Μερικές σκέψεις για τις πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία - Φαιακία

Μερικές σκέψεις για τις πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία

Σκέ­ψεις, που κλω­θο­γυ­ρί­ζουν και
ωρι­μά­ζουν εδώ και και­ρό θα εκτε­θούν κατά το δυνα­τόν επι­γραμ­μα­τι­κά και
αριθμημένα. 
1.  Η προ­σπά­θεια πολ­λών, ακό­μη και διανοούμενων
στον χώρο της αρι­στε­ράς να κατα­τά­ξουν την Λεπέν ή όχι στην φασι­στι­κή ακροδεξιά
είναι μία κραυ­γα­λέα επι­βε­βαί­ω­ση των δογ­μα­τι­κών ερει­σμά­των της κουλ­τού­ρας μας…
Φαί­νε­ται, πως πρό­θυ­μα ξεχνά­με -ως μη δυνά­με­νοι να το αφο­μοιώ­σου­με στην
πλη­ρό­τη­τά του- το από­φθεγ­μα, πως η
ιστο­ρία ασφα­λώς δεν επα­να­λαμ­βά­νε­ται.  Αυτό φυσι­κά δεν καταρ­γεί ενδεχόμενες
ομοιό­τη­τες ή/και ανα­λο­γί­ες χρη­σι­μό­τα­τες στην εξα­γω­γή θεω­ρη­τι­κών και –κυρί­ως-
πρα­κτι­κών συμπε­ρα­σμά­των…  Η Λεπέν δεν
έχει εμφα­νι­στεί βρα­κο­φο­ρού­σα σε κάποια μεγά­λη πορεία προς το Παρί­σι ανάλογη
εκεί­νης του Μπε­νί­το προς την Ρώμη. Τυπι­κά δεν δια­θέ­τει (;) ούτε μελανοχίτωνες
ούτε τάγ­μα­τα εφό­δου… Δια­θέ­τει όμως κάποια καλά παι­διά, που ανα­λαμ­βά­νουν όποτε
χρεια­στεί να περι­ποι­η­θούν μερι­κούς μετα­νά­στες ή/ και Γάλ­λους αντι­πά­λους τους
κατάλ­λη­λα, ώστε να τους στεί­λουν συντο­μό­τε­ρα στην επου­ρά­νια τους κατοικία
(στραγ­γα­λι­σμοί και πνιγ­μοί στον Σηκουά­να, εκπα­ρα­θυ­ρώ­σεις από διαμερίσματα,
τραί­να και άλλες …εθνο­πρε­πείς και Γαλα­τι­κές πρα­κτι­κές, πολ­λές των οποί­ων δεν
έχουν ακό­μη ταυτοποιηθεί)… 
2. Πιο «προ­χω­ρη­μέ­νη» τοποθέτηση
είναι η ανα­γνώ­ρι­ση στην Μαρί Λεπέν … αντι­συ­στη­μι­κών χαρα­κτη­ρι­στι­κών από
πολι­τι­κούς  ανα­λυ­τές της αρι­στε­ράς. Κάποιοι
από αυτούς ανα­γνώ­ρι­ζαν τέτοιες ιδιό­τη­τες και στον Τραμπ. Ευτυ­χώς, που ο
Ντό­ναλντ φρο­ντί­ζει γρή­γο­ρα-γρή­γο­ρα να μας απαλ­λά­ξει από την ταλαι­πω­ρία ενός
τέτοιου δια­λό­γου …βυζα­ντι­νο­λο­γι­κού επι­πέ­δου και ενδιαφέροντος… 
Ως επι­χει­ρή­μα­τα υπέρ αυτής της
ανα­γνώ­ρι­σης στην κόρη του Ζαν –Μαρί προ­βάλ­λο­νται η κατά της ΕΕ τοπο­θέ­τη­σή της,
η υπέρ εθνι­κού νομί­σμα­τος δια­κή­ρυ­ξή της, η στή­ρι­ξή της από τον Βλα­δί­μη­ρο Πούτιν
κ.α. Σε αυτά εξάλ­λου δομεί­ται και ο χαρα­κτη­ρι­σμός της ως νέο-εθνι­κί­στριας (sic). Φαί­νε­ται να ξεχνούν την
αλφα­βη­τα­ρια­κή γνώ­ση του αρι­στε­ρού, πως ο φασι­σμός είναι γνή­σιο τέκνο του
καπι­τα­λι­σμού, κατάλ­λη­λο για τις βρώ­μι­κες δου­λειές του συστή­μα­τος, όταν η
…περί­στα­ση το απαι­τεί… Η επέν­δυ­ση του πολι­τι­κού λόγου με αρε­στά στον λαό συνθήματα
δεν συνι­στά πρω­το­τυ­πία της Μαρί… Το έκα­ναν 80 χρό­νια πριν από αυτήν ο Μπενίτο,
ο Αδόλ­φος κ.λ.π. Δεν δίστα­σαν μάλι­στα τα «αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κά-αντι­τρα­πε­ζι­κά» τους
φλη­να­φή­μα­τα να τα συμπλη­ρώ­νουν και με κάποια «κρα­τι­κο­ποί­η­ση»…  Όλα αυτά, βέβαια, συγκρο­τούν την πασίγνωστη
από αιώ­νος δημα­γω­γι­κή φαρέ­τρα της φασι­στι­κής ακροδεξιάς… 
3. Είναι τόσο κοι­νό­τυ­πο, ώστε
πιθα­νό­τα­τα να περιτ­τεύ­ει να επα­να­λά­βου­με, πως ασφα­λώς τους ψηφο­φό­ρους της Λεπέν
δεν μπο­ρού­με συλ­λή­βδην να τους χαρα­κτη­ρί­σου­με φασί­στες και να τους χαρί­σου­με με
μακα­ριό­τη­τα ληξιάρ­χου στην ακρο­δε­ξιά. Ο υπο­γρα­φό­με­νος, εξάλ­λου, δεν διαθέτει
κανε­νός είδους φασι­στό­με­τρο για να απο­φαν­θεί ποιοι, πόσοι και πόσο είναι
φασί­στες… Θα απο­τε­λού­σε, όμως πρό­σχη­μα εκ του πονη­ρού η δήθεν άγνοια της δημοφιλίας
ακρο­δε­ξιό­τα­των θέσε­ων για θεμε­λιώ­δη ζητή­μα­τα της κοι­νω­νι­κής πραγματικότητας
(μετα­να­στευ­τι­κό, δικαί­ω­μα διεκ­δι­κή­σε­ων ουσία και όχι τύποις, αστυ­νό­μευ­ση της
δημό­σιας ζωής, «αντι­τρο­μο­κρα­τι­κή» νομοθεσία 
κ.λ.π.). Δημο­φι­λία, που έχει υπαρ­κτά κίνη­τρα και αφορ­μές πάνω στις οποί­ες  οι «σαφώς απέ­να­ντι» πρέ­πει να σκύ­ψουν με
προ­σο­χή ώστε να αρθρώ­σουν ορθό­τε­ρο, ελκυ­στι­κό­τε­ρο, πει­στι­κό­τε­ρο και
απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρο πολι­τι­κό λόγο και έργο. Δεν εννο­ού­με ασφα­λώς τον Μανω­λά­κη (Emanuel) και τους περί αυτόν
ή και όσους θα προ­στρέ­ξουν σαν τις μύγες γύρω από την λάμπα… Μιλά­με για την
αρι­στε­ρά για την οποία θα ανα­φερ­θού­με αμέ­σως παρακάτω…
4. Πολ­λά από αυτά, που
γνω­ρί­ζου­με  -κάποια λίγα- για τον
Μελαν­σόν είναι σε θετι­κή κατεύ­θυν­ση… Με στα­θε­ρό­τη­τα, επι­μο­νή και παρά το γενικό
κλί­μα υπο­τί­μη­σης αλλά και δίω­ξης των αρι­στε­ρών ιδε­ών στην Δυτι­κή Ευρώ­πη είναι
αρκε­τά χρό­νια, που με θάρ­ρος υπε­ρα­σπί­ζε­ται τις σοσια­λι­στι­κές ιδέ­ες και την
επι­και­ρό­τη­τά τους.  Πρέ­πει ακό­μη να
υπο­γραμ­μι­σθεί, πως αρκε­τά από τα εμπό­δια στον δρό­μο του Μελαν­σόν και του
αρι­στε­ρού κόμ­μα­τος της Γαλ­λί­ας προ­έρ­χο­νται κυρί­ως από το «αρι­στε­ρό­τε­ρο» Γαλλικό
Κ.Κ. Π.χ. , εδώ και δύο χρό­νια περί­που ταλα­ντεύ­ο­νταν αν πρέ­πει ή όχι να
συμ­με­τά­σχει στις προ­κρι­μα­τι­κές εκλο­γές των σοσια­λι­στών για την επι­λο­γή του
υπο­ψή­φιου προ­έ­δρου τους… Κάποιοι, όπως ο πρώ­ην Γενι­κός Γραμ­μα­τέ­ας Ρομπέρ Υ,
πήραν μέρος σε αυτήν την δια­δι­κα­σία, ενώ υπήρ­ξαν από τους πρώ­τους που στήριξαν
τον Μανω­λά­κη, καλώ­ντας τους Γάλ­λους κομ­μου­νι­στές, τους αρι­στε­ρούς και τους
προ­ο­δευ­τι­κούς ανθρώ­πους να τον ψηφί­σουν από τον α΄γύρο ώστε να σημειω­θεί …μία
περή­φα­νη αντι­φα­σι­στι­κή νίκη… Δεν χρειά­ζε­ται βέβαια να σας υπεν­θυ­μί­σου­με, ότι
πριν προ­λά­βει ο Μανω­λά­κης να γιορ­τά­σει την νίκη του στον α’ γύρο σε πολύ σικ
εστια­τό­ριο των Παρι­σί­ων (εκεί, που τρώ­ει όλος ο λαός, δηλα­δή) το ίδιο το Κ.Κ.
επί­ση­μα και ανοι­χτά κάλε­σε στην 
υπερ­ψή­φι­ση του. Τοπο­θέ­τη­ση, πασπα­λι­σμέ­νη με κόκ­κους κρι­τι­κής για να την
κάνει… νοστιμότερη. 
Η στα­θε­ρό­τη­τα, μέχρι τέλους του
Μελαν­σόν να μην δώσει πρά­σι­νο φως στο Μανω­λά­κη, να επι­μέ­νει να εξη­γεί την
πολι­τι­κή ουσία της μονο­μα­χί­ας του β’ γύρου αλλά και να καλεί σε αγώ­νες μετά τις
εκλο­γές κατα­γρά­φο­νται –κατά την γνώ­μη μας, φυσι­κά- στα πολύ θετι­κά του… Αν δεν
μας απα­τά η μνή­μη μας τέτοια θέση από την ριζο­σπα­στι­κή αρι­στε­ρά δεν έχει
προη­γού­με­νο σε β’ γύρο Προ­ε­δρι­κών εκλο­γών της Ε’ Γαλ­λι­κής Δημο­κρα­τί­ας. Το Γαλλικό
Κ.Κ. συνή­θι­ζε να καλεί σε υπερ­ψή­φι­ση του σοσια­λι­στή υπο­ψή­φιου ακό­μη και από την
επο­χή των παχέ­ων αγε­λά­δων (Τωρέζ, Μαρ­σαί) έως και σε εκλο­γι­κές αναμετρήσεις,
που τα ποσο­στά του …υπο­λεί­πο­νταν εκεί­νων του κόμ­μα­τος των κυνηγών… 
5. Δεν ανή­κου­με –εκ φύσε­ως και εξ
εμπει­ρί­ας- στους υπε­ραι­σιό­δο­ξους, που θεω­ρούν ότι το 20% του Μελαν­σόν αποτελεί
μία δεδο­μέ­νη και παγιω­μέ­νη δύναμη… 
Αντί­θε­τα, δια­βλέ­που­με τερά­στιες δυσκο­λί­ες και καθη­με­ρι­νές δοκιμασίες…
Εξάλ­λου δεν  ενθου­σιά­ζουν ορισμένες
προ­γραμ­μα­τι­κές θέσεις του Μελαν­σόν. Η υπό όρους κρι­τι­κή στην Ε.Ε. και η αναμονή
της στά­σης της για να καθο­ρί­σει η αρι­στε­ρά την δική της, θλί­ψη και
προ­βλη­μα­τι­σμό μας γεν­νά­ει. Ας μην μας δια­φεύ­γει πάντως πως αυτή είναι η πιο
«αρι­στε­ρή» μέχρι τώρα θέση του χώρου, όπου κυριαρ­χού­σε απα­ρα­σά­λευ­τη η υπέρ της
ΕΕ τοπο­θέ­τη­ση του Γαλ­λι­κού Κ.Κ., από την επο­χή του μακα­ρί­τη του
ευρω­κομ­μου­νι­σμού και μετά… 
Για πολ­λά πράγ­μα­τα, ίσως για όλα,
… χρό­νος έσται ο κρί­νων. Κυκλο­φο­ρούν «προ­φη­τεί­ες» για «Τσι­πρι­σμό» του Ζαν Λυκ
Μελαν­σόν. Φυλά­με, όπως είμα­στε υπο­χρε­ω­μέ­νοι, τα ρού­χα μας για να μας μεί­νει και
κανέ­να έτσι και …«του­μπά­ρει» αλλά ευχό­μα­στε ολό­ψυ­χα να διαψευστούν… 
Υπο­γραμ­μί­ζου­με ως ορθή, βαρύνουσας
σημα­σί­ας και ως δεσμευ­τι­κή την δήλω­σή του, πως η Μαρί Λεπέν ήρθε ουσιαστικά
τρί­τη με ποσο­στό σαφώς χαμη­λό­τε­ρο από εκεί­νο, που συγκρο­τούν η απο­χή, το λευκό
και το άκυ­ρο. Η ανα­γνώ­ρι­ση της αντι­φα­σι­στι­κής αλλά και της γενικότερα
αντι­συ­στη­μι­κής πρό­θε­σης του Γαλ­λι­κού λαού (μεγά­λο μέρος της ψήφου στον Μανωλάκη
είναι με κρύα, παγω­μέ­νη καρ­διά) συνε­πά­γε­ται δέσμευ­ση σε μία ριζοσπαστικότερη
πλατ­φόρ­μα ως την μόνη ρεα­λι­στι­κή… Η συσπεί­ρω­ση του Γαλ­λι­κού λαού έχει νόη­μα και
ρεα­λι­σμό τότε και μόνον τότε…
 Η Γαλ­λία, ο κόσμος έχει ανά­γκη την αριστερά,
εδώ και τώρα. Πολύ περισ­σό­τε­ρο μετά την κατάρ­ρευ­ση του ανυ­πάρ­κτου και την εν τοις
πράγ­μα­σι κατα­συ­κο­φά­ντη­ση των ιδε­ών της εκ των έσω… Πολύ περισ­σό­τε­ρο, τώρα, που
ο Μανω­λά­κης, τρα­πε­ζί­της και νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρος μέχρι τα μπού­νια φιλο­δο­ξεί να
απο­δεί­ξει την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τά του ως «κατάλ­λη­λος» προ­χω­ρώ­ντας σε όλες εκείνες
τις «μεταρ­ρυθ­μί­σεις», που το σύστη­μα σφό­δρα επι­θυ­μεί…  Αν τα κατα­φέ­ρει, βεβαί­ως, βεβαίως…
Η δική μας “προ­φη­τεία” είναι πως ο
Μανω­λά­κης θα απο­δει­χτεί ως ένας ακό­μη Mister τίπο­τε… Την εκλο­γή του την
επέ­βαλ­λε το σύστη­μα και την στή­ρι­ξε καθο­ρι­στι­κά η κάθο­δος της Λεπέν… Λύση εκ
των ενό­ντων, σε κλί­μα πανι­κού και βρα­χεί­ας πνοής… 
Οι
εξε­λί­ξεις έρχο­νται μετά… Και είναι καλό, είναι ανα­γκαίο  η αρι­στε­ρά να είναι αυτή που θα τις
βηματοδοτήσει… 
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted