κρα­τών που έχουν πέσει θύμα­τα των
«ανθρω­πι­στι­κών» επι­χει­ρή­σε­ων και των αερο­πο­ρι­κών βομ­βαρ­δι­σμών στο όνο­μα της
«δημο­κρα­τί­ας». Δεν έχου­με εισα­κου­στεί, και κανείς δεν ήθε­λε να μας ακούσει. 
Προ­φα­νώς, το ΝΑΤΟ, και πρώ­τα απ’ όλα οι Ηνω­μέ­νες Πολιτείες
έχουν τη δική τους αντί­λη­ψη όσον αφο­ρά την ασφά­λεια, η οποία είναι θεμελιωδώς
δια­φο­ρε­τι­κή από τη δική μας. Οι Αμε­ρι­κα­νοί έχουν εμμο­νή με την ιδέα της
δια­σφά­λι­σης του από­λυ­του άτρω­του, το οποίο είναι ουτο­πι­κό και ανε­φάρ­μο­στο, τόσο
από τεχνι­κή όσο και γεω­πο­λι­τι­κή άπο­ψη. Αυτή ακρι­βώς είναι η ουσία του
προβλήματος. 
Το από­λυ­τη άτρω­το για τον ένα προ­κα­λεί μία από­λυ­τη ευπάθεια
για όλους τους άλλους. Είναι αδύ­να­το να δεχτεί κανείς μια τέτοια προοπτική.
Ωστό­σο, για τους γνω­στούς λόγους, πολ­λές χώρες προ­τι­μούν να μην μιλήσουμε
ανοι­χτά. Αλλά η Ρωσία θα λέει πάντα τα πράγ­μα­τα με το όνο­μά τους, και θα το
κάνει μάλι­στα ανοι­χτά. Θα ήθε­λα να τονί­σω και πάλι ότι η παρα­βί­α­ση των αρχών
της ενό­τη­τας και το ανα­παλ­λο­τρί­ω­του του χαρα­κτή­ρα της ασφά­λειας, παρά τις
πολ­λές δεσμεύ­σεις που έχουν ανα­λη­φθεί, είναι πιθα­νό να προ­κα­λέ­σει σοβαρές
απει­λές. Τέλος, αυτό αφο­ρά επί­σης και τα κρά­τη που, για διά­φο­ρους λόγους, είναι
υπεύ­θυ­νοι για αυτές τις παραβιάσεις. 
Η Αρα­βι­κή Άνοι­ξη: Διδάγματα
και συμπεράσματα 
Εδώ και ένα χρό­νο, ο κόσμος βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πος με ένα νέο
φαι­νό­με­νο – σχε­δόν ταυ­τό­χρο­νες δια­δη­λώ­σεις σε πολ­λές αρα­βι­κές χώρες κατά των
αυταρ­χι­κών καθε­στώ­των. Αρχι­κά, η Αρα­βι­κή Άνοι­ξη ερμη­νεύ­θη­κε ως ελπιδοφόρα
θετι­κή αλλα­γή. Οι Ρώσοι ήταν από την πλευ­ρά εκεί­νων που ζητού­σαν τις  δημο­κρα­τι­κές μεταρρυθμίσεις. 
Ωστό­σο, γρή­γο­ρα έγι­νε σαφές ότι σε πολ­λές χώρες, η κατάσταση
δεν άλλα­ξε σύμ­φω­να με ένα πολι­τι­σμέ­νο σενά­ριο. Αντί για τη διεκ­δί­κη­ση της
δημο­κρα­τί­ας και των δικαιω­μά­των των μειο­νο­τή­των, υπήρ­ξα­με μάρ­τυ­ρες της
εξό­ντω­σης του αντι­πά­λου, και μετά την ανα­τρο­πή του μια κυρί­αρ­χη δύνα­μη κατέληξε
να αντι­κα­τα­στα­θεί από μια άλλη ακό­μη πιο επιθετική. 
Η εξω­τε­ρι­κή παρέμ­βα­ση, η οποία υπο­στή­ρι­ξε το ένα από τα δύο
μέρη στη σύγκρου­ση και ο στρα­τιω­τι­κός χαρα­κτή­ρας της παρέμ­βα­σης, συνέ­βα­λε στις
αρνη­τι­κές εξε­λί­ξεις. Σε τέτοιο βαθ­μό που ορι­σμέ­νες χώρες έχουν ανα­τρέ­ψει το
καθε­στώς της Λιβύ­ης μέσω αερο­πο­ρι­κών επι­δρο­μών, που κρύ­βο­νται πίσω από τα
ανθρω­πι­στι­κά συν­θή­μα­τα. Και το απο­κο­ρύ­φω­μα επι­τεύ­χθη­κε όταν δημο­σιο­ποι­ή­θη­κε η
απο­τρο­πια­στι­κή σκη­νή με το βάρ­βα­ρο λιν­τσά­ρι­σμα του Μουα­μάρ Καντάφι. 
Πρέ­πει να απο­τρα­πεί η επα­νά­λη­ψη του σενα­ρί­ου της Λιβύ­ης στη
Συρία. Οι προ­σπά­θειες της διε­θνούς κοι­νό­τη­τας θα πρέ­πει να επι­κε­ντρω­θούν κατά
κύριο λόγο στη συμ­φι­λί­ω­ση των αντι­μα­χο­μέ­νων στη Συρία. Είναι σημα­ντι­κό να
στα­μα­τή­σει επι­τυ­χώς το ταχύ­τε­ρο δυνα­τόν η βία, ανε­ξάρ­τη­τα από τα αίτια που την
προ­κά­λε­σαν, για να ανοί­ξει τελι­κά ένας εθνι­κός διά­λο­γος χωρίς προϋποθέσεις,
χωρίς ξένη παρέμ­βα­ση και με από­λυ­το σεβα­σμό της εθνι­κής κυριαρ­χί­ας. Αυτό θα
δημιουρ­γού­σε τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την πραγ­μα­τι­κή εφαρ­μο­γή των μέτρων
εκδη­μο­κρα­τι­σμού που ανα­κοι­νώ­θη­κε από την κυβέρ­νη­ση της Συρί­ας. Το πιο σημαντικό
είναι να απο­τρα­πεί ένας ολο­κλη­ρω­τι­κός εμφύ­λιος πόλε­μος. Η ρωσι­κή διπλωματία
έχει εργα­στεί και θα εργα­στεί προς αυτή την κατεύθυνση. 
Μετά από μια πικρή εμπει­ρία, είμα­στε αντί­θε­τοι με την
υιο­θέ­τη­ση των εν λόγω ψηφι­σμά­των του Συμ­βου­λί­ου Ασφα­λεί­ας των Ηνω­μέ­νων Εθνών, η
οποία θα μπο­ρού­σε να ερμη­νευ­θεί ως ένα εναρ­κτή­ριο λάκτι­σμα για μια στρατιωτική
επέμ­βα­ση στις εσω­τε­ρι­κές υπο­θέ­σεις της Συρί­ας. Ακο­λου­θώ­ντας αυτή τη βασική
προ­σέγ­γι­ση η Ρωσία και η Κίνα έχουν μπλο­κά­ρει από τις αρχές Φεβρουα­ρί­ου, ένα ψήφισμα
που, από αμφι­ση­μία του, στην πρά­ξη, έχει ενθαρ­ρύ­νει τη βία από το ένα από τα
δύο μέρη που συμ­με­τέ­χουν στη σύγκρουση. 
Από αυτή την άπο­ψη, δεδο­μέ­νης της πολύ βίαι­ης και σχεδόν
υστε­ρι­κής αντί­δρα­σης στο Σινο-ρωσι­κό βέτο, θα ήθε­λα να προει­δο­ποι­ή­σω τους συναδέλφους
μας των Δυτι­κών χωρών να μην μπουν στον πει­ρα­σμό να κατα­φύ­γουν στο απλοϊκό
σύστη­μα που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε στο παρελ­θόν : ελλεί­ψει υπο­στή­ρι­ξης του Συμβουλίου
Ασφα­λεί­ας των Ηνω­μέ­νων Εθνών, συγκρο­τού­με έναν συνα­σπι­σμό των ενδιαφερομένων
κρα­τών. Και μετά προ­χω­ρού­με στην επίθεση. 
Η ίδια η λογι­κή μιας τέτοιας συμπε­ρι­φο­ράς είναι ολέ­θρια. Δεν
οδη­γεί σε τίπο­τα καλό. Σε κάθε περί­πτω­ση, αυτό δεν βοη­θά στην επί­λυ­ση της
κατά­στα­σης σε μια χώρα που έχει πλη­γεί από μια στρα­τιω­τι­κή σύγκρου­ση. Ακόμη
χει­ρό­τε­ρα, απο­στα­θε­ρο­ποιεί περισ­σό­τε­ρο το όλο σύστη­μα διε­θνούς ασφά­λειας και
εξα­σθε­νί­ζει την εξου­σία και τον κεντρι­κό ρόλο του ΟΗΕ. Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι το
βέτο δεν είναι μια ιδιο­τρο­πία, αλλά απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο μέρος της παγκόσμιας
τάξης και καθιε­ρώ­θη­κε από τον Χάρ­τη των Ηνω­μέ­νων Εθνών – εξ άλλου – κατόπιν
επι­μο­νής των ίδιων των Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών. Σύμ­φω­να με το δικαί­ω­μα αυτό,
συνε­πά­γε­ται ότι οι απο­φά­σεις στις οποί­ες αντι­τί­θε­ται του­λά­χι­στον ένα μόνιμο
μέλος του Συμ­βου­λί­ου Ασφα­λεί­ας δεν μπο­ρεί να είναι συνε­πείς και αποτελεσματικές.
Ελπί­ζω ότι οι Ηνω­μέ­νες Πολι­τεί­ες και οι άλλες χώρες θα
λάβουν υπ’ όψη τους αυτή την πικρή εμπει­ρία και δεν θα επι­χει­ρή­σουν να
ξεκι­νή­σουν μια στρα­τιω­τι­κή επι­χεί­ρη­ση στη Συρία, χωρίς την έγκρι­ση του
Συμ­βου­λί­ου Ασφα­λεί­ας των Ηνω­μέ­νων Εθνών. Εκτός αυτού, δεν μπο­ρώ να καταλάβω,
από που προ­κύ­πτει αυτή η «πολε­μο­χα­ρής φαγού­ρα». Για­τί μας λεί­πει η υπο­μο­νή για
να ανα­πτύ­ξου­με μια κατάλ­λη­λα προ­σαρ­μο­σμέ­νη και ισορ­ρο­πη­μέ­νη συλλογική
προ­σέγ­γι­ση, δεδο­μέ­νου ότι άρχι­σε να παίρ­νει μορ­φή στο σχέ­διο ψηφί­σμα­τος για τη
Συρία, όπως ανα­φέρ­θη­κε προη­γου­μέ­νως. Το μόνο που απέ­μει­νε είναι να απαι­τούν το
ίδιο πράγ­μα και από την ένο­πλη αντι­πο­λί­τευ­ση όπως και από τη κυβέρ­νη­ση, και
συγκε­κρι­μέ­να την απο­μά­κρυν­ση των ενό­πλων μονά­δων από τις πόλεις. Η άρνη­ση του
να υλο­ποι­η­θεί κάτι τέτοιο είναι κυνι­σμός. Αν θέλου­με να εξα­σφα­λί­σου­με την
ασφά­λεια των πολι­τών, η οποία απο­τε­λεί προ­τε­ραιό­τη­τα για τη Ρωσία, είναι
ανα­γκαίο να εξα­σφα­λί­σου­με να επι­κρα­τή­σει λογι­κή από όλες τις πλευ­ρές που
εμπλέ­κο­νται στην ένο­πλη σύγκρουση. 
Και υπάρ­χει επί­σης μια περαι­τέ­ρω άπο­ψη. Απο­δει­κνύ­ε­ται ότι σε
χώρες που πλήτ­το­νται από την αρα­βι­κή άνοι­ξη, όπως και στο Ιράκ κατά το
παρελ­θόν, οι ρωσι­κές εταιρείες 
εγκα­τα­λεί­πουν τις θέσεις τους, που έχουν απο­κτή­σει εδώ και δεκα­ε­τί­ες  στις τοπι­κές αγο­ρές, με απο­τέ­λε­σμα να χάνουν
σημα­ντι­κές εμπο­ρι­κές συμ­βά­σεις. Και τα κενά που δημιουρ­γού­νται ανα­κτώ­νται από
τους οικο­νο­μι­κούς παρά­γο­ντες των χωρών που έχουν συμ­βά­λει στην ανα­τρο­πή των
καθεστώτων. 
Θα μπο­ρού­σε κανείς να σκε­φτεί ότι σε κάποιο βαθ­μό, αυτά τα
τρα­γι­κά γεγο­νό­τα δεν υπο­κι­νή­θη­καν από το ενδια­φέ­ρον για το σεβα­σμό των
ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των, αλλά  από την
επι­θυ­μία για το ξανα­μοί­ρα­σμα των αγο­ρών. Τέλος πάντων, δεν μπο­ρού­με φυσι­κά να
παρα­μεί­νου­με με σταυ­ρω­μέ­να χέρια. Έχου­με την πρό­θε­ση να συνερ­γα­στού­με ενερ­γά με
τις νέες κυβερ­νή­σεις στις αρα­βι­κές χώρες
και να απο­κα­τα­στή­σου­με γρή­γο­ρα την οικο­νο­μι­κή μας θέση. 
Συνο­λι­κά, η εμπει­ρία από τα γεγο­νό­τα στον αρα­βι­κό κόσμο
είναι πολύ διδα­κτι­κά. Τα γεγο­νό­τα δεί­χνουν ότι η επι­θυ­μία για την εγκαθίδρυση
της δημο­κρα­τί­ας με τη βία μπο­ρεί να οδη­γή­σει και συχνά οδη­γεί στο αντίθετο
απο­τέ­λε­σμα. Είμα­στε μάρ­τυ­ρες της εμφάνισης 
δυνά­με­ων, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των θρη­σκευ­τι­κών εξτρε­μι­στών, που
επι­διώ­κουν να αλλά­ξουν την ίδια την κατεύ­θυν­ση της ανά­πτυ­ξης των χωρών αυτών
και τον κοσμι­κό χαρα­κτή­ρα της δια­κυ­βέρ­νη­σής τους. 
Η Ρωσία είχε πάντα καλές σχέ­σεις με τους εκπρο­σώ­πους του
μετριο­πα­θούς Ισλάμ, του οποί­ου η ιδε­ο­λο­γία είναι κοντά στις παρα­δό­σεις των
Ρώσων μου­σουλ­μά­νων. Και είμα­στε έτοι­μοι να ανα­πτύ­ξου­με τις σχέ­σεις κάτω από
αυτές τις τρέ­χου­σες συν­θή­κες. Ενδια­φε­ρό­μα­στε για την ενί­σχυ­ση των πολιτικών,
εμπο­ρι­κών και οικο­νο­μι­κών δεσμών με όλες τις αρα­βι­κές χώρες,
συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων, και πάλι, όσων προ­έρ­χο­νται από μια περί­ο­δο αναταραχής.
Επι­πλέ­ον, πιστεύω ότι υπάρ­χουν πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες για τη Ρωσία να διατηρεί
πλή­ρως τις ηγε­τι­κές θέσεις της σχε­τι­κά με την σκη­νή της Μέσης Ανα­το­λής, όπου
είχα­με πάντα πολ­λούς φίλους. 
Όσον αφο­ρά την αρα­βο-ισραη­λι­νή δια­μά­χη, η “μαγι­κή
συντα­γή” που θα μπο­ρού­σε να λύσει το πρό­βλη­μα δεν έχει ακό­μη βρε­θεί. Δεν
θα πρέ­πει σε καμία περί­πτω­ση να τα παρα­τή­σου­με. Με δεδο­μέ­νη την εγγύ­τη­τα των
σχέ­σε­ων μας με την ισραη­λι­νή κυβέρ­νη­ση και την Παλαι­στι­νια­κή ηγε­σία, η ρωσική
διπλω­μα­τία θα συνε­χί­σει να συμ­βάλ­λει ενερ­γά στην απο­κα­τά­στα­ση της ειρηνευτικής
δια­δι­κα­σί­ας διμε­ρώς όσο και στο πλαί­σιο του Κουαρ­τέ­του για τη Μέση Ανα­το­λή, στο
συντο­νι­σμό των δρά­σε­ών της με τον Αρα­βι­κό Σύνδεσμο. 
Η Αρα­βι­κή Άνοι­ξη έχει επί­σης ανα­δεί­ξει την ιδιαί­τε­ρα ενεργό
χρή­ση προηγ­μέ­νων συστη­μά­των πλη­ρο­φό­ρη­σης και επι­κοι­νω­νί­ας στη δια­μόρ­φω­ση της
κοι­νής γνώ­μης. Αναμ­φι­σβή­τη­τα, το Δια­δί­κτυο, τα κοι­νω­νι­κά δίκτυα, τα κινητά
τηλέ­φω­να, κ.λ.π.. μετα­σχη­μα­τί­στη­καν με την τηλε­ό­ρα­ση σε ένα αποτελεσματικό
εργα­λείο τόσο σε εθνι­κό επί­πε­δο, όσο και στη διε­θνή πολι­τι­κή. Αυτό είναι ένα
νέο στοι­χείο που πρέ­πει να εξε­τα­σθεί, κυρί­ως συνε­χί­ζο­ντας να προ­ω­θού­με την
υφι­στά­με­νη εξαι­ρε­τι­κή ελευ­θε­ρία της επι­κοι­νω­νί­ας στο δια­δί­κτυο, μειώ­νου­με τον
κίν­δυ­νο της χρή­σης τους από τρο­μο­κρά­τες και εγκληματίες. 
Όλο και πιο συχνά χρη­σι­μο­ποιεί­ται η έννοια της «ήπιας
δύνα­μης» (soft power),
ένα σύνο­λο από εργα­λεία και μεθό­δους προ­κει­μέ­νου  να αντα­πο­κρι­θούν στις υπο­χρε­ώ­σεις της
εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, χωρίς τη χρή­ση όπλων, μέσω των μοχλών της πληροφορικής
και άλλων επί­σης μέσων. Δυστυ­χώς, αυτές οι μέθο­δοι χρη­σι­μο­ποιού­νται συχνά για
να ενθαρ­ρύ­νουν και να προ­κα­λέ­σουν τον εξτρε­μι­σμό, αυτο­νο­μι­στι­κές τάσεις, τον
εθνι­κι­σμό, τη χει­ρα­γώ­γη­ση της συνεί­δη­σης των πολι­τών και την άμε­ση παρέμβαση
στις εθνι­κές πολι­τι­κές των κυρί­αρ­χων κρατών. 
Θα πρέ­πει να υπάρ­χει σαφής διά­κρι­ση μετα­ξύ της ελευθερίας
της έκφρα­σης και της φυσιο­λο­γι­κής πολι­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, αφε­νός, και στη
χρή­ση των παρά­νο­μων εργα­λεί­ων της ήπιας δύνα­μης από την άλλη. Δεν μπο­ρού­με παρά
να επι­κρο­τή­σου­με το πολι­τι­σμέ­νο έργο των ανθρω­πι­στι­κών και φιλαν­θρω­πι­κών μη
κυβερ­νη­τι­κών οργα­νώ­σε­ων. Συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης και της ενερ­γού κρι­τι­κής τους από
τις τοπι­κές αρχές. Ωστό­σο, οι δρα­στη­ριό­τη­τες των «ψευ­δο-ΜΚΟ» και άλλων
οργα­νώ­σε­ων με στό­χο να απο­στα­θε­ρο­ποι­ή­σουν την εσω­τε­ρι­κή κατά­στα­ση σε
μεμο­νω­μέ­νες χώρες, με υπο­στή­ρι­ξη από το εξω­τε­ρι­κό, είναι απαράδεκτες. 
Ανα­φέ­ρο­μαι σε ΜΚΟ των οποί­ων οι δρα­στη­ριό­τη­τες  δεν υπα­γο­ρεύ­ο­νται από τα συμ­φέ­ρο­ντα (και τους
πόρους) των τοπι­κών κοι­νω­νι­κών ομά­δων, αλλά η χρη­μα­το­δό­τη­ση και η συντήρηση
τους προ­έρ­χο­νται από εξω­τε­ρι­κές δυνά­μεις. Επί του παρό­ντος, υπάρ­χουν στον
κόσμο, πολ­λοί «παρά­γο­ντες επιρ­ρο­ής» από τις μεγά­λες δυνά­μεις, τις συμ­μα­χί­ες και
τις επι­χει­ρή­σεις. Όταν ενερ­γούν ανοι­χτά, πρό­κει­ται  απλά για μια μορ­φή  πολι­τι­σμέ­νου “lobbying”. Η Ρωσία έχει κι αυτή
επί­σης τέτοια ιδρύ­μα­τα, όπως είναι – η ομο­σπον­δια­κή  Rossotrudnichestvo, η Russky Mir (Ρωσι­κός
κόσμος) καθώς  και τα κορυφαία
πανε­πι­στή­μια μας, που επε­κτεί­νουν την ανα­ζή­τη­ση τους για ταλα­ντού­χους φοιτητές
στο εξωτερικό. 
Η Ρωσία όμως δεν χρη­σι­μο­ποιεί  ΜΚΟ από άλλες χώρες ούτε χρη­μα­το­δο­τεί αυτές
τις ΜΚΟ και άλλες ξένες πολι­τι­κές οργα­νώ­σεις προ­κει­μέ­νου να προ­ω­θή­σει τα δικά
της συμ­φέ­ρο­ντα. Η Κίνα, η Ινδία και η Βραζιλία 
κάνει επί­σης το ίδιο. Πιστεύ­ου­με ότι η επιρ­ροή της εθνι­κής πολι­τι­κής και
της κοι­νής γνώ­μης σε άλλες χώρες πρέ­πει να γίνε­ται απο­κλει­στι­κά με ανοικτές
δια­δι­κα­σί­ες. Με τον τρό­πο αυτό, οι διά­φο­ροι παρά­γο­ντες θα μπο­ρούν να ενεργούν
όσο το δυνα­τόν πιο υπεύθυνα. 
Νέες προ­κλή­σεις και
απειλές 
Το Ιράν βρί­σκε­ται τώρα κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας.
Προ­φα­νώς, η Ρωσία ανη­συ­χεί για την αυξα­νό­με­νη απει­λή σχε­τι­κά με την έναρ­ξη μιας
στρα­τιω­τι­κής επι­χεί­ρη­σης ενα­ντί­ον της χώρας αυτής. Σε περί­πτω­ση που συμβεί
αυτό, οι συνέ­πειες θα είναι πραγ­μα­τι­κά κατα­στρο­φι­κές. Είναι αδύ­να­το να
φαντα­στεί κανείς τις πραγ­μα­τι­κές δια­στά­σεις μιας τέτοιας πράξης. 
Είμαι πεπει­σμέ­νος ότι το πρό­βλη­μα αυτό πρέ­πει να επιλυθεί
μόνο με ειρη­νι­κά μέσα. Εμείς προ­τεί­νου­με να ανα­γνω­ρι­στεί το δικαί­ω­μα του Ιράν
να ανα­πτύ­ξει το πολι­τι­κό πυρη­νι­κό του πρό­γραμ­μα, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου και του
δικαιώ­μα­τος για την παρα­γω­γή εμπλου­τι­σμέ­νου ουρα­νί­ου. Αλλά αυτό πρέ­πει να γίνει
με την τοπο­θέ­τη­ση όλων των ιρα­νι­κών πυρη­νι­κών δρα­στη­ριο­τή­των κάτω από την
προ­σε­κτι­κό και αξιό­πι­στο έλεγ­χο του Διε­θνούς Οργα­νι­σμού Ατο­μι­κής Ενέργειας
(ΔΟΑΕ). Εάν αυτό εφαρ­μο­στεί, τότε μπο­ρού­με να άρου­με όλες τις κυρώ­σεις κατά του
Ιράν, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των μονο­με­ρών. Η Δύση παρα­σύρ­θη­κε από την τάση
της να τιμω­ρεί ορι­σμέ­νες χώρες. Με την παρα­μι­κρή πρό­κλη­ση, επι­βά­λει κυρώ­σεις ή
ξεκι­νά­ει μια στρα­τιω­τι­κή επι­χεί­ρη­ση. Θα ήθε­λα να σας υπεν­θυ­μί­σω ότι δεν είμαστε
πλέ­ον στο δέκα­το ένα­το ή ακό­μα και τον εικο­στό αιώνα. 
Η κατά­στα­ση γύρω από το ζήτη­μα των πυρη­νι­κών της Βόρειας
Κορέ­ας είναι εξί­σου σοβα­ρή. Παρα­βιά­ζο­ντας το υφι­στά­με­νο καθε­στώ­τος της μη
διά­δο­σης των πυρη­νι­κών όπλων, η Pyongyang απαι­τεί ανοι­χτά το δικαί­ω­μα να
απο­κτή­σει πυρη­νι­κά όπλα και έχει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει δύο πυρη­νι­κές δοκι­μές. Το
πυρη­νι­κό καθε­στώς της Βόρειας Κορέ­ας είναι απα­ρά­δε­κτο για εμάς. Είμα­στε πάντα
υπέρ της απο­πυ­ρη­νι­κο­ποί­η­σης της κορε­α­τι­κής χερ­σο­νή­σου, απο­κλει­στι­κά με πολιτικά
και διπλω­μα­τι­κά μέσα, και ζητού­με την απο­κα­τά­στα­ση των εξα­με­ρών συνομιλιών. 
Ωστό­σο, είναι προ­φα­νές ότι όλοι οι εταί­ροι μας δεν
συμ­με­ρί­ζο­νται αυτήν την προ­σέγ­γι­ση. Είμαι πεπει­σμέ­νος ότι πρέ­πει να είμαστε
ιδιαί­τε­ρα προ­σε­κτι­κοί αυτή τη στιγ­μή. Προ­σπά­θειες για να δοκι­μα­στεί η αντοχή
του νέου ηγέ­τη της Βόρειας Κορέ­ας, που μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σουν απερίσκεπτες
αντι­δρά­σεις, είναι απαράδεκτες. 
Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι η Ρωσία και η Βόρεια Κορέα έχουν κοινά
σύνο­ρα, και, όπως γνω­ρί­ζου­με, δεν επι­λέ­γου­με τους γεί­το­νές μας. Θα συνεχίσουμε
ενερ­γό διά­λο­γο με την κυβέρ­νη­ση της χώρας και την ανά­πτυ­ξη των φιλι­κών σχέσεων,
ενώ ταυ­τό­χρο­να θα παρο­τρύ­νου­με την Πιον­γιάνγκ για την επί­λυ­ση του πυρηνικού
ζητή­μα­τος. Προ­φα­νώς αυτό θα ήταν πιο εύκο­λο να γίνει αν η ατμό­σφαι­ρα αμοιβαίας
εμπι­στο­σύ­νης ενι­σχυ­θεί στη χερ­σό­νη­σο και αν απο­κα­τα­στα­θεί ο ενδοκορεατικός
διάλογος. 
Στο πλαί­σιο των προ­βλη­μά­των που προ­έ­κυ­ψαν από τα πυρηνικά
προ­γράμ­μα­τα του Ιράν και της Βόρειας Κορέ­ας, πρέ­πει ανα­πό­φευ­κτα να αρχί­σου­με να
σκε­φτό­μα­στε για το πώς εμφα­νί­ζο­νται οι κίν­δυ­νοι της διά­δο­σης των πυρηνικών
όπλων, και τι είναι εκεί­νο που τους ενι­σχύ­ει. Έχει κανείς την εντύ­πω­ση ότι οι
περι­πτώ­σεις των ξένων  παρεμ­βά­σε­ων στις
εσω­τε­ρι­κές υπο­θέ­σεις μιας χώρας, που έγι­ναν πιο συχνές και που πήραν ακό­μα και
βίαιη στρα­τιω­τι­κή μορ­φή, είναι δυνα­τόν να ενθαρ­ρύ­νουν ιδιαί­τε­ρα τα αυταρχικά
καθε­στώ­τα (και όχι μόνο) να απο­κτή­σουν πυρη­νι­κά όπλα. Νομί­ζο­ντας ότι η κατοχή
αυτών των όπλων θα μπο­ρού­σε να τους προ­στα­τεύ­σει. Και εκεί­νοι που δεν έχουν στη
κατο­χή τους τέτοια όπλα δεν έχουν άλλη επι­λο­γή παρά να περι­μέ­νουν  μια «ανθρω­πι­στι­κή παρέμβαση». 
Είτε μας αρέ­σει είτε όχι, οι ξένες παρεμ­βά­σεις στην
πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ωθούν σε έναν τέτοιο τρό­πο σκέ­ψης. Και αυτός είναι ο λόγος που ο
αριθ­μός των χωρών όπου οι στρα­τιω­τι­κές πυρη­νι­κές τεχνο­λο­γί­ες βρίσκονται
“προ των πυλών” δεν μειώ­νε­ται αλλά αυξά­νε­ται. Υπό αυτές τις συνθήκες,
η σημα­σία των ζωνών απαλ­λαγ­μέ­νων από όπλα μαζι­κής κατα­στρο­φής  σε διά­φο­ρες περιο­χές του πλα­νή­τη αυξάνεται.
Με πρω­το­βου­λία της Ρωσί­ας, ξεκί­νη­σε ήδη μια συζή­τη­ση σχε­τι­κά με τις παρα­μέ­τρους μιας
τέτοιας ζώνης στη Μέση Ανατολή. 
Πρέ­πει να γίνουν τα πάντα ούτως ώστε κανείς να μην μπο­ρεί να
επι­χει­ρή­σει να απο­κτή­σει ένα πυρη­νι­κό όπλο. Για το σκο­πό αυτό, οι υποστηρικτές
της μη διά­δο­σης πρέ­πει να αλλά­ξουν πρώ­τα απ’ όλα οι ίδιοι, ειδι­κά εκεί­νοι που
είναι συνη­θι­σμέ­νοι να “τιμω­ρούν” τις άλλες χώρες χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τη μέθο­δο της
στρα­τιω­τι­κής ισχύ­ος, περι­φρο­νώ­ντας τις μεθό­δους της διπλω­μα­τί­ας. Αυτό
απο­δει­κνύ­ε­ται, για παρά­δειγ­μα, στην περί­πτω­ση του Ιράκ, του οποί­ου τα
προ­βλή­μα­τα έχουν επι­δει­νω­θεί μετά από μια στρα­τιω­τι­κή κατο­χή που διαρ­κεί σχεδόν
δέκα χρόνια. 
Αν τελι­κά κατα­φέρ­να­με τελι­κά να εξα­λεί­ψου­με τα κίνη­τρα για
τα κρά­τη μέλη να επι­διώ­κουν να κατέ­χουν πυρη­νι­κά όπλα, τότε θα μπο­ρού­σε να
κάνει κανείς το διε­θνές καθε­στώς της μη διά­δο­σης πραγ­μα­τι­κά καθο­λι­κό και ισχυρό
χάρη στις ισχύ­ου­σες Συν­θή­κες. Ένα τέτοιο σύστη­μα θα επι­τρέ­ψει σε όλες τις
ενδια­φε­ρό­με­νες χώρες να επω­φε­λη­θούν πλή­ρως από μη στρα­τιω­τι­κές πυρηνικές
εφαρ­μο­γές, υπό τον έλεγ­χο φυσι­κά του ΔΟΑΕ. 
Αυτό θα είναι πολύ επω­φε­λές και για τη Ρωσία, για­τί είμαστε
ενερ­γοί στις διε­θνείς αγο­ρές, χτί­ζου­με νέους πυρη­νι­κούς σταθ­μούς με σύγχρονες
και ασφα­λείς τεχνο­λο­γί­ες, και συμ­με­τέ­χου­με στη δημιουρ­γία διε­θνών κέντρων
εμπλου­τι­σμού ουρα­νί­ου καθώς επί­σης και στη δημιουρ­γία τρα­πε­ζών καυ­σί­μων από
πυρη­νι­κή ενέργεια. 
Το μέλ­λον του Αφγα­νι­στάν προ­κα­λεί επί­σης ανησυχίες.
Υπο­στη­ρί­ξα­με τη στρα­τιω­τι­κή επι­χεί­ρη­ση για την παρο­χή διε­θνούς βοή­θειας προς τη
χώρα. Αλλά η διε­θνής στρα­τιω­τι­κή δύνα­μη υπό την αιγί­δα του ΝΑΤΟ δεν έχει
εκπλη­ρώ­σει την απο­στο­λή που της έχει ανα­τε­θεί. Η απει­λή της τρο­μο­κρα­τί­ας και
της παρά­νο­μης δια­κί­νη­σης ναρ­κω­τι­κών από το Αφγα­νι­στάν παραμένουν.
Ανα­κοι­νώ­νο­ντας την από­συρ­ση των στρα­τευ­μά­των τους από τη χώρα το 2014, οι
Ηνω­μέ­νες Πολι­τεί­ες δημιούρ­γη­σαν σε αυτή τη χώρα αλλά και στις άλλες γειτονικές
χώρες επί­σης, στρα­τιω­τι­κές βάσεις, χωρίς εντο­λή, χωρίς σαφή σκο­πό ή χωρίς να
έχει ανα­κοι­νω­θεί η διάρ­κεια της δρα­στη­ριό­τη­τας τους. Φυσι­κά, αυτό είναι κάτι
που δεν μας συμφέρει. 
Η Ρωσία έχει προ­φα­νή συμ­φέ­ρο­ντα στο Αφγα­νι­στάν. Και αυτά τα
συμ­φέ­ρο­ντα είναι απο­λύ­τως θεμι­τά. Το Αφγα­νι­στάν είναι ο πιο κοντι­νός μας
γεί­το­νας  και είναι προς το συμ­φέ­ρον μας
η χώρα να εξε­λίσ­σε­ται σε μια στα­θε­ρή και ειρη­νι­κή πορεία. Και ειδι­κά όταν πάψει
να είναι η κύρια πηγή της παρά­νο­μης δια­κί­νη­σης ναρ­κω­τι­κών. Το λαθρεμπόριο
ναρ­κω­τι­κών έχει γίνει μια σημα­ντι­κή απει­λή, υπο­νο­μεύ­ει το γενε­τι­κό υπό­βα­θρο των
ολό­κλη­ρων εθνών, δημιουρ­γεί ένα ευνοϊ­κό περι­βάλ­λον για τη δια­φθο­ρά και το
έγκλη­μα και οδη­γεί στην απο­στα­θε­ρο­ποί­η­ση της κατά­στα­σης ακό­μη και στο ίδιο το
Αφγα­νι­στάν. Θα πρέ­πει να σημειω­θεί ότι δεν είναι μόνο ότι η αφγα­νι­κή παραγωγή
ναρ­κω­τι­κών δεν μειώ­νε­ται, αλλά πέρυ­σι, αυξή­θη­κε κατά σχε­δόν 40%. Η Ρωσία είναι
ο στό­χος μιας πραγ­μα­τι­κής επί­θε­σης ηρω­ί­νης, η οποία προ­κα­λεί τερά­στια ζημιά
στην υγεία των πολι­τών μας. 
Λαμ­βά­νο­ντας υπό­ψη το μέγε­θος της απει­λής από την αφγανική
παρα­γω­γή ναρ­κω­τι­κών, είναι δυνα­τόν να την κατα­πο­λε­μή­σου­με μόνον με τη
συλ­λο­γι­κές ενέρ­γειες, επι­κα­λού­με­νοι την ισχύ και τις αρμο­διό­τη­τες του ΟΗΕ και
των περι­φε­ρεια­κών οργα­νι­σμών δηλ.  του OTSC (Οργα­νι­σμού  Συν­θή­κης Συλ­λο­γι­κής Ασφά­λειας), του SCO
(Οργα­νι­σμού Συνερ­γα­σί­ας της Shanghai) και της 
CEI (Κοι­νο­πο­λι­τεία
Ανε­ξαρ­τή­των Κρα­τών). Είμα­στε έτοι­μοι να εξε­τά­σου­με μια σημα­ντι­κή ενί­σχυ­ση της
συμ­με­το­χής της Ρωσί­ας στη επι­χεί­ρη­ση της βοή­θειας προς τον αφγα­νι­κό λαό. Αλλά
με την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι η διε­θνής στρα­τιω­τι­κή δύνα­μη στο Αφγα­νι­στάν θα
δρα­στη­ριο­ποι­η­θεί πιο ενερ­γη­τι­κά  προς το
συμ­φέ­ρον μας και ότι θα εργά­ζε­ται για τη φυσι­κή κατα­στρο­φή των φυτειών των
ναρ­κω­τι­κών και των παρά­νο­μων εργαστηρίων. 
Οι επι­χει­ρή­σεις κατά των ναρ­κω­τι­κών που εντεί­νο­νται στο
Αφγα­νι­στάν, θα πρέ­πει να συνο­δεύ­ο­νται και από την κατάρ­γη­ση των οδών μεταφοράς
οπιού­χων ουσιών σε ξένες αγο­ρές, την άρση των χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κών ροών που
απο­βλέ­πουν στην οικο­νο­μι­κή ενί­σχυ­ση της δια­κί­νη­σης των ναρ­κω­τι­κών, καθώς και
στον απο­κλει­σμό της προ­μή­θειες των χημι­κών ουσιών που χρη­σι­μο­ποιού­νται για την
παρα­σκευή ηρω­ί­νης. Ο στό­χος είναι να δημιουρ­γη­θεί στην περιο­χή ένα πολύπλοκο
σύστη­μα της ασφά­λειας κατά των ναρ­κω­τι­κών. Η Ρωσία θα συμ­βάλ­λει ουσια­στι­κά στην
απο­τε­λε­σμα­τι­κή ενο­ποί­η­ση των προ­σπα­θειών της διε­θνούς κοι­νό­τη­τας, προκειμένου
να επι­τύ­χει μια ριζι­κή αλλα­γή στον αγώ­να κατά της δια­κί­νη­σης των ναρκωτικών. 
Είναι δύσκο­λο να γίνουν προ­βλέ­ψεις σχε­τι­κά με την εξέλιξη
της κατά­στα­σης στο Αφγα­νι­στάν. Η ιστο­ρία μας διδά­σκει ότι η ξένη στρατιωτική
παρου­σία δεν έφε­ρε την ειρή­νη. Μόνο οι Αφγα­νοί είναι σε θέση να λύσουν τα δικά
τους προ­βλή­μα­τα. Κατά την άπο­ψή μου, ο ρόλος της Ρωσί­ας είναι να βοη­θή­σει τον
αφγα­νι­κό λαό να οικο­δο­μή­σει μια στα­θε­ρή οικο­νο­μία και να βελ­τιω­θεί η ικανότητα
των εθνι­κών ενό­πλων δυνά­με­ων για την κατα­πο­λέ­μη­ση της απει­λής της τρομοκρατίας
και του λαθρε­μπο­ρί­ου ναρ­κω­τι­κών, με την ενερ­γό συμ­με­το­χή των γει­το­νι­κών χωρών.
Δεν είμα­στε αντί­θε­τοι με την ένο­πλη αντι­πο­λί­τευ­ση, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των
Ταλι­μπάν να συμ­με­τά­σχει στη δια­δι­κα­σία της εθνι­κής συμ­φι­λί­ω­σης, με την
προ­ϋ­πό­θε­ση ότι θα απο­κη­ρύ­ξει τη βία, θα ανα­γνω­ρί­ζει το σύνταγ­μα της χώρας και
ότι θα κόψει τους δεσμούς με την Αλ Κάι­ντα και τις άλλες τρομοκρατικές
οργα­νώ­σεις. Κατά βάση, πιστεύω ότι η δημιουρ­γία ενός ειρη­νι­κού αφγανικού
κρά­τους, στα­θε­ρού, ανε­ξάρ­τη­του και ουδέ­τε­ρου είναι από­λυ­τα εφικτή. 
Η αστά­θεια που έχει εγκα­τα­στα­θεί για τα καλά εδώ και πολλά
χρό­νια και δεκα­ε­τί­ες είναι ένα γόνι­μο έδα­φος για τη διε­θνή τρο­μο­κρα­τία. Όλοι
συμ­φω­νούν ότι αυτό είναι ένα από τις πιο επι­κίν­δυ­νες προ­κλή­σεις για τη διεθνή
κοι­νό­τη­τα. Θα ήθε­λα να τονί­σω ότι οι περιο­χές κρί­σε­ων που δημιουρ­γούν οι
τρο­μο­κρα­τι­κές απει­λές είναι κοντά σε σύνο­ρα της Ρωσί­ας, πολύ πιο κοντά απ’ ότι
για τις ευρω­παϊ­κές χώρες ή για τους αμε­ρι­κα­νούς εταί­ρους μας. Ο Οργανισμός
Ηνω­μέ­νων Εθνών έχει υιο­θε­τή­σει μια παγκό­σμια στρα­τη­γι­κή για την καταπολέμηση
της τρο­μο­κρα­τί­ας, αλλά φαί­νε­ται ότι η κατα­πο­λέ­μη­ση αυτής της νόσου δεν έχει
ακό­μη διε­νερ­γη­θεί σύμ­φω­να με ένα παγκο­σμί­ως κοι­νό πρό­γραμ­μα, με συνέ­χεια και με
συνέ­πεια, αλλά παρά μόνον ως απά­ντη­ση στις πιο οξεί­ες και βάρ­βα­ρες εκδηλώσεις
της, όταν η δημό­σια κατα­κραυ­γή για τις προ­κλη­τι­κές ενέρ­γειες των τρομοκρατών
φθά­νει στο απο­κο­ρύ­φω­μα. Ο πολι­τι­σμέ­νος κόσμος δεν πρέ­πει να περι­μέ­νει μια άλλη
ακό­μη τρα­γω­δία παρό­μοια με εκεί­νη της 11ης Σεπτεμ­βρί­ου 2001 στη Νέα Υόρ­κη ή στο
σχο­λείο στο Μπε­σλάν, προ­κει­μέ­νου να αρχί­σει να δρα συλ­λο­γι­κά και με
απο­φα­σι­στι­κό τρόπο. 
Ωστό­σο, απέ­χω πολύ από το να υπο­τι­μή­σω τα μέχρι στιγμής
απο­τε­λέ­σμα­τα στον αγώ­να κατά της διε­θνούς τρο­μο­κρα­τί­ας. Είναι ασφα­λώς απτά. Τα
τελευ­ταία χρό­νια, η συνερ­γα­σία μετα­ξύ των υπη­ρε­σιών πλη­ρο­φο­ριών και επι­βο­λής του
νόμου από διά­φο­ρες χώρες είναι σημα­ντι­κά ενι­σχυ­μέ­νη. Όμως, τα απο­θέ­μα­τα που
απο­μέ­νουν στη διά­θε­ση της αντι­τρο­μο­κρα­τι­κής συνερ­γα­σί­ας είναι επί­σης προφανή.
Τι μπο­ρού­με να πού­με όταν σήμε­ρα εξα­κο­λου­θεί να ισχύ­ει μια πολι­τι­κή “διπλών
μέτρων και σταθ­μών”  και όταν, ανά­λο­γα με
τη χώρα που προ­έρ­χο­νται, οι τρο­μο­κρά­τες δια­χω­ρί­ζο­νται με δια­φο­ρε­τι­κό κάθε φορά
τρό­πο, θεω­ρώ­ντας τους ως «κακούς» ή «όχι πολύ κακούς». Ορι­σμέ­νοι δεν διστάζουν
να  χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν κάποιους από αυτούς
στο πολι­τι­κό τους παι­χνί­δι, για παρά­δειγ­μα, να απο­στα­θε­ρο­ποι­ή­σουν τα καθεστώτα
που θεω­ρού­νται γι αυτούς ως ανεπιθύμητα. 

Θα ήθε­λα επί­σης να πω ότι όλα τα θεσμι­κά όργα­να της
κοι­νω­νί­ας – τα μέσα μαζι­κής ενη­μέ­ρω­σης, οι θρη­σκευ­τι­κές οργα­νώ­σεις, οι ΜΚΟ, το
εκπαι­δευ­τι­κό σύστη­μα, η επι­στή­μη και οι επι­χει­ρή­σεις, πρέ­πει να χρησιμοποιηθούν
πλή­ρως για την πρό­λη­ψη της τρο­μο­κρα­τί­ας. Χρεια­ζό­μα­στε ένα διά­λο­γο μετα­ξύ των
θρη­σκειών και κατά μια ευρύ­τε­ρη έννοια μετα­ξύ των δια­φο­ρε­τι­κών πολι­τι­σμών. Η
Ρωσία είναι μια χώρα όπου υπάρ­χουν πολ­λές δια­φο­ρε­τι­κές θρη­σκευ­τι­κές αντιλήψεις
και παρ’ όλα αυτά δεν είχα­με ποτέ θρη­σκευ­τι­κούς πολέ­μους. Θα μπο­ρού­σα­με  να προ­σφέ­ρου­με τη συμ­βο­λή μας στο διεθνή
διά­λο­γο για το θέμα αυτό.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted