ΠΑΙΔΙΑΡΙΣΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ - Φαιακία

ΠΑΙΔΙΑΡΙΣΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ

Από το πρωί σήμε­ρα θέλα­με να γρά­ψου­με δύο αρά­δες – με την ευκαι­ρία της …όλως αιφ­νι­δί­ας ανα­κά­λυ­ψης του ζητή­μα­τος των ΜΚΟ από τα ΜΕΓΑ­λα ΜΜΕ – για τη απύθ­με­νη υπο­κρι­σία των σημε­ρι­νών εξυ­για­ντών, που μέχρι χθες συνέ­τρω­γαν με τους καταγ­γε­λό­με­νους πρω­τα­γω­νι­στές στο μεγά­λο φαγο­πό­τι… Την ίδια ώρα, που επι­χει­ρεί­ται η επι­στη­μο­νι­κά μεθο­δευ­μέ­νη ύπνω­ση ενός χει­μα­ζό­με­νου λαού από την υπο­θή­κευ­ση του παρό­ντος και του μέλ­λο­ντός του… 
Σε όλα αυτά και άλλα συνα­φή ανα­φέ­ρε­ται το σημε­ρι­νό σημεί­ω­μα του Στά­θη στο enikos.gr με την γνω­στή επάρ­κεια λόγου και γρα­φής του συγ­γρα­φέα… Γι΄αυτό το “κλέ­βου­με” και σας το παρουσιάζουμε…

ΠΑΙΔΙΑΡΙΣΜΑΤΑ
ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ
 

Στον πρό­λο­γό μας σήμερα,
μικρός επί­λο­γος για τις ΜΚΟ. Πρώ­τον: Γράφουν
τώρα ενα­ντί­ον του κ. Αλεξ Ρόντος εκεί­νοι, που,
όταν ο μυστι­κο­σύμ­βου­λος του Γιωρ­γά­κη ήταν εν τη βασι­λεία του, την
έκα­ναν μούγ­γα κι έβγα­ζαν τον
σκα­σμό
(συγ­χω­ρή­στε μου την οξύ­τη­τα των εκφρά­σε­ων, αλλά αυτή μόνον
αξί­ζει στους χυδαί­ους). Διό­τι οι χυδαί­οι εγνώ­ρι­ζαν ευθύς
εξαρ­χής ότι ο σκο­τει­νός Ρόντος ήταν ο άνθρω­πος του Γιωρ­γά­κη για
όλες τις δου­λειές, ότι (ποια ΜΚΟ για τις νάρ­κες;) μοί­ρα­ζε
κον­δύ­λια σε πλή­θος ΜΚΟ, ότι είχε προ­ε­ξάρ­χο­ντα ρόλο στα της
διά­λυ­σης της Γιου­γκο­σλα­βί­ας κι άλλα τέτοια υπο­χθό­νια (όπου
Γης)
.
Να υπεν­θυ­μί­σω μόνον, ότι στις ΜΚΟ
«ενδια­φέ­ρο­ντος» Υπουρ­γεί­ου Εξω­τε­ρι­κών δια­νε­μή­θη­καν μόνον από το 2004 έως το 2012
ποσά μεγα­λύ­τε­ρα απ’ όσα «εξοι­κο­νο­μή­θη­καν» απ’
τις περι­κο­πές των συντά­ξε­ων που άρχι­σαν το 2011 και
συνε­χί­ζο­νται έως σήμερα.
Και μόνον για αυτό θα έπρεπε
να συγκλη­θεί το Ειδι­κό Δικα­στή­ριο.
Δεύ­τε­ρον: Εξα­κο­λου­θούν πολλοί,
πονη­ροί αλλά και καλο­προ­αί­ρε­τοι, να επα­να­λαμ­βά­νουν ότι υπάρ­χουν και καλές ΜΚΟ.
Καλές μη κυβερ­νη­τι­κές οργα­νώ­σεις με
κυβερ­νη­τι­κή χρη­μα­το­δό­τη­ση δεν υπάρ­χουν και δεν
γίνε­ται να υπάρ­χουν. Μπο­ρεί πολ­λοί καλών προ­θέ­σε­ων άνθρω­ποι να
έχουν εμπλα­κεί με τέτοιες οργα­νώ­σεις, αλλά αυτές οι οργα­νώ­σεις, όταν δεν έχουν
ίδιους πόρους, ελέγ­χο­νται απ’ αυτούς που τις
χρη­μα­το­δο­τούν. Από κρά­τη (και παρα­κρα­τι­κούς μηχα­νι­σμούς), από
κυβερ­νή­σεις και μυστι­κές υπη­ρε­σί­ες καθώς και από χιλιά­δες εται­ρεί­ες
αυτο­προ­σώ­πως! Εται­ρεί­ες ενέρ­γειας, νέων τεχνο­λο­γιών, τράπεζες,
«ιδρύ­μα­τα», όλοι χρη­σι­μο­ποιούν τις ΜΚΟ στην πρώ­τη
γραμ­μή του πολέ­μου που διε­ξά­γε­ται παγκο­σμί­ως
για ισχύ και χρήμα.
Τρί­τον: εξα­κο­λου­θούν πολλοί,
πολι­τι­κοί, κόμ­μα­τα και ΜΜΕ να επι­κα­λού­νται
στοι­χεία που συλ­λέ­γουν ή κατα­σκευά­ζουν εθνι­κές και
διε­θνείς ΜΚΟ για προ­βλή­μα­τα, εθνι­κά και διε­θνή, που αφο­ρούν από τα ανθρώπινα
δικαιώ­μα­τα έως την εκμε­τάλ­λευ­ση του περι­βάλ­λο­ντος και από τη δημιουρ­γία έως την
κατα­στρο­φή κρατών.
Μπρο­στά στο «βάθος»
αυτού του συμπλέγ­μα­τος ΜΚΟ, λόμπυ, εται­ρειών, κυβερ­νή­σε­ων, η Καγκε­μπέ ήταν
σχο­λαρ­χείο και η CIA αρσα­κειάς.
Τέταρ­τον: βεβαί­ως όλα αυτά θα
συνε­χι­σθούν απρό­σκο­πτα, νόμι­μα και ηθι­κά έως την συντέ­λεια αυτού του τρό­που με
τον οποί­ον ζουν οι άνθρω­ποι. Μα τον Σόρος και τον Κένε­ντυ ή όποιο άλλο ζων τέρας
ή φάντα­σμα προ­τι­μά­τε. Διό­τι ένας άνθρω­πος της
μεντα­λι­τέ που χρειά­ζε­ται όλο αυτό το πλέγ­μα για να λει­τουρ­γεί θα μπορούσε
ο ίδιος να είναι με την ίδια
άνε­ση Υπουρ­γός Ασφα­λεί­ας του Τσα­ου­σέ­σκου το πρωί και Διευθυντής
της Κεντρι­κής Ευρω­παϊ­κής Τρά­πε­ζας, το βράδυ.
Κατά τα άλλα, τρέ­χουν πολλά
και καυ­τά. Κυπρια­κό, Ουκρα­νία (με Υπουρ­γό Εξω­τε­ρι­κών τον κ. Βενιζέλο!!),
επι­στρο­φή της Τρόι­κας με νέες αγριό­τη­τες στις απο­σκευ­ές της -νέα μέτρα, νέο,
τρί­το, Μνη­μό­νιο-, ενώ ταυ­το­χρό­νως λιμνά­ζουν περισ­σό­τε­ρα και
θανα­τη­φό­ρα. Το χρέ­ος 321,8 δισ. πέρ­σι, 321,4 φέτος (στο
175% του ΑΕΠ) με 8 έως 10 δισ. να πρέ­πει να πλη­ρω­θούν φέτος για τη δόση
(αυτού του χρέ­ους), από τα 8 έως 10 δισ. που περι­μέ­νου­με να μας επι­τρέ­ψει να
πάρου­με η Τρόι­κα ως δόση απ’ το δάνειο που έχου­με πάρει κι αυξά­νει το
χρέος!!
Περι­μέ­νου­με δηλα­δή να μας
δώσουν δέκα δισ. απ’ αυτά που μας έχουν δανεί­σει για να τους πλη­ρώ­σου­με 10 δισ.
απ’ αυτά που έχου­με δανει­σθεί. Ισα βάρ­κα, ίσα νερά, θα πείτε,
όχι! Αγριο ναυά­γιο! Ως το τέλος του έτους θα
πρέ­πει να πλη­ρω­θούν ομό­λο­γα και έντο­κα ύψους 40 δισ.! Κατό­πιν
τού­των η κυβέρ­νη­ση παι­δια­ρί­ζει με το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα του
1,5 δισ. (καθώς η δημιουρ­γι­κή λογι­στι­κή και μόνη αυτή έως τώρα μας
δια­βε­βαιώ­νει) και τη… Χρυ­σή Αυγή. Μόνον που αυτά τα
παι­δια­ρί­σμα­τα είναι παι­χνί­δια με τη φωτιά. Το
έχουν πλέ­ον δια­κη­ρύ­ξει πολ­λοί, έχει πλέ­ον ανα­λυ­θεί εις βάθος ότι ο φασι­σμός δεν
αντι­με­τω­πί­ζε­ται παρά μόνον πολι­τι­κώς και
ιδε­ο­λο­γι­κώς, κι όχι ποι­νι­κώς.
Αντι­θέ­τως οι ποι­νι­κές διώξεις
τον τρέ­φουν. Το 1923, όταν ο Χίτλερ μπή­κε στη φυλακή
μετά το οπε­ρε­τι­κό «πρα­ξι­κό­πη­μα της μπυ­ρα­ρί­ας» τα Τάγ­μα­τα Εφό­δου αριθμούσαν
14.000 κτή­νη σε όλη τη Γερ­μα­νία. Οταν, μετά από έναν χρό­νο και κάτι βγή­κε, τα
κτή­νη με τις φαιές στο­λές αριθ­μού­σαν 140.000 από δαύτα.
Δέκα χρό­νια
αργό­τε­ρα, μάλι­στα τέλη Φλε­βά­ρη σαν τώρα, ο Χίτλερ είχε την πρώ­τη του
μυστι­κή συνά­ντη­ση με τους Γερ­μα­νούς Βιο­μη­χά­νους
, όπου, εξασφαλίζοντας
την υπο­στή­ρι­ξή τους, πήρε το χρί­σμα για την Καγκελαρία.
Τελευ­ταί­ως η επιρ­ροή της
Χρυ­σής Αυγής στο εκλο­γι­κό σώμα είχε πάρει την κάτω
βόλ­τα και, ως φαί­νε­ται, ορι­σμέ­νοι φωστή­ρες, εντός κι εκτός
κυβέρ­νη­σης, θέλη­σαν να ανα­θερ­μά­νουν το ενδια­φέ­ρον όλων μας για το χειμαζόμενο
φασισταριό.
Αν η Δικαιο­σύ­νη έχει τους
λόγους της να ασκεί ποι­νι­κές διώ­ξεις σε εγκλη­μα­τί­ες, ουδέν το
μεμ­πτόν
. Αλλω­στε το δέον ή όχι αυτών των ποι­νι­κών (επα­να­λαμ­βά­νω)
διώ­ξε­ων θα κρι­θεί στις Αίθου­σες. Αν όμως
ορι­σμέ­νοι μπαί­νουν στον πει­ρα­σμό να μετα­τρέ­ψουν τις
ποι­νι­κές διώ­ξεις σε πολι­τι­κές ή -ακόμα
χει­ρό­τε­ρα- να μετέρ­χο­νται ποι­νι­κές διώ­ξεις για πολιτικούς
λόγους
, τότε τραυ­μα­τί­ζουν τη δημο­κρα­τία και κολα­κεύ­ουν τον φασισμό.
Ανοί­γουν τον ασκό του Αιόλου.
Είναι αλή­θεια, ότι στα χέρια
αυτής της κυβέρ­νη­σης η δημο­κρα­τία έχει κακο­πά­θει, όσο άλλωστε
έχει κακο­πά­θει δια­χρο­νι­κώς στα χέρια της δια­φθο­ράς και της
δια­πλο­κής. Η δημο­κρα­τία έχει
κακο­ποι­η­θεί απ’ αυτήν την κυβέρ­νη­ση και εις ό,τι αφο­ρά την
τήρη­ση του Συντάγ­μα­τος και εις ό,τι αφο­ρά την ουσία
της περί το ζην του λαού. Με το κράτος
προ­τε­κτο­ρά­το, και με την κοι­νω­νία εγκι­βω­τι­σμέ­νη στην κόλα­ση των Μνη­μο­νί­ων, η
δημο­κρα­τία βρί­σκε­ται ευά­λω­τη, μελαγ­χο­λι­κή και κου­ρα­σμέ­νη – βού­τυ­ρο στο ψωμί του
φασι­σμού, όχι διό­τι έχει κανέ­να κόψι­μο για τον λαό ο φασι­σμός, αλλά επει­δή ο
λαός απο­γοη­τευ­μέ­νος απ’ τη δημο­κρα­τία, γίνε­ται ευά­λω­τος στους λύκους.
«Μπαί­νου­με στο Ράιχ­σταγκ σαν λύκοι στα πρό­βα­τα» έλε­γε ο
Γκαί­μπελς όταν οι πρώ­τοι ναζί βου­λευ­τές έμπαι­ναν για πρώ­τη φορά στο Γερμανικό
Κοι­νο­βού­λιο. Το οποί­ον σε λίγο και­ρό θα έκαι­γαν, για να κάψουν στη συνέ­χεια όλη
την Ευρώ­πη και εκα­τομ­μύ­ρια Ευρωπαίους.
Βεβαί­ως οι συγκρίσεις
ανα­φέ­ρο­νται ως διδα­κτι­κές και όχι ως ανά­λο­γες, διό­τι η Χρυ­σή Αυγή περισσότερο
καρι­κα­τού­ρα εκεί­νων των θηρί­ων τυγ­χά­νει παρά επα­νά­λη­ψη – αν
και ουδείς μπο­ρεί να είναι βέβαιος
. Διό­τι και οι αυθε­ντι­κοί ναζί, στην αρχή
σαν καρι­κα­τού­ρες έμοια­ζαν και ως τέτοιες αντι­με­τω­πί­ζο­νταν, του­λά­χι­στον έως την
κρί­ση του 1929 που τους γιγάντωσε.
Οπως και να ’χει, το
πολί­τευ­μα την επο­χή των Μνη­μο­νί­ων λει­τουρ­γεί χει­ρό­τε­ρα απ’ όσον
πριν, ενώ η πολι­τι­κή που κινεί­ται μέσα στο πλαί­σιο των
ολι­γαρ­χι­κών συμ­φε­ρό­ντων και του ιμπε­ρια­λι­σμού είναι πιο δολο­φο­νι­κή παρά ποτέ.
Ο φασι­σμός των σαλο­νιών, εκεί όπου παίρ­νο­νται οι απο­φά­σεις υπέρ
της Ευρώ­πης των κεφα­λαιο­κρα­τών, παρά­γει τον φασι­σμό των
πεζο­δρο­μί­ων
. Το φαι­νό­με­νο αυτό δεν μπο­ρούν (και ούτε θέλουν) να το
αντι­με­τω­πί­σουν τα αστι­κά κόμ­μα­τα που είναι ένο­χα (ή συνέ­νο­χα) για αυτήν τη
δια­δι­κα­σία, σε αντί­θε­ση με τα λαϊ­κά κόμ­μα­τα και τον λαό που την
υφίσταται.
Αν λοι­πόν η Δεξιά (πλην όμως
όχι όλη) θέλει να αντι­με­τω­πί­ζει τον φασι­σμό, που η πολι­τι­κή της
γεν­νά­ει
, με τρό­πο που να τον ελέγ­χει είτε ως
σκιά­χτρο είτε ως σύμ­μα­χο, και προς τούτο
μετέρ­χε­ται παρε­κτρο­πές απ’ το Σύνταγ­μα όπως είναι οι
ποι­νι­κές διώ­ξεις όταν έχουν πολι­τι­κό υπό­βα­θρο, άλλο τόσο η
Αρι­στε­ρά έχει ακό­μα περισ­σό­τε­ρη υπο­χρέ­ω­ση, όχι μόνον να μη μπαί­νει στον πειρασμό
των υπό οποια­δή­πο­τε δορά πολι­τι­κών διώ­ξε­ων (που και η ίδια έχει υπο­στεί στο
παρελ­θόν, πιθα­νόν δε να υπο­στεί και στο μέλ­λον), αλλά αντι­θέ­τως πρέ­πει να
απαι­τεί την απο­κα­τά­στα­ση της αστι­κής νομι­μό­τη­τας και να αγωνίζεται
για αυτό.
Η αρι­στε­ρί­στι­κη (ή η
φασι­στι­κή)
προ­σέγ­γι­ση: άσε την αστι­κή δημο­κρα­τία να βγά­λει τα μάτια
της, είναι ηλί­θια διό­τι πρώ­τα αυτή η δημο­κρα­τία, όταν
εκφυ­λί­ζε­ται, βγά­ζει τα μάτια του λαού.
Σήμε­ρα η δημο­κρα­τία βρίσκεται
μετα­ξύ σφύ­ρας και άκμο­νος. Η ακρο­δε­ξιά πολι­τι­κή (νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη
και «εκσυγ­χρο­νι­στι­κή») που ασκεί­ται απ’ τα πάνω και η
ακρο­δε­ξιά αντί­δρα­ση σ’ αυτήν την πολι­τι­κή που εκδηλώνεται
απ’ τα κάτω, βάζουν στη μέση και τη δημο­κρα­τία, αλλά και όποια
φιλο­λαϊ­κή ή αρι­στε­ρή δύνα­μη δεν αντι­λαμ­βά­νε­ται αυτό το φαι­νό­με­νο με τρό­πο που να
το ανα­τρέ­πει, κι όχι απλώς να το περιγράφει.
Η πολι­τι­κή της απο­λύ­τως δημοκρατικής
ανα­κο­πής
στη δια­μόρ­φω­ση του φασι­στι­κού φαι­νο­μέ­νου στη
βάση, είναι προ­ϋ­πό­θε­ση για την ευνοϊ­κή
έκβα­ση
της τελι­κής σύγκρου­σης με τον φασι­σμό
στην κορυφή.
*Δημο­σιεύ­θη­κε στο
“enikos.gr” την Παρα­σκευή 21 Φεβρουα­ρί­ου 2014
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted