Ο Σιατίστης και οι σύγχρονοι Αντίχριστοι - Φαιακία

Ο Σιατίστης και οι σύγχρονοι Αντίχριστοι

Από την νεό­τευ­κτη ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ (καλο­ρί­ζι­κη!!!), όπου ο φίλ­τα­τος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Γιώρ­γος Ρούσ­σης αρθρο­γρα­φεί, ανα­δη­μο­σιεύ­ου­με το εξαι­ρε­τι­κά επί­και­ρο σημεί­ω­μά του… 

Ο Σια­τί­στης και οι σύγ­χρο­νοι Αντίχριστοι 
Σε μια περί­ο­δο που οι
χρυ­σαυ­γί­τες οπα­δοί του Χίτλερ,  κάνουν θρα­σύ­δει­λες επιδείξεις 
δύνα­μης ενά­ντια στους αδύ­να­μους, την ίδια ώρα που  απλώς φωνασκούν
άναρ­θρα κατά των πολι­τι­κών  εκπρο­σώ­πων των ισχυ­ρών, με σκο­πό  να τους
αντι­κα­τα­στή­σουν στη δια­χεί­ρι­ση του καπι­τα­λι­σμού καταρ­γώ­ντας και τα
τελευ­ταία  δημο­κρα­τι­κά απο­μει­νά­ρια, ήλθε ο Μητρο­πο­λί­της Σιά­τι­στας να
ταρά­ξει τα νερά  της κωφεύ­ου­σας έως τότε εκκλη­σί­ας, και να αποκαλύψει
την  καθό­λα αντι­χρι­στια­νι­κή πρα­κτι­κή της Χρυ­σής Αυγής.
Ήλθε να μας θυμίσει 
την πάντο­τε επί­και­ρη εκτί­μη­ση του  Walter Benjamin, ότι «ο ναζι­σμός είναι
ο σύγ­χρο­νος Αντίχριστος».
Σε
αυτό το πνεύ­μα εύστο­χα επε­σή­μα­νε ότι όποιος  είναι με την Χρυ­σή Αυγή «δεν
μπο­ρεί να είναι ταυ­τό­χρο­να και χρι­στια­νός» και ότι είναι  καλύ­τε­ρος ένας
άθε­ος που σέβε­ται τους συναν­θρώ­πους του και δεν κάνει δια­κρί­σεις ανά­με­σα σε
φυλές, από κάποιον χρυσαυγίτη. 
Ο Σια­τί­στης όπως ο ίδιος
δηλώ­νει έμει­νε πιστός σε αρχές όπως εκεί­νη του Ευαγ­γε­λι­στή Ιωάν­νη, με βάση την
οποία  «αυτός   που λέει ότι αγα­πά τον Θεό και μισεί τον αδελφό
του είναι ψεύ­της! Πως μπο­ρείς να αγα­πάς τον Θεό που δεν τον είδες και να
κακο­ποιείς τον αδελ­φό σου που τον βλέ­πεις καθημερινά;» 
Βεβαί­ως ως 
ανα­με­νό­με­νο  δεν έφτα­σε  στο όρια του  Ernst Bloch, ο οποίος
υπο­στή­ρι­ζε ότι «μόνον
ένας πραγ­μα­τι­κός χρι­στια­νός μπο­ρεί να είναι ένας καλός άθε­ος, και μόνον ένας
πραγ­μα­τι­κός άθε­ος μπο­ρεί να είναι ένας καλός χρι­στια­νός»[i].
Όμως
και αυτά που δήλω­σε είναι σημα­ντι­κά  διό­τι από τη σκο­πιά του πιστού χριστιανού,
περιέ­σω­σε με τη στά­ση του  το βαθύ­τα­τα ανθρω­πι­στι­κό, αλληλέγγυο,
περιε­χό­με­νο  του χρι­στια­νι­σμού, που καταρ­ρα­κώ­νει βάναυ­σα η Χρυ­σή Αυγή. 
Ακό­μη
δεν γνω­ρί­ζω αν ο Σια­τί­στης εκτός από τις ρατσι­στι­κές δια­κρί­σεις, καταδικάζει
και τις ταξι­κές δια­κρί­σεις, που γεν­νούν και θρέ­φουν τις προηγούμενες,
αντα­πο­κρι­νό­με­νος έτσι πλη­ρέ­στε­ρα στο χρι­στια­νι­κό μήνυ­μα. Εννοώ το μήνυ­μα εκεί­νο που απο­πνέ­ει  το  κατά
Λου­κά Ευαγ­γέ­λιο, στο οποίο ανα­φέ­ρε­ται ότι «ευκο­λό­τε­ρο είναι να περά­σει κάμηλος
από τρύ­πα βελό­νας παρά πλού­σιος να εισέλ­θει στην βασι­λεία του Θεού», (18,
στί­χος 25) και η Επί του όρους Ομιλία(6, στί­χος  20), στην οποία
ανα­φέ­ρε­ται το περί­φη­μο «μακά­ριοι σεις οι πτω­χοί διό­τι υμε­τέ­ρα είναι η βασιλεία
του  Θεού ». (το οποίο ανα­θε­ω­ρή­θη­κε αργό­τε­ρα στο  κατά  Ματθαίο
Ευαγ­γέ­λιο και μετα­τρά­πη­κε τεχνηέ­ντως σε  «μακά­ριοι οι πτω­χοί τω
πνεύματι»).
Αν συνέ­βαι­νε κάτι τέτοιο
τότε ο Σια­τί­στης  θα τάσ­σο­νταν ενά­ντια σε μια παρά­δο­ση που θέλει την
Εκκλη­σία με την πλευ­ρά των  ισχυ­ρών και των νικη­τών, ενά­ντια στην
«χρι­στια­νι­κή» εκεί­νη  παρά­δο­ση που έχτι­σε την περί­φη­μη εκκλη­σία Sacré
Coeur στο Παρί­σι για να συγ­χω­ρέ­σει ο θεός τη Γαλ­λία από το αμάρ­τη­μα της
ηρω­ι­κής  Κομ­μού­νας  του Παρι­σιού, και να την εξι­λε­ώ­σει από «τα
εγκλή­μα­τα» των κομ­μου­νά­ρων,  ενά­ντια στην εκκλη­σία και το παπα­δα­ριό εκείνο
που συνερ­γά­στη­κε με τους ναζί ανα­πα­ρά­γο­ντας τη στά­ση όσων ομο­γά­λα­κτών τους
είχαν σπεύ­σει να απο­κη­ρύ­ξουν την Ελλη­νι­κή Επα­νά­στα­ση του 1821. 
Αν  συνέ­βαι­νε κάτι
τέτοιο  τότε ο Σια­τί­στης θα εντάσ­σο­νται στις   χριστιανικές
εκεί­νες  παρα­δό­σεις, όπως του Θωμά Μύν­τσερ   την περί­ο­δο του
πολέ­μου των χωρι­κών στην Γερ­μα­νία, ή  πιο πρό­σφα­τα  της θεο­λο­γί­ας της
απε­λευ­θέ­ρω­σης στην Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή, θα εντάσ­σο­νταν στις παρα­δό­σεις του κλήρου
εκεί­νου που βρέ­θη­κε δίπλα στον δικό μας Άρη, δηλα­δή  του κλή­ρου που
επε­δί­ω­ξε να εφαρ­μό­σει εδώ κάτω και όχι στους ουρα­νούς  τις χριστιανικές
αρχές. 
Ακό­μη όμως κι’ αν δεν φτά­νει ως εκεί, είναι
άξιος συγ­χα­ρη­τη­ρί­ων για τη στά­ση του, μια στά­ση που αρμό­ζει σε έναν αληθινό
χρι­στια­νό ιερέα, και δη της χώρας του Ξένιου Δία. 


[i] Εrnst Bloch , L athéisme dans le christianisme , Editions Gallimard, 1968, σελί­δα 15 
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted