Μεταναστευτικό: η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα…

Η πρό­βλε­ψη, ότι η Ευρώ­πη θα δει­νο­πα­θή­σει από ένα τερά­στιο κύμα μετα­νά­στευ­σης από τα μέσα περί­που της 10ετίας του 80 δεν μπο­ρεί να διεκ­δι­κεί … αρι­στείο προ­φη­τι­κό­τη­τας. Όταν η Δύση συνο­λι­κά, φρό­ντι­ζε νυχθη­με­ρόν για την υπο­τα­γή και την εκμε­τάλ­λευ­ση της Ανα­το­λής (εγγύς – μέσης – άπω) το φυσι­κό­τε­ρο απο­τέ­λε­σμα ήταν η μετα­νά­στευ­ση των ντό­πιων προς την …γη της επαγ­γε­λί­ας, δηλ. την Ευρώ­πη. Αν, λοι­πόν στα εκα­τομ­μύ­ρια των ντό­πιων άνερ­γων, που «φυσιο­λο­γι­κά» αυξά­νο­νται όσο ο καπι­τα­λι­σμός εκσυγ­χρο­νί­ζε­ται, προ­σθέ­σου­με και μερι­κές χιλιά­δες μετα­να­στών ανά μήνα τότε το κοκταί­ηλ της δυστυ­χί­ας εμπλου­τί­ζε­ται…
Το προ­βλέ­ψι­μο αυτό γεγο­νός με δια­στά­σεις θεο­μη­νί­ας για την Ευρώ­πη, δυστυ­χώς βρή­κε την Μαρ­ξι­κή αρι­στε­ρά αλλά και άλλους προ­ο­δευ­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς από­λυ­τα απρο­ε­τοί­μα­στους και -το χει­ρό­τε­ρο- ουσια­στι­κά απρό­θυ­μους να προ­ε­τοι­μα­στούν. Με προ­ο­δευ­τι­κό­μορ­φες γενι­κο­λο­γί­ες και σχε­τι­κή ευκο­λία στην χρή­ση της μομ­φής του ρατσι­στή επι­τε­λού­σαν το ιδε­ο­λο­γι­κο-πολι­τι­κό τους καθή­κον, την ίδια ώρα, που γει­το­νιές ολό­κλη­ρες της Αθή­νας, της Θεσ­σα­λο­νί­κης και σιγά-σιγά και άλλων Ελλη­νι­κών πόλε­ων γινό­νταν ο τόπος του μαρ­τυ­ρί­ου ντό­πιων και ξένων. Για τους πρώ­τους ήταν μία ολο­κλη­ρω­τι­κά απρό­βλε­πτη εμπει­ρία, που τους έβρι­σκε απρο­ε­τοί­μα­στους, απαί­δευ­τους και φυσι­κά καχύ­πο­πτους προς το νέο, το ξένο, το δια­φο­ρε­τι­κό. Οι δεύ­τε­ροι απο­λάμ­βα­ναν τις …οργα­νω­τι­κές αρε­τές του ελλη­νι­κού κοι­νω­νι­κο- προ­νοια­κού μηχα­νι­σμού.
Τα πράγ­μα­τα έχουν χει­ρο­τε­ρεύ­σει εκθε­τι­κά από εκεί­νη την περι­βό­η­τη ανοι­χτή πρό­σκλη­ση του Ελλη­να Υπουρ­γού των εξω­τε­ρι­κών προς τους ομο­ε­θνείς μας στην Αλβα­νία, το 1991. Ένα σημα­ντι­κό­τα­το μέρος των κατοί­κων αυτής της χώρας είναι αλλο­δα­ποί, με μικρά ποσο­στά αφο­μοί­ω­σης. Η Ολυ­μπιά­δα με τις ευκαι­ρια­κά πολ­λές θέσεις εργα­σί­ας κατά­φε­ρε να καλύ­ψει τις συνέ­πειες της μαζι­κής έλευ­σης μετα­να­στών για λίγο, όμως και­ρό, ενώ παράλ­λη­λα όξυ­νε εκθε­τι­κά το πρό­βλη­μα τα υπερ­συ­γκέ­ντρω­σης πλη­θυ­σμού στο λεκα­νο­πέ­διο της πρω­τεύ­ου­σας. Σήμε­ρα, μεγά­λες περιο­χές της Αθή­νας υφί­στα­νται μία τρι­πλή γκε­το­ποί­η­ση: α) οι ντό­πιοι παλιοί κάτοι­κοι, που δεν περ­νούν τις καλύ­τε­ρες ώρες τους στις ήδη υπο­βι­βα­σμέ­νες από την υπε­ροι­κο­δό­μη­ση γει­το­νιές τους. β) οι παλιό­τε­ροι μετα­νά­στες και μετα­ξύ τους οι ήδη νομι­μο­ποι­η­μέ­νοι, που θυμί­ζουν τους μέτοι­κους της Αρχαί­ας Αθή­νας στέ­κο­νται ανά­με­σα στους ντό­πιους και στους παρά­νο­μους πρό­σφα­τα προ­σφυ­γο­ποι­η­μέ­νους ομο­ε­θνείς τους που συγκρο­τούν το γκέ­το γ.
Για το ιστο­λό­γιο, το μόνο εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα, που δεν απο­τέ­λε­σε έκπλη­ξη είναι το υψη­λό ποσο­στό του ΛΑ.Ο.Σ., που-κατά την γνώ­μη μας- μπο­ρεί ευκο­λό­τα­τα να το διπλα­σιά­σει με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται. Η οικο­νο­μι­κή κρί­ση, που είναι δομι­κή κρί­ση του καπι­τα­λι­σμού, όπως και κάποιοι απο­λο­γη­τές του ανα­γνω­ρί­ζουν, μαζί με την απο­βιο­μη­χά­νι­ση του ελλη­νι­κού παρα­γω­γι­κού ιστού και την συνε­πα­γό­με­νη κρί­ση στην οικο­δο­μή είναι η βάση του φαι­νο­μέ­νου. Όταν η κρί­ση δεν μπο­ρεί να λυθεί σε όφε­λος των εργα­τών και των συμ­μά­χων τους, -διδά­σκει ο Μαρξ -θα σαπί­σει σε όφε­λος του κεφα­λαί­ου…
Είμα­στε, πάντως υπο­χρε­ω­μέ­νοι να ανα­γνω­ρί­σου­με, ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. ήταν το μόνο κόμ­μα με ξεκά­θα­ρη πρό­τα­ση μετα­να­στευ­τι­κής πολι­τι­κής, με κύρια σημεία της:
-υπο­λο­γι­σμός του ανώ­τα­του αριθ­μού απορ­ρο­φή­σι­μων μετα­να­στών
-Συμ­με­το­χή των ευρω­παϊ­κών χωρών στην δια­νο­μή του πλε­ο­νά­ζο­ντα για την χώρα δυνα­μι­κού.
-Κοι­νή φύλα­ξη των ανα­γνω­ρι­σμέ­νων Ευρω­παϊ­κών συνό­ρων
Δεν θα κρί­νου­με σε βάθος την πρό­τα­ση, που ούτως ή άλλως την θεω­ρού­με ατε­λή αφού δεν μνη­μο­νεύ­ει π.χ. την Ευρω­παϊ­κή υπο­χρέ­ω­ση για απο­τε­λε­σμα­τι­κές επεν­δύ­σεις στις χώρες προ­έ­λευ­σης του μετα­να­στευ­τι­κού κύμα­τος (Ινδία, Πακι­στάν, Αφγα­νι­στάν κ.λ.π.). Οφεί­λου­με, πάντως να παρα­δε­χτού­με, ότι οι θέσεις αυτές δεν δια­κρί­νο­νται για απρο­σχη­μά­τι­στη ξενο­φο­βία κ.λ.π. Κάπο­τε, οι προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις πρέ­πει να κατα­νο­ή­σουν αυτό, που απο­φα­σι­στι­κά υπο­στή­ρι­ζε ο Δημη­τρώφ στην μπρο­σού­ρα του για τον φασι­σμό. Το συγκε­κρι­μέ­νο είναι και πρέ­πει να είναι όπλο των αρι­στε­ρών, των δημο­κρα­τών. Η γενι­κο­λο­γία, όπως χαρα­κτη­ρι­στι­κά την κατάγ­γει­λε πριν από την άνο­δο του ναζι­σμού στην Γερ­μα­νία, είναι η αιτία της απο­στα­σιο­ποί­η­σης των μαζών από τους κομ­μα­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς της Αρι­στε­ράς δια­χρο­νι­κά. Είναι ταυ­τό­χρο­να βού­τυ­ρο στο ψωμί του φασι­στι­κού λαϊκισμού…