Μαυροπόδαροι ή το ξαναγράψιμο της ιστορίας…

Μαυ­ρο­πό­δα­ροι (pieds-noirs) ονο­μά­ζο­νταν λίγο ειρω­νι­κά – λίγο περι­φρο­νη­τι­κά οι Γάλ­λοι της Αλγε­ρί­ας. Αυτούς, που οι μητρο­πο­λι­τι­κοί τους θεω­ρού­σαν λίγο από­μα­κρους, λίγο δια­φο­ρε­τι­κούς. Κάποιοι από αυτούς ανα­κα­τε­μέ­νοι στις αγριό­τη­τες του Γαλ­λι­κού αποι­κι­σμού στην Βορειο­δυ­τι­κή Αφρι­κή, κάποιοι άλλοι «θύμα­τα» του «απροει­δο­ποί­η­του» επα­να­πα­τρι­σμού και ασφα­λώς κάποιοι, που υπήρ­ξαν θύμα­τα στην διάρ­κεια του εθνι­κο-απε­λευ­θε­ρω­τι­κού αγώ­να των Αλγε­ρί­νων.
Οι pieds-noirs γύρι­σαν μαζι­κά στην Γαλ­λία, αφο­μοιώ­θη­καν γρή­γο­ρα και πρω­τα­γω­νί­στη­σαν σε πολ­λά επί­πε­δα της κοι­νω­νι­κής ζωής φτά­νο­ντας σε ανώ­τε­ρα αξιώ­μα­τα της Γαλ­λί­ας.
Όλα αυτά τα χρό­νια επι­κρα­τού­σε μία τάση σιω­πής για τον ρόλο τους. Στα τελευ­ταία, όμως χρό­νια όλο και περισ­σό­τε­ρο ξεπρο­βάλ­λουν ιδρύ­μα­τα-μου­σεία της δρά­σης των Γαλ­λο-Αλγε­ρί­νων, με κορυ­φαία ίσως περί­πτω­ση τον «Τοί­χο των Χαμέ­νων» στο προ­αύ­λιο του μονα­στη­ριού της Sainte-Claire στο Περ­πι­νιάν, όπου αναρ­τώ­νται τα ονό­μα­τα 2700 Γαλ­λο-Αλγε­ρί­νων. Ο ιδρυ­τής του, Ζαν Σκοτ­τό, Γαλ­λο-Αλγε­ρί­νος και ο ίδιος, συντα­ξιού­χος δάσκα­λος πια, ηγεί­ται του τοπι­κού παραρ­τή­μα­τος ενός «κύκλου Αλγε­ρι­νι­στών», μιας οργά­νω­σης, που σκο­πό έχει να επι­βλέ­ψει το άνοιγ­μα ενός κέντρου τεκ­μη­ρί­ω­σης της Γαλ­λι­κής παρου­σί­ας στην Αλγε­ρία. Όλα αυτά θα μπο­ρού­σαν αλη­θι­νά να προ­σφέ­ρουν στην καλύ­τε­ρη γνώ­ση της ιστο­ρί­ας αν οι δια­σπαρ­μέ­νοι κυρί­ως στον Νότο ομοϊ­δε­ά­τες του Ζαν Σκοτ­τό δεν απέ­βλε­παν σε έναν συστη­μα­τι­κό εξω­ραϊ­σμό της Γαλ­λι­κής αποι­κιο­κρα­τί­ας. Όλα αυτά σε βαθ­μό, που η Αλγε­ρία έφτα­σε να απει­λή­σει με δια­κο­πή των εμπο­ρι­κών σχέ­σε­ων στην Γαλ­λία.
«Παρά την ενσω­μα­τω­σια­κή και αφο­μοιω­τι­κή ισχύ της Γαλ­λί­ας, οι μειο­νό­τη­τες θέλουν κατά περιό­δους να δηλώ­νουν την παρου­σία τους» γρά­φει ο ιστο­ρι­κός Benjamin Stora, Αλγε­ρι­νο-Εβραϊ­κής κατα­γω­γής. Και συνε­χί­ζει: «Αυτό συνέ­βη μετα­ξύ άλλων και κατά την εξέ­γερ­ση του 2005 στα Γαλ­λι­κά προ­ά­στια. Σε αυτό το κλί­μα οι Γαλ­λο-Αλγε­ρί­νοι εμφα­νί­ζο­νται υπε­ρα­σπι­στές ενός τραυ­μα­τι­σμέ­νου Γαλ­λι­κού νασιο­να­λι­σμού. Το πρό­βλη­μα, όμως, που αντι­με­τω­πί­ζουν είναι το αντια­ποι­κιο­κρα­τι­κό πνεύ­μα της συντρι­πτι­κής πλειο­ψη­φί­ας της Γαλ­λι­κής νεο­λαί­ας».
«Οι Γαλ­λο-Αλγε­ρί­νοι υπήρ­ξαν τα πρώ­τα θύμα­τα του FNLA» λέει ο Jean-Marc Pujol, αντι­δή­μαρ­χος στο Perpignan, Γαλ­λο-Αλγε­ρί­νος και ο ίδιος. Πλή­ρης βέβαια απο­σιώ­πη­ση για τους νεκρούς Αλγε­ρί­νους του απε­λευ­θε­ρω­τι­κού αγώ­να αλλά και για την ουσια­στι­κή πλευ­ρά της Γαλ­λι­κής κατο­χής: στις εκλο­γές μία ψήφος Ευρω­παί­ου μετρού­σε για 10 ψήφους μου­σουλ­μά­νων. Μόνον το 14% των παι­διών των Μου­σουλ­μά­νων πήγαι­ναν σχο­λείο ενώ το εισό­δη­μα των Ευρω­παί­ων ήταν πέντε φορές μεγα­λύ­τε­ρο από εκεί­νο των μου­σουλ­μά­νων.
Ο Benjamin Stora παρο­μοιά­ζει τους Γαλ­λο-Αλγε­ρί­νους αυτούς με τους αντι­κα­στρι­κούς Κου­βα­νούς. Με μία ουσιώ­δη δια­φο­ρά, συμπλη­ρώ­νει: οι Αντι­κα­στρι­κοί μπο­ρούν να ελπί­ζουν στον επα­να­πα­τρι­σμό τους… Οι Γαλ­λο-Αλγε­ρί­νοι μπο­ρούν να περι­μέ­νουν την επι­στρο­φή τους στην Αλγε­ρία;
Αυτά τα μου­σεία, φαί­νε­ται πως είναι η τελευ­ταία κατα­φυ­γή μια γερα­σμέ­νης γεν­νιάς, που μόνον εκεί μπο­ρεί να καταφεύγει…Η ιστο­ρι­κή αλή­θεια, χωρίς παρω­πί­δες και μονό­πλευ­ρες απο­τι­μή­σεις, μπο­ρεί να συμ­βάλ­λει στην αλλη­λο­κα­τα­νό­η­ση των ανθρώ­πων και των λαών. Η ιστο­ρι­κή αλή­θεια, όμως. Όχι η παρα­ποί­η­σή της…