ΠΟΙΑ «ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΗ ΧΟΥΝΤΑ»; - Φαιακία

πολιτικά κείμενα

ΠΟΙΑ «ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΗ ΧΟΥΝΤΑ»;

Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2014
Μίλτος Βασιλείου
Ανα­ρω­τιέ­ται ο Δημή­τρης Μπε­λα­ντής στην ISKRA και επει­δή συμ­με­ρι­ζό­μα­στε απο­λύ­τως τον προ­βλη­μα­τι­σμό, που εκθέ­τει, σας παρα­θέ­του­με το κεί­με­νό του… Δεν είναι από σχο­λα­στι­κι­σμό, που το κάνου­με αλλά για­τί πιστεύ­ου­με, πως -δυστυ­χώς- κάποια πράγ­μα­τα είναι τροχιοδεικτικά… 

ΠΟΙΑ
«ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΗ ΧΟΥΝΤΑ»; 

« Κύριε Διευθυντά, 
Είμαι ένας
κεντρο­α­ρι­στε­ρός πολί­της του κόσμου που χωρίς καμία οίη­ση ξέρει
να δια­βά­ζει και να κατα­λα­βαί­νει την ιστο­ρία της χώρας μας. Που ξέρει, επί­σης, να
μην παρα­σύ­ρε­ται από εύκο­λα ερμη­νευ­τι­κά σχή­μα­τα του συρ­μού, που θολώ­νουν την
ματιά μας εδώ και δεκαετίες. 
Μας χωρί­ζει κάπου
μια σαρα­ντα­ε­τία από το Πολυ­τε­χνείο και από το τέλος της
στρα­τιω­τι­κής δικτα­το­ρί­ας. Πίσω μας , μια ημι­τε­λής και κοπιώδης
Μετα­πο­λί­τευ­ση , μια επο­χή όλο πάθος, θόρυ­βο και αντάρα,
δια­δη­λώ­σεις που μπλό­κα­ραν τους δρό­μους της Αθή­νας για ώρες και έκο­βαν την
κυκλο­φο­ρία ανύ­πο­πτων πολι­τών, στην πρώ­τη φάση της, και όλο διαχειριστική
πασο­κι­κή αλα­ζο­νεία, λαϊ­κι­σμό και κρα­τι­σμό στην επό­με­νη. Μια
επο­χή όπου εκτρά­φη­καν όλα τα τέρα­τα που μας περι­τρι­γυ­ρί­ζουν, ο λαϊ­κι­σμός, η
έλλει­ψη θεσμών, η παρο­χο­λο­γία, ο κρα­τι­σμός, το πελα­τεια­κό κρά­τος, ο
αντι­μειο­νο­τι­κός ρατσι­σμός, η ρητο­ρεία που μετα­τρά­πη­κε σε νομή της εξου­σί­ας, η
καθη­με­ρι­νή κρυμ­μέ­νη σε όλους μας Ακρο­δε­ξιά του «Εθνι­κού Κορ­μού». Μια επο­χή όπου
οι εργα­ζό­με­νοι στο Δημό­σιο με τα σκαν­δα­λώ­δη προ­νό­μιά
τους και την περι­φρό­νη­σή τους στους άνερ­γους και τους εργα­ζό­με­νους του
ιδιω­τι­κού τομέα, οι λεό­ντειες κατά των εργο­δο­τών συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις, οι
κλα­δι­κές οργα­νώ­σεις, η σύμ­φυ­ση επι­χει­ρη­μα­τι­κής ανομίας/μονοπωλίου και πολιτικής
και η ηχη­ρή συν­θη­μα­το­λο­γία της ντου­ντού­κας που κάλυ­ψε το «βαθύ
κρά­τος», την κομ­μα­τι­κο­ποί­η­ση, την υπερ­κα­τα­να­λω­τι­κή κοι­νω­νία και την δημόσια
υπερ­χρέ­ω­ση μας έφε­ραν εδώ που μας έφεραν.
Μια επο­χή, όπου
ανδρώ­θη­καν τα γαλά­ζια και τα πρά­σι­να κομ­μα­τι­κο­κρα­τι­κά δίκτυα,
που σήμε­ρα επι­θυ­μούν να επα­να­φέ­ρουν οι δυνά­μεις του παλιού που εμφανίζονται
ψευ­δε­πί­γρα­φα ως το και­νού­ριο (ιδί­ως οι ακραί­ες κρα­τι­στι­κές τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ,
που μειώ­νουν την μεγά­λη πια δυνα­μι­κή του) . Όπου συκο­φα­ντή­θη­κε και λοι­δω­ρή­θη­κε η
υγι­ής και η δημιουρ­γι­κή επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα, όπου πολ­λές επι­χει­ρή­σεις κατέστησαν
«προ­βλη­μα­τι­κές» χάρη στην σύμ­φυ­ση πελα­τεια­κών επι­χει­ρη­μα­τιών και εξου­σί­ας και
άλλες έκλει­σαν λόγω των παρά­λο­γων και ανώ­ρι­μων συνδικαλιστικών
διεκ­δι­κή­σε­ων. Όπου το κέρ­δος ενο­χο­ποι­ή­θη­κε και απο­θε­ώ­θη­καν οι
ποι­κι­λό­μορ­φες κρα­τι­κές πρό­σο­δοι, που τρο­φο­δό­τη­σαν τις ασα­φείς στην Ελλά­δα και
πολυ­σθε­νείς κοι­νω­νι­κές ταυ­τό­τη­τες, δηλα­δή την παντα­χού παρου­σία των μικρομεσαίων
στην θέση κάποιων δήθεν «καθα­ρών τάξε­ων». Συμ­βαί­νει, λοι­πόν, το εξής παράδοξο
στην σύγ­χρο­νη Ελλά­δα, οι παλιές κρα­τι­στι­κές δυνά­μεις, ιδί­ως η
Κεντρο­α­ρι­στε­ρά, έχουν ανα­νή­ψει θετι­κά και έχουν επι­δο­θεί σε μια
θετι­κή μεταρ­ρυθ­μι­στι­κή προ­σπά­θεια, ενώ το   «βαθύ κρά­τος», οι
μεγα­λο­συν­δι­κα­λι­στές και οι δια­πλε­κό­με­νοι κινού­νται όλο και πιο ταχύρ­ρυθ­μα προς
την ενι­σχυ­μέ­νη λόγω της οικο­νο­μι­κής κρί­σης και των ανα­γκαί­ων διαρθρωτικών
αλλα­γών Αρι­στε­ρά. Το παλιό γίνε­ται και­νού­ριο και το και­νού­ριο γίνεται
παλιό. Και ας μην το κατα­λα­βαί­νουν αυτό πολ­λοί συμπο­λί­τες μας. 

Παρ’όλα αυτά, δεν
μπο­ρού­με να μεί­νου­με στην χρε­ω­κο­πη­μέ­νη και πλέ­ον επι­κίν­δυ­νη δια­χεί­ρι­ση του
Σαμα­ρά. Πρέ­πει να επα­νέλ­θει η ώρα της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς ή, αν
θέλε­τε και σας αρέ­σει περισ­σό­τε­ρο, της υγιούς Αρι­στε­ράς. Υπο­στη­ρί­ζο­ντας το νέο
και χτυ­πώ­ντας το παλιό εντός του πλέγ­μα­τος του ΣΥΡΙΖΑ, των συμ­μά­χων του και
ιδί­ως των ανα­με­νό­με­νων συνερ­γα­τών του. 

Μια από τις
αυτα­πά­τες που συνό­δε­ψαν την μακρά μετα­πο­λι­τευ­τι­κή περί­ο­δο και οφεί­λο­νταν κατά
κύριο λόγο αλλά όχι απο­κλει­στι­κά στην Αρι­στε­ρά – ας θυμη­θού­με και το αλήστου
μνή­μης ανδρεϊ­κό ΠΑΣΟΚ– ήταν και η θεω­ρία της υπο­κί­νη­σης όλων
των δει­νών από κάποιους σκο­τει­νούς τύπους στο «εξω­τε­ρι­κό». Έτσι, έκρυ­βαν όλοι
αυτοί οι κρα­τι­στές και οι εθνο­λαϊ­κι­στές τις δικές τους ευθύ­νες. Το
χρέ­ος, μας λένε, οφεί­λε­ται στην επιρ­ροή που άσκη­σαν οι πολι­τι­κές της Ευρωπαϊκής
Ένω­σης ή της Γερ­μα­νί­ας ή των ΗΠΑ ή κάποιων σκο­τει­νών συνω­μο­τι­κών κέντρων τύπου
Μπίλ­ντε­μπεργκ και Αμπρο­ζέτ­τι. Ή η δήθεν ανι­σό­με­τρη αρχι­τε­κτο­νι­κή της ευρωζώνης
και της Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης. Ή κάποιος συν­δε­μέ­νος με τους έξω συνω­μο­τι­κός ντόπιος
καπι­τα­λι­σμός. Ίδιον όλων των «κλει­στών» και «μονι­στι­κών» συστημάτων
σκέ­ψης, όπως ο μαρ­ξι­σμός, και ιδί­ως των πιο ανοι­χτά «συνω­μο­τι­κών» και
κατα­στρο­φι­κών εκδο­χών τους, όπως ιδί­ως ο δογ­μα­τι­κός λενι­νι­σμός ή οι θεω­ρί­ες της
εξάρ­τη­σης-υπα­νά­πτυ­ξης, που ουσια­στι­κά ταυ­τί­ζο­νται με την σχη­μα­τι­κή, αναγωγιστική
και ανε­πι­βε­βαί­ω­τη θεω­ρία του Λένιν για τον
«ιμπε­ρια­λι­σμό», είναι η από­δο­ση της κακο­δαι­μο­νί­ας της ελληνικής
οικο­νο­μί­ας και κοι­νω­νί­ας σε εξω­τε­ρι­κές επιρ­ρο­ές και επι­δρά­σεις και ακό­μη η
ευθύ­νη για όλα των ευπό­ρων πολι­τών ανά­με­σά μας. 
Ακό­μη και το
ΚΚΕ κατά­λα­βε πια ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύ­ει. Αυτές οι θεωρήσεις
δεν εξη­γούν ούτε τον δυνα­μι­σμό της ελλη­νι­κής οικο­νο­μί­ας στις δεκα­ε­τί­ες του
1960 και 1970 ούτε τις σημα­ντι­κές επιδόσεις
της από τα μέσα της δεκα­ε­τί­ας του 1990 ως τα μέσα της δεκαετίας
του 2000, παρ’ όλα τα δομι­κά και υπο­κει­με­νι­κά προ­βλή­μα­τα που
είχε γεν­νή­σει η σύμ­φυ­ση ανδρεϊ­σμού και λαϊ­κι­στι­κής κομ­μου­νι­στι­κής Αρι­στε­ράς και
που δικαιο­λο­γεί την έστω κάπως υπερ­βο­λι­κή ερμη­νεία που συχνά ακού­γε­ται περί
«σοβιε­το­ποί­η­σης της Ελλά­δας» μετά το 1974.
Υπάρ­χουν, μάλι­στα, και ανή­κου­στες ερμη­νεί­ες, οι οποί­ες υπο­βαθ­μί­ζουν την αξία των
μεγα­λειω­δών εκσυγ­χρο­νι­στι­κών ανα­πτυ­ξια­κών εγχει­ρη­μά­των στην Ελλά­δα (και ιδίως
εκεί­νων των κυβερ­νή­σε­ων του Κώστα Σημί­τη) και απο­δί­δουν σε αυτά τα εγχειρήματα
τα δει­νά που επεσ­σώ­ρευ­σε ο κρα­τι­κο­δί­αι­τος λαϊ­κι­σμός. Λες και ο Σημί­της
ή ο Γιάν­νος έφται­ξαν οι ίδιοι προ­σω­πι­κά για το
Χρη­μα­τι­στή­ριο ή για την δια­φθο­ρά κάποιων κακών συνερ­γα­τών τους
(όπως ακρι­βώς και η από­δο­ση της ευθύ­νης των παρα­νοϊ­κών εθνι­κι­στών αξιωματικών
του 67 στις ΗΠΑ ή στην επιρ­ροή κάποιων επιχειρηματιών). 
Άδι­κος και
ασυ­νάρ­τη­τος λόγος, ο αντιεκ­συγ­χρο­νι­στι­κός –εθνο­λαϊ­κι­στι­κός
λόγος, ο οποί­ος συγ­χέ­ει τον δυνα­μι­σμό των υγιών επι­χει­ρη­μα­τι­κών ομί­λων, πολλοί
από τους οποί­ους άντε­ξαν με αγώ­να και αγω­νία την παρού­σα κρί­ση, με τα «μη φυσικά
μονο­πώ­λια», που εξέ­θρε­ψε μια ανό­σια κρα­τι­κή παρέμ­βα­ση, νοθεύ­ο­ντας τον
αντα­γω­νι­σμό και παρέ­χο­ντας προ­νό­μια που θα έκα­ναν εκεί­να της επο­χής του
Κολ­μπέρ και του μερ­κα­ντι­λι­σμού να ωχριούν, τους λεγομενους
«ντα­βα­τζή­δες» του Κώστα Καραμανλή. 
Ως εκ τού­του, η
Ε.Ε., η ευρω­ζώ­νη και οι διαρ­θρω­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις ιδί­ως των
τελευ­ταί­ων ετών, ακό­μη και αν δεν υπήρ­χαν, από την σκο­πιά της εθνι­κής μας
αγο­ραί­ας και ανοι­χτής οικο­νο­μί­ας θα έπρε­πε να επι­νοη­θούν και να ενεργοποιηθούν.
Ακό­μη και αν παρα­βλέ­ψει κανείς την θετι­κή επί­δρα­ση της Ε.Ε.
στην προ­στα­σία των μειο­νο­τή­των, των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των και
της αξί­ας του ανθρώ­που (σκε­φθεί­τε μια Ελλά­δα που δεν θα ελεγ­χό­ταν από διεθνή
δικα­στή­ρια και fora, μια χώρα μισο­φα­σι­στι­κή, ανοι­χτή στους μου­τζα­χε­ντίν του
Λαϊ­κι­σμού), ακό­μη και αν παρα­βλε­πό­ταν η ουσιω­δέ­στα­τη θετι­κή χρη­μα­το­δό­τη­ση της
Ε.Ε. για δημό­σια έργα και για κοι­νω­νι­κά προ­γράμ­μα­τα, αυτό που δεν αγνοείται
είναι η χρό­νια παρέμ­βα­ση της Ε.Ε. στην αλλα­γή του προ­σα­να­το­λι­σμού της
ελλη­νι­κής οικο­νο­μί­ας (π.χ. μετά­βα­ση από ένα χρε­ω­κο­πη­μέ­νο αντιοικολογικό
και αντι­πα­ρα­γω­γι­κό βιο­μη­χα­νι­κό μοντέ­λο, που στη­ρί­ζει ακό­μη η τριτοδιεθνιστική
Αρι­στε­ρά με τα φλη­να­φή­μα­τα τύπου Μπά­τση, σε ένα μοντέ­λο κοι­νω­νι­κής ωφέ­λειας και
υπη­ρε­σιών υψη­λής ποιό­τη­τας, όπως αυτές που χαρα­κτη­ρί­ζουν εν δυνά­μει τον ελληνικό
του­ρι­σμό ή τις υπη­ρε­σί­ες πλη­ρο­φο­ρι­κής και χρη­μα­το­πι­στω­τι­κών αγα­θών και
υπη­ρε­σιών), η συνε­χής αύξη­ση της προ­στα­σί­ας των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των και της
εξά­πλω­σής τους προς τα κάτω και η μετα­τρο­πή των κομ­μά­των σε πολυ­θε­μα­τι­κά και
πολυ­συλ­λε­κτι­κά μορ­φώ­μα­τα που ανα­δει­κνύ­ουν την κοι­νω­νία των πολι­τών, σέβο­νται τις
μειο­νό­τη­τες και προ­χω­ρούν σε πρω­τό­τυ­πες μορ­φές κοινωνικής
συμ­με­το­χής (π.χ. ηλε­κτρο­νι­κά δημο­ψη­φί­σμα­τα και ανοι­χτό κόμμα).
Μιλά­με δηλα­δή για
το ανα­γκα­στι­κά «μνη­μο­νια­κό» πέρα­σμα από   την θεσμι­κή και
οικο­νο­μι­κή στα­σι­μό­τη­τα στην ανά­καμ­ψη και στον εξευ­ρω­παϊ­σμό.
Είναι γεγο­νός ότι μια συντη­ρη­τι­κή Δεξιά, μια θνή­σκου­σα διεφθαρμένη
Κεντρο­α­ρι­στε­ρά όπως επί­σης και μια πολι­τι­κή που ανέ­χε­ται την Ακρο­δε­ξιά
δεν είναι το καλύ­τε­ρο πολι­τι­κό μείγ­μα και όχη­μα για να ασκη­θεί αυτή η
πραγ­μα­τι­κά ευρω­παϊ­κή και διε­θνι­στι­κή πολι­τι­κή, που κάποιοι
ατυ­χώς υπο­βαθ­μί­ζουν ως «μνη­μο­νια­κή». Χρειά­ζε­ται μια πραγ­μα­τι­κή πολι­τι­κή εθνικής
ενό­τη­τας και μεταρ­ρυθ­μι­στι­κής επα­να­δια­τύ­πω­σης υπό νέο αρι­στε­ρό κομ­μα­τι­κό φορέα
αλλά όχι εθνο­α­πο­μο­νω­τι­κής ή εθνι­κι­στι­κής τυχο­διω­κτι­κής ροπής. 
Για να έρθουμε,
όμως, και στο ειδι­κό­τε­ρο ζήτη­μα που αφο­ρά την απρι­λια­νή δικτα­το­ρία, το θέμα των
ημε­ρών μας. Υπήρ­ξε κάποια «αμε­ρι­κα­νι­κή υπο­κί­νη­ση» ή έστω «στή­ρι­ξη»; Ας
σοβα­ρευ­τού­με λίγο, ας έλθου­με στην σφαί­ρα της λογι­κής. Θετι­κή διάθεση
και κατεύ­θυν­ση που ενι­σχύ­ει μια πραγ­μα­τι­κή «εθνι­κή συνεν­νό­η­ση» είναι και η μη
εμμο­νή πια της μεί­ζο­νος Αρι­στε­ράς στα απαρ­χαιω­μέ­να σχή­μα­τα περί «υπο­τέ­λειας» και
περί «πρω­τα­γω­νι­στι­κού ρόλου των ΗΠΑ στην εγκα­θί­δρυ­ση και παρα­μο­νή επί επτά
χρό­νια της δικτα­το­ρί­ας». Η αλλα­γή της ανα­κοί­νω­σης του ΣΥΡΙΖΑ, αν τυχόν
υπήρ­ξε σκό­πι­μη, δεί­χνει μια τέτοια ωρί­μαν­ση. Εδώ, μάλι­στα, έχει συμβάλει
σημα­ντι­κά και ένα ρεύ­μα μαρ­ξι­στι­κής σκέ­ψης, το οποίο, εν όψει των πραγματικών
δυνα­το­τή­των ανά­πτυ­ξης της ελεύ­θε­ρης οικο­νο­μί­ας στην Ελλά­δα, ανα­γνω­ρί­ζει ρητώς
μεγά­λες δυνα­τό­τη­τες καπι­τα­λι­στι­κής ανά­πτυ­ξης στην Ελλά­δα, παρά τα λεγόμενα
«μνη­μό­νια», και μηδε­νί­ζει την συμ­βο­λή των Η.Π.Α. τότε στην
δικτα­το­ρία ή της Γερ­μα­νί­ας σήμε­ρα στην δια­μόρ­φω­ση του
μεταρ­ρυθ­μι­στι­κού και εξυ­για­ντι­κού πλέγ­μα­τος εξουσίας. 
Αυτό το ρεύμα
σκέ­ψης είναι, άλλω­στε, και το μόνο γνή­σια προ­ση­λω­μέ­νο στην σκέ­ψη του συγγραφέα
του «Κεφα­λαί­ου», στον ειλι­κρι­νή θαυ­μα­σμό του Μαρξ
στον δημιουρ­γι­κό καπι­τα­λι­σμό. Ο Μαρξ μιλά για μια καπιταλιστική
ανά­πτυ­ξη που βρί­σκει όριο στην εγγε­νή τεχνι­κή ανά­πτυ­ξη των παρα­γω­γι­κών και
κερ­δο­φό­ρων δρα­στη­ριο­τή­των και στην πτώ­ση του ποσο­στού κέρ­δους, και όχι στους
δήθεν περιο­ρι­σμούς εκ μέρους των ολι­γαρ­χών κάποιας δυσ­διά­κρι­της Μητρό­πο­λης. Κάθε
καπι­τα­λι­στι­κός σχη­μα­τι­σμός ορί­ζε­ται μόνο από την εσω­τε­ρι­κή ταξι­κή πάλη (αν και
εδώ, επί­σης, έχει δοθεί υπερ­βο­λι­κή έμφα­ση που παρα­γνω­ρί­ζει την συν­θε­τό­τη­τα και
την μικρο­κοι­νω­νιο­λο­γία των ύστε­ρων καπι­τα­λι­στι­κών κοι­νω­νιών και την λετουργία
και άλλων συλ­λο­γι­κο­τή­των ένα­ντι των τάξε­ων, όπως οι ομά­δες ταυ­τό­τη­τας ή τα
παρα­γω­γι­κά δίκτυα -βλ. και Γκί­ντενς) και από τα δικά του δομι­κά προβλήματα.
Οι διε­θνείς
σχέ­σεις παρεμ­βαί­νουν με ένα απο­λύ­τως δευ­τε­ρεύ­ο­ντα τρό­πο στις
εσω­τε­ρι­κές ταξι­κές αντι­θέ­σεις και στα μπλο­κα­ρί­σμα­τα και
αδιέ­ξο­δα κάθε κοι­νω­νί­ας σε κρί­ση. Πώς εσω­τε­ρι­κεύ­ε­ται αυτή η παρέμ­βα­ση του «ξένου
παρά­γο­ντα», αυτό είναι ένα πολύ σύν­θε­το ζήτη­μα.   Ακό­μη παρα­πά­νω, ένα φαινόμενο
όπως η «χού­ντα» , είτε με γνή­σια μαρ­ξι­στι­κούς είτε με μια γνή­σια φιλελεύθερη
κοι­νω­νιο­λο­γι­κή μέθο­δο, δεν μπο­ρεί να ορι­σθεί ως «ξενοκίνητο».Παρά τις ανι­σορ­ρο­πί­ες δύνα­μης, μικρές ή μεγά­λες, κάθε
καπι­τα­λι­σμός επε­κτεί­νε­ται και επη­ρε­ά­ζει τους άλλους στο διε­θνές πεδίο,
αλλε­ξαρ­τά­ται με αυτούς, χωρίς να υπάρ­χει κάποια δήθεν
συσ­σω­μα­τι­κή και ιεραρ­χι­κή δήθεν «ιμπε­ρια­λι­στι­κή αλυσσίδα». 
Η Ελλά­δα
ήταν και αυτή μια μεγά­λη ιμπε­ρια­λι­στι­κή- επεκτατική
δύνα­μη στα 1912-1913, στα 1918-1922,
στην επι­θε­τι­κή φάση του ελλη­νοϊ­τα­λι­κού πολέ­μου, στις δεκα­ε­τί­ες του 1970
και 1990 στην Μέση Ανα­το­λή και τα Βαλ­κά­νια, στις
προ­κλή­σεις της κατά της Αλβα­νί­ας το 1950, και ακό­μη περισσότερο
συμπιέ­ζο­ντας συστη­μα­τι­κά την τουρ­κο­κυ­πρια­κή κοι­νό­τη­τα και τα δικαιώ­μα­τα του
σχε­τι­κά ασθε­νούς τουρ­κι­κού κρά­τους από το 1960 μέχρι και σήμε­ρα-δεν χρειαζόμαστε
τους antifa για να μας το θυμί­ζουν (βλ. και την τρι­λο­γία «Μυστι­κά του βάλ­του του
ελλη­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού»). Όποιος δεν το βλέ­πει, ανά­γει όλα τα προ­βλή­μα­τα στην
περιο­χή σε έναν ασα­φή και ανύ­παρ­κτο αμε­ρι­κα­νο­τουρ­κι­κό άξο­να και
στην δήθεν νεο­ελ­λη­νι­κή καχε­ξία και αγνο­εί τις πρω­τα­γω­νι­στι­κές ευθύ­νες του
άσχε­του από τις ΗΠΑ ελλη­νι­κού εθνι­κι­σμού. Και κατα­στρέ­φει τις πραγ­μα­τι­κές και
ανθη­ρές δυνα­τό­τη­τες διζωνικής/ δικοι­νο­τι­κής συνεν­νό­η­σης στην Κύπρο. Αυτό που
δυσφη­μι­στι­κά χαρα­κτη­ρί­ζουν κάποιοι σωβι­νι­στι­κοί κύκλοι στην «Ελλ­κύ­προ» ως
δήθεν «Σχέ­διο Ανάν». 

21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ – ΜΙΑ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗ
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΕΡΑ, ΟΠΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΓΕΣ ΠΑΤΕΡΑ  
Για να γυρίσουμε,
όμως, στο αμε­ρι­κα­νο­κί­νη­το της χού­ντας. Τι σημαί­νει, πραγ­μα­τι­κά, αυτό; ότι οι
συνταγ­μα­τάρ­χες παρα­κο­λου­θού­νταν και δρού­σαν με υπο­δεί­ξεις του πρέ­σβε­ως Τάλμποτ
και των Αμε­ρι­κά­νων; Ότι οι Αμε­ρι­κά­νοι είχαν δήθεν παρέμ­βει στα
Ιου­λια­νά; Ότι η δια­βό­η­τη CIΑ κινού­σε τα νήματα
και επέ­βα­λε κυβερ­νή­σεις, κατά τις φαντα­σιώ­σεις ασό­βα­ρων τύπων σαν τον
Φίλιπ Αίη­τζη παλιό­τε­ρα ή τον Γουί­λιαμ
Σνό­ου­ντεν πιο πρό­σφα­τα; ότι οι εσω­τε­ρι­κές δυνά­μεις στην Ελλάδα,
πολι­τι­κές και κοι­νω­νι­κές, ήταν κάποια πιό­νια ή υπο­χεί­ρια των Αμε­ρι­κά­νων; Όχι,
βεβαί­ως. Υπήρ­χε, κατά την γνή­σια μαρ­ξι­στι­κή σχο­λή, μια κρί­ση εξου­σί­ας και
αδυ­να­μία κοι­νο­βου­λευ­τι­κού χει­ρι­σμού της. Υπήρ­χε, ενδε­χο­μέ­νως, και ένα
μπλο­κά­ρι­σμα μετα­ξύ «μεταρ­ρυθ­μι­στών αρι­στε­ρών ή φιλε­λεύ­θε­ρων» και «κρα­τι­στών
μετεμ­φυ­λια­κών» μια σύγκρου­ση κρα­τι­σμού και κοι­νω­νί­ας των πολι­τών, όπως θα ήθελε
μια πιο βάσι­μη από τον μαρ­ξι­σμό φιλε­λεύ­θε­ρη κοι­νω­νιο­λο­γία, σαν αυτή που βλέπει
το άρθρο 16 του Συντάγ­μα­τος ως συνέ­χεια γνή­σια του
μετεμ­φυ­λια­κού κρά­τους (βλ. και τις θέσεις του ΓΑΠ).
Αν οι
μεταρ­ρυθ­μι­στι­κές δυνά­μεις το 1965 ή το 1973
δεν οδη­γού­νταν σε εξαλ­λό­τη­τες, θα νίκα­γαν στα­δια­κά τις δεξιές
κρα­τι­στι­κές δυνά­μεις σε βάθος χρό­νου, μικρό­τε­ρο ή και μεγα­λύ­τε­ρο. Το ίδιο θα
συνέ­βαι­νε και με την συκο­φα­ντη­μέ­νη «φιλε­λευ­θε­ρο­ποί­η­ση» του Μαρ­κε­ζί­νη, όπως σοφά
κατα­νό­η­σε τότε το ζήτη­μα ο Λεω­νί­δας Κύρ­κος. Όμως, το να δώσουμε
μια εξαι­ρε­τι­κή ή έστω πολύ κρί­σι­μη σημα­σία στην υπο­κί­νη­ση των Αμερικάνων
σημαί­νει να δώσου­με βάση σε αυτό που το ημι­μα­θές μετα­πο­λι­τευ­τι­κό συναί­σθη­μα –που
απο­δί­δε­ται, βεβαί­ως, στον «λαό», αυτόν τον μόνο θεσμό κατά τον Ανδρέα
Παπαν­δρέ­ου-, θέλει να βρί­σκου­με συνε­χώς απο­διο­πο­μπαί­ους τρά­γους σε όσα η δική
μας κοι­νω­νία ενδο­γε­νώς παρή­γα­γε ή παρέ­λει­ψε να παρα­γά­γει και για τα οποία
συνα­ντά κάποια στιγ­μή μιαν παρα­δειγ­μα­τι­κή Νέμεσιν. 
Αλλά και η
Αρι­στε­ρά, μην συναι­νώ­ντας έγκαι­ρα με το
Κέντρο, απο­δε­χό­με­νη την οχλα­γω­γία και την ωμή βία κατά των
κρα­τι­κών αρχών κάποιων αυτό­κλη­των αγω­νι­στών ή και προ­βο­κα­τό­ρων στα Ιου­λια­νά, δεν
ήταν μια δύνα­μη με πολύ σημα­ντι­κές ευθύ­νες για την εκτρο­πή, την ίδια στιγ­μή που
ο Γεώρ­γιος Παπαν­δρέ­ου ονό­μα­ζε τον κομ­μα­τι­κό του ναρ­κισ­σι­σμό και
την προ­στα­σία του γιού του ως «ανέν­δο­το» για ιδιο­τε­λείς λόγους;
Που είναι σε όλα αυτά το «ξενο­κί­νη­το», αν δεν εννο­ού­με σε αυτό το αυτο­νό­η­το από
μακρυά ενδια­φέ­ρον των ΗΠΑ για μια χώρα όπου παί­ζο­νταν στον
Ψυχρό Πόλε­μο σημα­ντι­κά γεω­πο­λι­τι­κά τους συμ­φέ­ρο­ντα. Στα αλή­θεια, πιστεύ­ει κανείς
ότι οι Αμε­ρι­κά­νοι αγό­ρα­σαν βου­λευ­τές στα Ιου­λια­νά; Πάμε καλά; 
Είναι ξεκά­θα­ρο ότι
οι ΗΠΑ μετά το 1960 είχαν απο­μα­κρυν­θεί αρκε­τά από την εμπλοκή
στην Ελλά­δα, παρα­κο­λού­θη­σαν από μακρυά την υπό­θε­ση της δικτα­το­ρί­ας, δεν την
στή­ρι­ξαν επ’ουδενί, του­λά­χι­στον όχι περισ­σό­τε­ρο από ό,τι η Βρε­τα­νία και το
Ισρα­ήλ. Κάθε αντί­θε­τη θεώ­ρη­ση απο­τε­λεί θεω­ρία συνω­μο­σί­ας, τότε
για τους συλ­λο­γι­κά παρα­νοϊ­κούς ήταν οι ΗΠΑ του Τζόν­σον και τώρα η Γερ­μα­νία της
κυρί­ας Μέρ­κελ. Ατεκ­μη­ρί­ω­τα φαντα­στι­κά πράγ­μα­τα και ονειρώξεις
της Μετα­πο­λί­τευ­σης, θέσεις που επα­νέρ­χο­νται για να μας κου­ρά­σουν. Όμως,
ο ΣΥΡΙΖΑ, αρχί­ζει πρό­σφα­τα να βλέ­πει κάποιο φως και να βγαί­νει από την στενωπό
του εθνο­λαϊ­κι­σμού. Αυτό συναρ­τά­ται και με την θέση της πλειο­ψη­φί­ας του
ότι η έξο­δος από την ευρω­ζώ­νη είναι από­λυ­τη κατα­στρο­φή και θα οδη­γή­σει στην
ανα­βί­ω­ση των εθνι­κι­σμών και την έξαρ­ση των μου­τζα­χε­ντίν του
εθνι­κι­σμού και των αντα­γω­νι­στι­κών υπο­τι­μή­σε­ων – αυτών των ίδιων δηλα­δή που
μιλά­νε ακό­μη για «αμε­ρι­κα­νο­κί­νη­τη φασι­στι­κή χού­ντα» ή ήδη για την κακο­βου­λία της
Γερ­μα­νί­ας. Ας παρα­τή­σει η Αρι­στε­ρά τα παλιά τεφτέ­ρια του μίσους και των
συνω­μο­σιών και ας δια­κρί­νει μετά από τον ανα­γκαίο χρό­νο τα επει­σό­δια του
67-73 με τους ορθούς φακούς. Άλλω­στε, οι Αμε­ρι­κά­νοι λέγε­ται ότι
στή­ρι­ζαν τον βασι­λιά και τους στρα­τη­γούς, όχι τον Παπα­δό­που­λο και τους
συνταγ­μα­τάρ­χες, που τους έπια­σαν στον ύπνο. Που είναι, λοι­πόν, η περισπούδαστη
αμε­ρι­κα­νι­κή υπο­κί­νη­ση; Μήπως είναι η άλλη όψη αυτών που στα 70 μας έλε­γαν να μην
ακού­με ξενό­φερ­τη μου­σι­κή ή να μην αγο­ρά­ζου­με τζην και άλλα ξενό­φερ­τα προϊόντα; 
Κι ακό­μη, βρε
«σύντρο­φοι», πέρα από τις εμμο­νές σας όπως η
αμε­ρι­κα­νο­κί­νη­τη χού­ντα, δεν μας βοη­θή­σα­τε και τόσο πολύ
επαγ­γελ­μα­τι­κά, όσο μένα­με στην συνε­πή Αρι­στε­ρά, ωθώ­ντας μας ή και εξαναγκάζοντάς
μας να γίνου­με σύμ­βου­λοι των εκσυγ­χρο­νι­στών. Ξέρε­τε κανέ­ναν που να επιβίωσε
τρώ­γο­ντας μαρξισμό-λενινισμό ; 
 ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΩΝΤΑΣ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ
ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ
ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ  
Επί­σης, η θεωρία
της «αμε­ρι­κα­νο­κί­νη­της χού­ντας», που εξά­πτει ως σήμε­ρα το αγο­ραίο
«αυθόρ­μη­το» αντια­με­ρι­κα­νι­κό σύν­θη­μα, με τρό­πο που ασθε­νώς επιβιώνει
παράλ­λη­λα προς το επί­σης απα­ρά­δε­κτο αλλά διο­γκού­με­νο αντι­γερ­μα­νι­κό συναίσθημα,
είναι μια οργα­νι­κή συνι­στώ­σα του παρα­δο­σια­κού εθνι­κι­σμού στην Ελλά­δα. Μέσα από
την δήθεν αντί­θε­ση στις αμε­ρι­κα­νι­κές κυβερ­νή­σεις, που καθό­ρι­ζαν τα πάντα στον
πλα­νή­τη εκτός του «παρα­πε­τά­σμα­τος», δεν γεν­νιέ­ται και ένα εχθρι­κό συναίσθημα
προς την γηραιά κυρία από το Ουιν­σκόν­σιν, προς τον διαδηλωτή
στο Σηάτλ ή προς τον έγχρω­μο παρία του Μπρονξ;
Αυτοί που ανέ­χο­νται τους κακούς ιμπε­ρια­λι­στές, που τους ψηφί­ζουν ή πάντως δεν
τους ανα­τρέ­πουν, δεν ήταν συνυ­πεύ­θυ­νοι με τον Τζόν­σον και τον
Νίξον, την ίδια μάλι­στα στιγ­μή που οι λίγοι σχετικά
προ­ο­δευ­τι­κοί Αμε­ρι­κά­νοι δια­δή­λω­ναν κατά του Βιετ­νάμ; ή τι
φταί­ει η Βαυα­ρή κομ­μώ­τρια ή ο Σάξο­νας μηχα­νο­δη­γός ή ο Θου­ρίγ­γιος πληροφορικάριος
για την Μέρ­κελ; Όλοι αυτοί οι απλοί πολί­τες και εργα­ζό­με­νοι, σε
όλη την Μετα­πο­λί­τευ­ση, λοι­δω­ρού­νταν και λοι­δω­ρού­νται ακό­μη με
έναν ρατσι­στι­κό και αμι­γώς εθνι­κι­στι­κό τρό­πο από τα αρι­στε­ρά δήθεν διεθνιστικά
κόμ­μα­τα της Μετα­πο­λί­τευ­σης (ιδί­ως τους ΚΚΕ-ΠΑΣΟΚ, εμείς του τότε Εσω­τε­ρι­κού δεν
πέφτα­με τόσο στον εθνι­κι­στι­κό αντια­με­ρι­κα­νι­κό οίστρο, ήμα­σταν πιο κοσμοπολίτες).
 
Επί­σης, η
ρατσι­στι­κή κρι­τι­κή στους Αμε­ρι­κά­νους έσβη­νε, εκτός από την
ταξι­κή, και την έμφυ­λη, γενε­τή­σια, εθνο­τι­κή, φυλετική,
ταυ­τό­τη­τας φύλου ή όποια άλλη μειο­νο­τι­κή ταυ­το­τι­κή διά­κρι­ση μέσα στον
αμε­ρι­κά­νι­κο λαό. Αυτή, άλλω­στε, είναι και η γενι­κό­τε­ρη προ­βλη­μα­τι­κό­τη­τα της
έννοιας «λαός», η οποία ως για­κω­βί­νι­κη ή ρου­σω­ι­κή ομοιο­γε­νής καθολικότητα,
αγνο­εί και δια­λύ­ει τις ταξι­κές και κυρί­ως τις ταυ­το­τι­κές και δικαιωματικές
ορί­ζου­σες. Οι κεντρο­α­ρι­στε­ροί και οι πραγ­μα­τι­κοί αρι­στε­ροί και αρι­στε­ρές πρέπει
να ωθή­σουν την άπο­ψή τους στα άκρα : καμία ανο­χή στην ολο­κλη­ρω­τι­κή έννοια του
«Λαού» (Ταλ­μόν, Πόπ­περ, Ταγκιέφ , Όργου­ελ, Αρόν, Χάγιεκ, Αίυν Ραντ κ.π.α. , όλοι
τους, πέραν δια­φο­ρών, βαθιά υπε­ρα­σπι­στές της αντιο­λο­κλη­ρω­τι­κής ελευ­θε­ρί­ας είτε
από αναρ­χι­κή είτε από φιλε­λεύ­θε­ρη θέση) . Προ­ώ­θη­ση της  έννοιας της
Μεγά­λης Πολυ­πο­λι­τι­σμι­κής Κοι­νω­νί­ας στην Ευρώ­πη, όπου όλοι
είμα­στε διαφορετικοί/κές και ίσοι/ες. Που βοη­θούν εδώ οι επι­κίν­δυ­νοι πολιτικά
και πολι­τι­σμι­κά οι αντια­με­ρι­κα­νι­σμοί και οι αντιγερμανισμοί ; 
Που βοη­θά εδώ η
ισο­πέ­δω­ση των κοι­νω­νιών με ορι­σμέ­νες συγκυ­ρια­κές πολι­τι­κές των κυβερ­νή­σε­ων, που
, μάλι­στα, τότε καθο­ρί­ζο­νταν και από τις ασφυ­κτι­κές συμπλη­γά­δες του Ψυχρού
Πολέ­μου; Μήπως κι εμείς ως κοι­νω­νία δεν χρεια­ζό­μα­στε τόσο εμφα­τι­κά τον
Άλλο, δεν χρεια­ζό­μα­στε δηλα­δή , κατά μια έννοια, τον Γερ­μα­νό μας; Kαι
στο κάτω κάτω, μια δικτα­το­ρία της Δεξιάς δεν κρα­τά πολύ, μια ολοκληρωτική
κομ­μου­νι­στι­κή δικτα­το­ρία πέφτει μετά από πολ­λές δεκα­ε­τί­ες, έχο­ντας καθη­μά­ξει την
κοι­νω­νία των πολι­τών (για­τί, άρα­γε, κύριοι και κυρί­ες της παραδοσιακής
Αρι­στε­ράς, τα «παι­διά του Χόνε­κερ» απο­δί­δουν τόσο ευή­κοο ούς στον
φασι­σμό στην πρώ­ην Ανα­το­λι­κή Γερ­μα­νία ; «Παι­διά του
Χόνε­κερ» οι νεο­να­ζί στην πρώ­ην Ανα­το­λι­κή Γερ­μα­νία, παι­διά του Χόνεκερ
και οι μαρ­ξι­στές και κομ­μου­νι­στές στην σημε­ρι­νή ενιαία Γερ­μα­νία και αλλού. Σας
εκπλήσσει ; ). 
Τι ωραία πράγματα
που επι­τέ­λους ανα­κα­λύ­πτου­με, πράγ­μα­τα που φέρ­νουν κοντά όσους παραμείναμε
πάντο­τε ιδε­ο­λο­γι­κά αρι­στε­ροί, όσους αντέ­ξα­με, υπό κακές επαγ­γελ­μα­τι­κές συνθήκες
και υπό την λοι­δω­ρία των κλα­δι­κών και των βαθειών Πασό­κων, να είμα­στε ως
ανα­νε­ω­τές αρι­στε­ροί σύμ­βου­λοι των εκσυγ­χρο­νι­στών ηγε­τών και ποτέ ως μέλη
του εγγε­νώς άθλιου ΠΑΣΟΚ, και τώρα, υπό νέες συν­θή­κες, γυρ­νού­με στην
ανα­νε­ω­τι­κή Αρι­στε­ρά των ονεί­ρων μας, της οποί­ας είμα­στε και ήμα­σταν σαρξ εκ της
σαρ­κός της και αίμα από το αίμα της. Ανα­κα­λύ­πτου­με ξανά τον καθα­ρό εθνι­κι­σμό της
Δεξιάς, την δημα­γω­γία της παρα­δο­σια­κής Αρι­στε­ράς και του παλιού
ΠΑΣΟΚ, και τον νομα­δι­κό πανέ­μορ­φο διε­θνι­σμό μιας ομάδας
ανθρώ­πων που δεν έχει που­θε­νά βιο­τι­κούς δεσμούς αλλά κατα­σκευά­ζει καινούριους
παντού και πάντο­τε, όπως ωραία το περιέ­γρα­ψαν οι σύγ­χρο­νοι γκου­ρού του
διε­θνι­σμού Νέγκρι και Χαρντ. 
Επει­δή δεν είμαστε
κοι­νω­νι­κοί εθνι­κι­στές, δεν είμα­στε άλλο τόσο και «αμε­ρι­κα­νο­κί­νη­τοι», πράγ­μα που
μας κατα­λο­γί­ζουν κάποιοι με πολ­λή χολή. Αμε­ρι­κα­νο­κί­νη­τα είναι ορισμένα
αμά­ξια υψη­λού κυβι­σμού όπως η Κάντι­λακ ή το Λέξους και όχι άνθρω­ποι και
καθε­στώ­τα. Για «αμε­ρι­κα­νο­κί­νη­ση», δηλα­δή για την συνερ­γα­σία των
δυνά­με­ων προ­ο­πτι­κά πάντο­τε της ελεύ­θε­ρης δημο­κρα­τί­ας   μιλούν όσοι θα μας ήθελαν
σήμε­ρα να ζού­με στην Ελλά­δα χρε­ω­κο­πη­μέ­νοι, με εισο­δή­μα­τα 200 ευρώ τύπου
Βουλ­γα­ρί­ας (!!!!!!- σκε­φτεί­τε κάτι τόσο φρι­κτό και ανύ­παρ­κτο) και με
εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα τύπου Ρουμανίας. 
Τέλος,
κλεί­νο­ντας αυτό το σημεί­ω­μα, η Αρι­στε­ρά πρέ­πει να ξανα­γί­νει μια «δύνα­μη ευθύνης»
και εύρυθ­μών διπλω­μα­τι­κών σχέ­σε­ων με τις ΗΠΑ. Δεν μπο­ρείς να
υπο­στη­ρί­ζεις την θετι­κή παρέμ­βα­ση του αμε­ρι­κα­νι­κού παρά­γο­ντα και κάποιων τίμιων
προ­ο­δευ­τι­κών φωνών ακό­μη και μέσα στο παρε­ξη­γη­μέ­νο Δ.Ν.Τ. στο
θέμα του χρέ­ους και των μνη­μο­νί­ων ενά­ντια στην Μέρ­κελ και
ταυ­τό­χρο­να να προ­κα­λείς το συναί­σθη­μα του αμε­ρι­κα­νι­κού λαού και της αμερικανικής
κυβέρ­νη­σης . Δηλα­δή, αν εσύ δεν «ξεχνάς», πώς θέλεις αυτοί να ξεχά­σουν τα τόσα
χρό­νια δυσπι­στί­ας και εχθρι­κό­τη­τας που εσύ άδι­κα και προ­πε­τώς επέ­δει­ξες εναντίον
τους ; Δηλα­δή, αυτοί δεν θυμού­νται ότι σε κάθε Πολυ­τε­χνείο πέρ­να­γες έξω από την
πρε­σβεία τους, μου­τζώ­νο­ντάς τους, και απο­κα­λώ­ντας τους ρατσι­στι­κά και συλλήβδην
 «δολο­φό­νους και φονιά­δες των λαών»; (είναι καλό που αυτό το σύν­θη­μα δεν
πολυα­κού­στη­κε φέτος από κάποιες πτέ­ρυ­γες της Αρι­στε­ράς στην πορεία του
Πολυ­τε­χνεί­ου). Εδώ βάλαν οι Αμε­ρι­κά­νοι τον Κλί­ντον το ’99 ως
κίνη­ση καλής θέλη­σης να πάρει δυσα­νά­λο­γες ευθύ­νες για την
απρι­λια­νή χού­ντα, και εμείς τους κλεί­νου­με την πόρ­τα στα μούτρα;
Ανεύ­θυ­νο, πολύ ανεύ­θυ­νο.  
Δηλα­δή, θες μια
καλή στά­ση της Μέρ­κελ και του Άσμου­σεν, όταν
μιλάς για πολι­τι­κή εξάρ­τη­ση από την Γερ­μα­νία (που, κατά κάποιους φιλότιμους
μαρ­ξι­στές, δεν είναι παρά το ανα­γκαίο απο­τέ­λε­σμα της απο­λύ­τως σχε­τι­κής διαφοράς
δύνα­μης των δυο καπι­τα­λι­σμών) και πολύ περισ­σό­τε­ρο για 4α
Ράιχ και για «κατο­χή της χώρας» και βρί­ζεις αξιο­πρε­πείς ηγέ­τες σαν τον
κ. Σόι­μπλε ή τον κ. Φού­χτελ ; Υπάρ­χει κατοχή
χωρίς τανκς, πεζι­κό και κανο­νιο­φό­ρους ; Μάλ­λον, όχι, από όσο γνω­ρί­ζω. Άρα,
τζά­μπα εκνευ­ρί­ζου­με και εξω­θού­με σε αρνη­τι­κές στά­σεις την γερ­μα­νι­κή κυβέρνηση
και τον γερ­μα­νι­κό λαό. Πρέ­πει να κερ­δί­σου­με τον γερ­μα­νι­κό λαό, οπό­τε και η
Μέρ­κελ θα στέρ­ξει στα αιτή­μα­τα μιας υπε­ρή­φα­νης ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης της
Αρι­στε­ράς. Στους ψήφους τους δεν στη­ρί­ζε­ται τελι­κά; Κι εμείς τι κερ­δί­ζου­με με τα
περί ανύ­παρ­κτης ως θέμα «εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας», που πολώνουν
ενα­ντί­ον μας τους γερ­μα­νούς ψηφο­φό­ρους και τους ιτα­λούς μικροομολογιούχους; 
     
ΠΕΝΤΕ
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ    
Υ.Γ. 1
. Υπο­θέ­τω ότι η γεν­ναία αντιε­θνι­κι­στι­κή απά­λει­ψη της «αμε­ρι­κα­νο­κί­νη­της
χού­ντας» από την Αρι­στε­ρά στην Ελλά­δα ανοί­γει μεγά­λα πεδία σε μια διεθνιστική
και οικου­με­νι­κή θέση και πλα­τειά συμ­μα­χία μαζί με την εσω­τε­ρι­κή ρύθ­μι­ση των
δομι­κών και κοι­νω­νι­κών προ­βλη­μά­των μας, για την οποία μόνοι μας εμείς
ευθυ­νό­μα­στε. Και σε μια επα­να­νά­γνω­ση της αντί­στα­σης στην χού­ντα, που θα
επι­ση­μαί­νει τις εθνι­κι­στι­κές ρίζες της αντι­χου­ντι­κής δρά­ση όχι άσχε­τες από μια
μακρά κοι­νω­νι­κή και πολι­τι­κή ιστο­ρι­κή πορεία προς την Χρυ­σή Αυγή. Παναγούληδες,
Καρά­γιωρ­γες, ΚΚΕ και τότε ΚΚΕ Εσω­τε­ρι­κού και ΠΑΚ, και άλλοι που μιλούσαν
ακα­τά­λη­πτα και επι­θε­τι­κά κατά των Αμε­ρι­κά­νων πολι­τών για τις εθνι­κές και εαμικές
ρίζες της αντι­φα­σι­στι­κής αντί­στα­σης. Για να μην μιλή­σου­με για τα ανεκδιήγητα
περί «βίαι­ης τουρ­κι­κής κατο­χής» στην Κύπρο και για την άρνη­ση του νόμιμου
εγγυ­η­τι­κού ρόλου της Τουρ­κί­ας στην κρί­ση του 1974, χωρίς την άσκη­ση του οποί­ου η
χού­ντα στην Ελλά­δα θα παρα­τει­νό­ταν για πολύ και­ρό ακό­μη και τα δικαιώ­μα­τα των
τουρ­κο­κυ­πρί­ων στο νησί θα γίνο­νταν στά­χτη και μπούρμπερι. 
Υ.Γ. 2. Η
προ­τε­ραιό­τη­τα της εσω­τε­ρι­κής ταξι­κής πάλης σε κάθε κοι­νω­νί­ας ένα­ντι των
εξω­τε­ρι­κών επι­βο­λών πρέ­πει να είναι από­λυ­τη και μονο­με­ρής και να μην ανοί­γει σε
εθνικιστικές/ εξαρ­τη­σια­κές ρωγ­μές. Η Ελλά­δα είναι ένας ισχυ­ρός και
–για­τί όχι- ιμπε­ρια­λι­στι­κός κρί­κος, που αύριο μπο­ρεί να επι­βάλ­λει, αν χρειασθεί,
μνη­μό­νια ακό­μη και στην Γερ­μα­νία (για τις ΗΠΑ, δεν το κόβω ως ώρι­μο ακό­μη, δεν
ξέρεις, όμως, τι γίνε­ται ). Οι δε Καστι­λιά­νοι Ισπα­νοί επι­βλή­θη­καν τον
16ο αιώ­να στο Περού και το Μεξι­κό όχι λόγω των πυρο­βό­λων όπλων τους
και της από­λυ­της δια­φο­ράς δύνα­μης ανά­με­σα στον ισπα­νι­κό και τον αζτέκικο
κοι­νω­νι­κό σχη­μα­τι­σμό αλλά ακρι­βώς λόγω κάποιων στρε­βλο­τή­των και αντι­φά­σε­ων των
προ­κο­λομ­βια­νών κοι­νω­νιών- μετα­ξύ αυτών και οι μαζι­κές ανθρω­πο­θυ­σί­ες. Ήταν οι υπό
θυσια­στι­κό φάγω­μα αυτοί που αντέ­δρα­σαν, διέρ­ρη­ξαν τον κρα­τι­κό ιστό και έβαλαν
στο παι­χνί­δι τους Ισπα­νούς του Κορ­τέζ και του Πιθά­ρο . Αλλά σε αυτό θα χρειαστεί
να επα­νέλ­θου­με με περισ­σό­τε­ρα στοιχεία. 
Υ.Γ.
3. Οι θεω­ρί­ες συνω­μο­σί­ας είναι τόσο σαθρές, ώστε α) για­τί να μην ισχύει
η θεω­ρία και η δημιουρ­γι­κή διεύ­ρυν­ση κάποιων ιδιαί­τε­ρων – συμπα­θών- ελληνικών
ακρο­α­ρι­στε­ρών κύκλων ότι την δικτα­το­ρία του 67 επέ­βα­λαν στη χώρα μας οι ρώσοι
σοσια­λι­μπε­ρια­λι­στές αντί για τους αμε­ρι­κά­νους ιμπε­ρια­λι­στές ; Επί­σης, β) υπάρχει
και η θεω­ρία του δια­βό­η­του συγ­γρα­φέα και πρώ­ην ποδο­σφαι­ρι­στή Robert
Icke ότι τους συνταγ­μα­τάρ­χες του 1967 υποκίνησαν
μεγά­λες τερα­τό­μορ­φες εξω­γή­ι­νες σαύ­ρες από τον Δέλ­τα του Κενταύ­ρου, που
ζουν μετα­μορ­φω­μέ­νες σε ανθρώ­πους ανά­με­σά μας και δια των Ιλλου­μι­νά­των κυβερνούν
τον Πρό­ε­δρο και το Κογκρέσ­σο των ΗΠΑ—ανα­μέ­νε­ται και η έκδο­ση του νέου
σχε­τι­κού βιβλί­ου- μπεστ σέλ­λερ του Icke στα ελλη­νι­κά σύντο­μα. Για­τί η
«αμε­ρι­κα­νι­κή υπο­κί­νη­ση» είναι πει­στι­κό­τε­ρη από την εξω­γή­ι­νη υπο­κί­νη­ση ή την
σοσια­λι­μπε­ρια­λι­στι­κή υπο­κί­νη­ση; Υπάρ­χει, τέλος, και η θεω­ρία της δρά­σης των UFO,
ως κατα­σκευών μιας υστε­ρο­να­ζι­στι­κής βάσης στην Αρκτι­κή μετά το 1946. Και αυτή
δεν είναι πολύ κακή σε σύγκρι­ση με τις μετα­πο­λι­τευ­τι­κές αυθαίρετες
«μηχα­νορ­ρα­φί­ες της CIA» , που ανα­κα­λύ­πτο­νταν στα σέβε­ντις πίσω από κάθε γωνία.
Κλεί­νω εδώ και εκφρά­ζω την χαρά μου για ένα δια­νοη­τι­κό επίτευγμα/ υπέρ­βα­ση της
σύγ­χρο­νης Αρι­στε­ράς στην Ελλά­δα. Ας τελειώ­νου­με ορι­στι­κά με τις θεωρίες
συνω­μο­σί­ας και ετε­ρο­κα­θο­ρι­σμού και ας απο­λαύ­σου­με το κρα­σί της
ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κής αλλη­λεγ­γύ­ης και την μπύ­ρα της ελλη­νο­γερ­μα­νι­κής συνεννόησης.
Έτσι, θα βγού­με σίγου­ρα από τα μνημόνια. 
Υ.Γ. 4.
Όσα λέω εδώ είναι ένα σχε­τι­κά συνε­κτι­κό επι­χεί­ρη­μα μέσα στην σύγχρονη
Αρι­στε­ρά ή Κεντρο­α­ρι­στε­ρά, όσο συνε­κτι­κά μπο­ρούν να είναι ακό­μη τα αρι­στε­ρά ή
κεντρο­α­ρι­στε­ρά επι­χει­ρή­μα­τα, τέλος πάντων. Αν κάποιος έχει ένα ριζι­κά άλλο
επι­χεί­ρη­μα, κανείς δεν του απα­γο­ρεύ­ει να πάρει κάποια επι­μέ­ρους υλι­κά και από
εμέ­να . Δεν θα τον επέ­κρι­να για τού­το, αρκεί να
χρη­σι­μο­ποι­ή­σει το επι­χεί­ρη­μα για την υπο­στή­ρι­ξη μιας Αριστεράς/Κεντροαριστεράς
της ευθύ­νης και να ανα­φερ­θεί σε εμέ­να ως πηγή του. Η άρνη­ση μιας θέσης
συνα­ντά­ται με την άρνη­ση της άρνη­σης σε ένα ανώ­τε­ρο επί­πε­δο. Βεβαί­ως, δεν
εννο­ού­με εδώ κυρί­ως τις σαύ­ρες του Icke. 
Υ.Γ.
5. Υπάρ­χουν και κάποιοι μαρ­ξι­στές που θεω­ρούν ότι ο ελληνικός
καπι­τα­λι­σμός γνώ­ρι­σε φάσεις ενδο­γε­νούς ανά­πτυ­ξης, εσω­τε­ρι­κής ισχύ­ος και
αυτο­τέ­λειας, μπερ­δεύ­ο­ντας, όμως, αυτό το επι­χεί­ρη­μα και αλλοιώ­νο­ντάς το με την
θέση περί οικο­νο­μι­κής και πολι­τι­κής ανι­σο­με­τρί­ας και ανι­σο­δυ­να­μί­ας ακό­μη και
μετα­ξύ των ανε­πτυγ­μέ­νων καπι­τα­λι­σμών και επα­να­φέ­ρο­ντας τελι­κά την σύγ­χυ­ση περί
ιμπε­ρια­λι­στι­κής αλυσ­σί­δας. Είναι λυπη­ρό που αυτοί οι μαρ­ξι­στές αμφισβητούν
περιο­ρι­σμέ­να και όχι ως το τέλος την λενι­νι­στι­κή θέση ή την θεωρία
μητρό­πο­λης-περι­φέ­ρειας (που είναι πάνω κάτω το ίδιο ακρι­βώς πράγ­μα) και
επα­να­κάμ­πτουν τελι­κά στα περί «υπο­τέ­λειας» και «εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας». Το βαθειά
κρυμ­μέ­νο σαρά­κι του «αρι­στε­ρού εθνι­κι­σμού» βγαί­νει και σε αυτούς ακό­μη στην
επι­φά­νεια. Έτσι, καταρ­γούν την όποια αξία έχει η κρι­τι­κή τους στην παλιά
αρι­στε­ρή θεω­ρία της «εξάρ­τη­σης». Κρί­μα !. Περι­μέ­να­με περισ­σό­τε­ρα από αυτά τα
ανή­συ­χα πνεύ­μα­τα. Φάνη­κε, όμως, ότι δεν είναι κάτι πολύ περισ­σό­τε­ρο από δειλοί
στον στο­χα­σμό τους και ανα­πο­φά­σι­στοι άνθρω­ποι, εισά­γο­ντας αμφί­βο­λες διακρίσεις
και «ενδιά­με­σες από­ψεις» και κατα­στρέ­φο­ντας τις καθα­ρές αντι­θέ­σεις μετα­ξύ των
από­ψε­ων, που τόσο μας βόλε­ψαν για πολ­λά χρό­νια, τόσο τους κεντρο­α­ρι­στε­ρούς όσο
και τους αρι­στε­ρούς δια­φό­ρων κατευθύνσεων. 

Με εκτί­μη­ση,  
Ένας κεντρο­α­ρι­στε­ρός
πολίτης»

*Ο Δημή­τρης Μπελαντής
είναι μέλος της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ
Post Views: 2
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted