Μνημόνιο το Γ ‘ - Φαιακία

πολιτικά κείμενα

Μνημόνιο το Γ ‘

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2015
Μίλτος Βασιλείου
Στην μετα­μνη­μο­νια­κή “αρι­στε­ρή” πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ανα­φέ­ρε­ται το άρθρο του Θέμη Τζή­μα, που δημο­σιεύ­τη­κε στον ιστό­το­πο tvxs.


Ο ΤΡΙΠΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΞΥΛΩΝ

Το σύστη­μα ή σύμπλεγ­μα εξου­σί­ας επί της χώρας, που συντί­θε­ται από το μεγά­λο κεφά­λαιο με κυρί­αρ­χο το βκαι τους χρε­ο­κο­πη­μέ­νουςτρα­πε­ζί­τες, τον ξένο παρά­γο­ντα είτε πρό­κει­ται για κυβερ­νή­σεις είτε για ξένο κεφά­λαιο και από ένα τμή­μα της εγχώ­ριας πολι­τι­κής ελίτ -και- με το τρί­το μνη­μό­νιο συνε­χί­ζει τον τρι­πλό πόλε­μο στον οποίο βασί­ζε­ται η κυριαρ­χία του εφαρ­μο­σμέ­νου νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού τόσο στην Ελλά­δα, όσο και διε­θνώς- ανα­λο­γι­κά βεβαί­ως και με τις προ­φα­νείς δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις κατά περί­πτω­ση: πόλε­μο κατά της εργα­σί­ας, πόλε­μο κατά της δημο­κρα­τί­ας, πόλε­μο κατά της δυα­δι­κής ιδιό­τη­τας ανθρω­πι­στή- πολίτη.
Πίσω από τις καταρ­ρέ­ου­σες δια­κη­ρύ­ξεις περί ισο­δυ­νά­μων, τις οποί­ες μάλι­στα απο­δο­μεί τις τελευ­ταί­ες μέρες το εκ των Αμε­ρι­κα­νών “φίλων” μας ελεγ­χό­με­νο ΔΝΤ, μέσα από τη θύελ­λα μέτρων που έρχο­νται στο επί­πε­δο μισθών, συντά­ξε­ων, ιδιω­τι­κού χρέ­ους και υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης των χαμη­λών και μεσαί­ων εισο­δη­μά­των την ώρα που νέες τρύ­πες υπέρ του μεγά­λου πλού­του ανοί­γουν, επι­τεί­νε­ται η άμε­ση ή έμμε­ση υπο­τί­μη­ση της εργα­σί­ας είτε πρό­κει­ται για μισθω­τή εργα­σία στον ιδιω­τι­κό και στο δημό­σιο τομέα, είτε για την προ­σω­πι­κή εργα­σία του ελεύ­θε­ρου επαγγελματία. 
Το ίδιο μήνυ­μα απο­στέλ­λε­ται κατ’ ουσί­αν και μέσα από τη συρ­ρί­κνω­ση των συντά­ξε­ων, υπό την έννοια ότι παρο­χές βασι­σμέ­νες στην εργα­σία εκμη­δε­νί­ζο­νται, όπως και με την περαι­τέ­ρω κλι­μά­κω­ση της ανερ­γί­ας η οποία συντη­ρεί τον εφε­δρι­κό στρα­τό περαι­τέ­ρω υπο­τί­μη­σης της εργα­σί­ας. Υπο­τί­μη­ση της εργα­σί­ας σημαί­νει συνο­λι­κή υπο­τί­μη­ση του ανθρω­πί­νου δυνα­μι­κού, των υλι­κών πόρων, των υπο­δο­μών και εν τέλει της ίδιας της χώρας, άρα περαι­τέ­ρω έλεγ­χό της, απο­ε­πέν­δυ­ση, διε­θνή απο­δυ­νά­μω­ση, ξεπού­λη­μα των συντε­λε­στών που δια­τη­ρούν κάποια αξία. 

Η υπο­τί­μη­ση της εργα­σί­ας συνε­πά­γε­ται ελα­χι­στο­ποι­η­μέ­νη συλ­λο­γι­κή δρά­ση, επί­τα­ση του αισθή­μα­τος ανη­μπο­ριάς, φόβου, παθη­τι­κό­τη­τας. Από τη μια αυτή η συν­θή­κη και από την άλλη ο πλή­ρης έλεγ­χος της πολι­τι­κής ζωής μέσα από το δημο­σιο­νο­μι­κό “καπί­στρι” και πλέ­ον μέσα από τον πλή­ρη έλεγ­χο του τρα­πε­ζι­κού τομέα οδη­γούν σε μια δημο­κρα­τία- μπανανία. 
Ο νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός ούτως ή άλλως όχι τυχαία μας συστή­θη­κε μέσα από το πρα­ξι­κό­πη­μα ΗΠΑ- Πινο­σέτ. Η βίαιη μετα­φο­ρά πλού­του προς την ολι­γαρ­χία προ­ϋ­πο­θέ­τει και προ­κα­λεί λιγό­τε­ρη έωςανύ­παρ­κτη δημο­κρα­τία. Στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις του ανα­πτυγ­μέ­νου κόσμου αυτή η εξέ­λι­ξη λαμ­βά­νει χώρα με άσκη­ση “μαλα­κής” ισχύ­ος- ΜΜΕ, στρο­φή στην απο­χή κυρί­ως των πολι­τών χαμη­λό­τε­ρων εισο­δη­μά­των, έλεγ­χος της πολι­τι­κής ζωής από τη δια­πλο­κή, ελεγ­χό­με­νη κατα­στο­λή. Στις ανα­πτυσ­σό­με­νες οικο­νο­μί­ες λαμ­βά­νει χαρα­κτη­ρι­στι­κά και πιο “σκλη­ρής” επι­βο­λής. Η Ελλά­δα ως χώρα ανα­πτυγ­μέ­νη μεν, στην περι­φέ­ρεια του κέντρου δε, βιώ­νει μια απρό­σμε­να για ανα­πτυγ­μέ­νη χώρα σκλη­ρή επι­βο­λή ισχύ­ος, λόγω κατε­ξο­χήν αλλά όχι μόνο της νεο­α­ποι­κια­κού τύπου λει­τουρ­γί­ας της ευρω­ζώ­νης: ναι μεν δεν υπο­φέ­ρει από κάποιο στρα­τιω­τι­κό πρα­ξι­κό­πη­μα αλλά υφί­στα­ται βίαιες εξω­τε­ρι­κές επι­βο­λές και θεσμι­κές εκτρο­πές που κυριο­λε­κτι­κά κου­ρε­λιά­ζουν κάθε ουσια­στι­κό στοι­χείο του συντάγ­μα­τός της, βεβαί­ως με τη συνέρ­γεια του ντό­πιου συστή­μα­τος εξου­σί­ας άρα και της πολι­τι­κής ελίτ. Εν τέλει μετα­τρέ­πε­ται σε ένα πολυ­κομ­μα­τι­κό αντι­δη­μο­κρα­τι­κό καθεστώς. 

Ο τρί­τος πόλε­μος είναι ενά­ντια στην πρά­ξη του ανθρω­πι­σμού και του πολί­τη. Φτω­χο­ποί­η­ση καιαυταρ­χι­σμός τρέ­φουν το φόβο, το μίσος, την απαι­δευ­σιά, την αντι­κοι­νω­νι­κή, αντα­γω­νι­στι­κή συμπε­ρι­φο­ρά, είτε παίρ­νει τη μορ­φή του καριε­ρι­σμού, είτε πιο λού­μπεν εκδο­χές. Η κοι­νω­νία πρέ­πει να δια­λυ­θεί εσω­τε­ρι­κά, να απο­συ­ντε­θεί στη μικρό­τε­ρη δυνα­τή μονά­δα, κατ’ ουσί­αν να επι­βιώ­σει μόνο οτι­δή­πο­τε δια­τη­ρεί το πλαί­σιο ανα­πα­ρα­γω­γής των κυρί­αρ­χων σχέ­σε­ων παρα­γω­γής- κατα­στο­λή, από­σπα­ση υπε­ρα­ξί­ας αλλά αν είναι δυνα­τό χωρίς τόπο και χρό­νο συνά­ντη­σης και ζύμω­σης των εργα­ζο­μέ­νων, κακό­γου­στα θεά­μα­τα, ανώ­δυ­νοι για το σύστη­μα εξου­σί­ας πολι­τεια­κοί θεσμοί κλπ- προ­κει­μέ­νου να εξα­φα­νι­στούν οι αντιστάσεις. 

Δεν πρό­κει­ται για ελλη­νι­κή ιδιο­τυ­πία.. Ο τρι­πλός αυτός πόλε­μος είναι παγκό­σμιος και ολο­κλη­ρω­τι­κός. Η Ελλά­δα είναι ωστό­σο ένας κρί­σι­μος τόπος διε­ξα­γω­γής του, για λόγους συμ­βο­λι­κούς και υλικούς. 
Η βασι­κό­τε­ρη δύνα­μη του συστή­μα­τος εξου­σί­ας, όσο και αν αυτό φαί­νε­ται περί­ερ­γο δεν είναι η υλι­κή του ισχύς. Είναι προ­φα­νώς και αυτή, ωστό­σο οι εσω­τε­ρι­κές του ρηγ­μα­τώ­σεις και αντι­φά­σεις βαί­νουν διαρ­κώς διευ­ρυ­νό­με­νες. Οι ίδιες οι παρα­γω­γι­κές δυνά­μεις αν δεν πνί­γο­νται από τις παρα­γω­γι­κές σχέ­σεις- που εν πολ­λοίς συμ­βαί­νει, δεν τις χρειά­ζο­νται για να ανα­πτυ­χθούν περαι­τέ­ρω. Η βασι­κό­τε­ρη πηγή ισχύ­ος του συστή­μα­τος εξου­σί­ας είναι η δυνα­τό­τη­τα επι­βο­λής του στο ατο­μι­κό και συλ­λο­γι­κό φαντα­σια­κό και οι πρό­θυ­μοι υπη­ρέ­τες του. 
Η ΤΙΝΑ είναι η σύγ­χρο­νη τυραν­νία και δεν αφο­ρά μόνο τα μνη­μό­νια αλλά ένα συνο­λι­κό μοντέ­λο ζωής. Την υπο­στή­ρι­ξαν όλοι τελευ­ταί­οι πρω­θυ­πουρ­γοί μας και μόλις ο κάθε ένας έπαυε να είναι πει­στι­κός, τη σκυ­τά­λη έπαιρ­νε ο επό­με­νος πρώ­ην αντι­μνη­μο­νια­κός αντι­πο­λι­τευό­με­νος και μνη­μο­νια­κός πρω­θυ­πουρ­γεύ­ων, με διαρ­κώς χυδαιό­τε­ρες δικαιολογίες. 
Ο Γιώρ­γος Παπαν­δρέ­ου πέρα­σε ό,τι αδυ­να­τού­σε να περά­σει ο Καρα­μαν­λής. Ο Σαμα­ράς ό,τι οΠαπαν­δρέ­ου. Ο Τσί­πρας ό,τι ο Σαμα­ράς. Από την άλλη, ο ελλη­νι­κός λαός, παρά τις αγω­νι­στι­κές εκλάμ­ψεις του ποτί­ζει τηλε­γρα­φό­ξυ­λα, κατά το γνω­στό καψό­νι- βασα­νι­στή­ριο. Νέες υπο­σχέ­σεις περί τελευ­ταί­ου μνη­μο­νί­ου, περί εξό­δου στις αγο­ρές, περί ανά­πτυ­ξης, περί ισο­δυ­νά­μων ή παραλ­λή­λων προ­γραμ­μά­των κλπ. Τα τηλε­γρα­φό­ξυ­λα δε θα ανθί­σουν ποτέ, όσοι βου­λευ­τές και αν ψηφί­σουν να συνε­χί­σου­με να τα ποτί­ζου­με, όσο πιστά και αν εφαρ­μο­στούν τα μνη­μό­νια. Ο νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός σε όλη τη γη απο­σκο­πεί στο να φτω­χαί­νουν οι πολ­λοί υπέρ των λίγων, διό­τι εκφρά­ζει τη βαθύ­τε­ρη αμη­χα­νία ενός καπι­τα­λι­σμού που αδυ­να­τεί να επα­να­στα­τι­κο­ποι­ή­σει από τη μια την παρα­γω­γή και που από την άλλη θωπεύ­ει και επι­βιώ­νει χάρη στις πιο ταπει­νές, βρα­χυ­πρό­θε­σμες και αντι­κοι­νω­νι­κές ορέ­ξεις για χρή­μα και ισχύ. Ο νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός δεν αφο­ρά μόνο το κέρ­δος και τη φετι­χι­στι­κή ιδέα του αλλά και τη μεγι­στο­ποί­η­ση της εξου­σί­ας. Γι’ αυτό ο λαός πρέ­πει να μεί­νει σε κρίση. 
Αν θέλου­με να αντι­δρά­σου­με σε αυτόν τον πόλε­μο πρέ­πει κάθε φορά να επι­λέ­γου­με απο­τε­λε­σμα­τι­κά το πεδίο αντι­πα­ρά­θε­σης και να χτυ­πά­με εκεί που δεν το περι­μέ­νουν. Σήμε­ρα το σύστη­μα εξου­σί­ας περι­μέ­νει ότι ο λαός έχο­ντας μόλις ψηφί­σει θα υπο­μεί­νει στω­ι­κά τη μοί­ρα του ή ότι αν αντι­δρά­σει στην κυβέρ­νη­ση Τσί­πρα θα το κάνει στρε­φό­με­νος στην άλλη εκδο­χή αστι­σμού, στη ΝΔ με ολί­γη ίσως από ΠΑΣΟΚ καιΠοτά­μι, στην απο­χή ή στη ΧΑ. Δεν περι­μέ­νουν μια συνο­λι­κή από- νομι­μο­ποί­η­ση της σύν­θε­σης της Βου­λής. Δεν περι­μέ­νουν ένα από τα κάτω πλα­τύ κίνη­μα ανυ­πα­κο­ής και απο­νο­μι­μο­ποί­η­σης, που θα επι­βλη­θεί στους “από πάνω”. Γι’ αυτό και η πολύ­πλευ­ρη δου­λειά- οργα­νω­τι­κή, προ­γραμ­μα­τι­κή, ιδε­ο­λο­γι­κή- δεν πρέ­πει από όσες δυνά­μεις επι­διώ­κουν αλλα­γή πολι­τι­κής, νίκη απέ­να­ντι στην τρι­πλή επί­θε­ση του συστή­μα­τος εξου­σί­ας στο εδώ και στο τώρα, να γίνει με ένα κοι­νο­βου­λευ­τι­κό στυλ αλλά πρέ­πει στη βάση, κινηματικά. 
Δε μας εμπο­δί­ζουν οι αντι­κει­με­νι­κές συν­θή­κες να πολε­μή­σου­με με αξιώ­σεις και να νική­σου­με. Κανέ­να τόσο ανορ­θο­λο­γι­κό, αντι­κοι­νω­νι­κό, αντι­φα­τι­κό και ανε­λα­στι­κό σύστη­μα δεν επι­βιώ­νει της σύγκρου­σης με το λαό, ιδί­ως μάλι­στα χωρίς σοβα­ρές παρα­χω­ρή­σεις. Μας εμπο­δί­ζουν οι υπο­κει­με­νι­κοί παρά­γο­ντες, η βού­λη­ση. Εκεί πρέ­πει να δου­λέ­ψου­με: πρέ­πει να πει­στού­με και να πεί­σου­με πρώ­τον ότι βιώ­νου­με έναν ενα­ντί­ον μας ολο­κλη­ρω­τι­κό πόλε­μο που φτά­νει στα κατά­βα­θα της ύπαρ­ξής μας και δεύ­τε­ρον ότι μπο­ρού­με να τον κερδίσουμε

Post Views: 2
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted