Μανώλης Γλέζος έφη… - Φαιακία

Μανώλης Γλέζος έφη…

Με ζωντά­νια και διαύ­γεια νεα­νι­κή ο αιώ­νιος έφη­βος απο­τι­μά­ει την χρο­νιά που πέρα­σε… Ανα­πρά­γου­με από τον ιστό­το­πο TVXS.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΥΠΟΤΑΧΘΗΚΕ 
ΣΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ
Θα πρέ­πει να προσ­διο­ρί­σου­με ποια είναι η Ευρώ­πη, τι εννο­ού­με όταν λέμε «Ευρώ­πη» και τι εννο­ού­με όταν λέμε «ΣΥΡΙΖΑ».

– Με την λέξη «Ευρώ­πη» δεν περι­γρά­φου­με ούτε γεω­γρα­φι­κά όρια, ούτε τα πολι­τι­στι­κά, ούτε και τους λαούς που κατοι­κούν σε αυτήν την ήπειρο.

Εννο­ού­με το συγκε­ντρω­τι­κό, αυταρ­χι­κό, ολι­γαρ­χι­κό και αντι­δη­μο­κρα­τι­κό καθε­στώς που κυριαρ­χεί και διευ­θύ­νει την Ευρω­παϊ­κή Ένωση.


Σε αυτό, έχει όχι μόνο υπο­τα­χθεί αλλά και υπη­ρε­τεί πλέ­ον ο «ΣΥΡΙΖΑ», μετά την «συμ­φω­νία» της 12ης Ιουλίου.

Δηλα­δή αυτή η Ευρώ­πη, ή καλύ­τε­ρα, αυτό το «Ευρω­παϊ­κό Διευ­θυ­ντή­ριο» όπως το περιέ­γρα­ψα, άλλα­ξε με δόλιο τρό­πο τα χαρα­κτη­ρι­στι­κά του «ΣΥΡΙΖΑ».

– Επί­σης, με τη λέξη «ΣΥΡΙΖΑ», δεν εννο­ού­με τον πολυ­συλ­λε­κτι­κό, κινη­μα­τι­κό ΣΥΡΙΖΑ που πάλε­ψε από το 2002 μέχρι και το συνέ­δριο του, το καλο­καί­ρι του 2013, να αλλά­ξει τους συσχε­τι­σμούς των πολι­τι­κών δυνά­με­ων στην Ελλάδα.

Ο «ΣΥΡΙΖΑ» από το Συνέ­δριο και μετά, έγι­νε (ένα μέρος του) ενιαίο κόμ­μα και ακο­λού­θη­σε άλλες πρα­κτι­κές και άλλη πορεία.

Αυτή η αλλα­γή πορεί­ας είχε δυνα­μι­κή απο­γα­λα­κτι­σμού από τις έννοιες και τις αξί­ες που τον κατα­ξί­ω­σαν Ως μία αυθε­ντι­κή λαϊ­κή δύναμη.

Και έτσι όταν έπρε­πε να κολυ­μπή­σει στα «βαθιά», δεν υπήρ­χαν στο εσω­τε­ρι­κό του, οι αντι­στά­σεις εκεί­νες που θα απέ­τρε­παν την πλή­ρη μετάλ­λα­ξή του.

Ο «ΣΥΡΙΖΑ» μεταλ­λά­χθη­κε, προ­σαρ­μό­στη­κε, ακο­λού­θη­σε πιστά, τις επι­τα­γές του Διευ­θυ­ντη­ρί­ου της Ευρώπης.

Αυτό το Διευ­θυ­ντή­ριο απαί­τη­σε απο­δεί­ξεις, για να επι­βε­βαιώ­σει αυτή την μετάλ­λα­ξη, και ο «ΣΥΡΙΖΑ» έπρε­πε να δώσει απτές απο­δεί­ξεις της «μετα­μέ­λειας» του.

Σε πολύ μικρό χρο­νι­κό διά­στη­μα, από την υπο­γρα­φή της συμ­φω­νί­ας μέχρι και σήμε­ρα που τα τελευ­ταία νομο­σχέ­δια της κυβέρ­νη­σης «ΣΥΡΙΖΑ» – ΑΝΕΛ, ξεση­κώ­νουν τον Λαό, φρό­ντι­σε «ευπει­θώς ανα­φέ­ρων» να τις δώσει.

Έτσι…

Δεν πραγ­μα­το­ποί­η­σε ούτε τις προ­ε­κλο­γι­κές, ούτε τις προ­γραμ­μα­τι­κές εξαγ­γε­λί­ες του.

Άλλα έλε­γε, και άλλα έπρα­ξε και πράττει.

Ταυ­τί­στη­κε από­λυ­τα με όλα όσα έπρατ­ταν οι κυβερ­νή­σεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και που ως αντι­πο­λί­τευ­ση κατήγγειλε.

Υπο­τά­χθη­κε στις εντο­λές των δανει­στών και των υπο­στη­ρι­κτών τους.

Υπο­δου­λώ­νει τη χώρα με νέα δάνεια, ξεπου­λά­ει τα λιμά­νια και τα αερο­δρό­μια της, κατα­λη­στεύ­ει τους αγρό­τες και οδη­γεί το Λαό σε φτωχοποίηση.

Απο­δέ­χτη­κε την περι­κο­πή των συντά­ξε­ων που είχαν κάνει Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ και τις μειώ­νει ακό­μα περισσότερο.

Εγκα­τέ­λει­ψε την ιδε­ο­λο­γία της Αντί­στα­σης, το πλέ­ον ιδιά­ζον χαρα­κτη­ρι­στι­κό του Λαού μας, από την αρχαιό­τη­τα μέχρι σήμερα.

Επι­χει­ρεί, θέτο­ντας ψευ­δή, παλαιά διλήμ­μα­τα, να μετα­τρέ­ψει τους αγω­νι­στές σε οσφυοκάμπτες.

Ξευ­τε­λί­ζει την ιδέα της Αρι­στε­ράς, την απα­ντο­χή και ελπί­δα όλων των δυστυ­χι­σμέ­νων. Αν μη τι άλλο, του­λά­χι­στον η Αρι­στε­ρά, η Αρι­στε­ρά των αξιών, εκφρά­ζει ό,τι πιο ηθι­κό και πιο έντι­μο. Οι αγω­νι­στές της προ­σφέ­ρουν και θυσιάζονται.

Απαρ­νεί­ται την αρχή της εξου­σί­ας του Λαού. Γι’ αυτό και διο­ρί­ζει Διοι­κη­τι­κά Συμ­βού­λια, δεν καταρ­γεί τον Καπο­δί­στρια και τον Καλ­λι­κρά­τη, δεν εφαρ­μό­ζει την απλή και άδο­λη ανα­λο­γι­κή ως εκλο­γι­κό σύστη­μα. Και εφαρ­μό­ζει μαζί με αυτά και άλλα, εξί­σου επώδυνα.

Επι­χει­ρεί, με όλα αυτά να αλλά­ξει την ιστο­ρία και την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, να αφυ­δα­τώ­σει το γεγο­νός ό,τι η Ελλά­δα στη μακραί­ω­νη ιστο­ρία της γεν­νά ιδέ­ες, πρω­το­πό­ρες ιδέ­ες, στις επι­στή­μες, στον πολι­τι­σμό, στη φιλο­σο­φία, στην ανθρω­πο­ποί­η­ση του ανθρώπου.

Τα έργα και οι ημέ­ρες της δια­κυ­βέρ­νη­σης «ΣΥΡΙΖΑ» – ΑΝΕΛ, που σημειω­τέ­ον έρχο­νται σαν συνέ­χεια της πολι­τι­κής που εφάρ­μο­σαν οι δια­δο­χι­κές κυβερ­νή­σεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τα προη­γού­με­να χρό­νια, είναι οι σύγ­χρο­νες πλη­γές του Φαραώ που μαστί­ζουν τη χώρα.

Αλλά ούκ απέ­λι­πεν η ελπίς.

Η Αντί­στα­ση ξεκι­νά, ο Λαός αντιδρά.

Ο θυμός, η αγα­νά­κτη­ση και η οργή, πλά­θε­ται σε πολι­τι­κή πρά­ξη, σπά­ει τα δεσμά της υπο­τα­γής, ανα­τρέ­πει τα μνη­μό­νια, την επο­πτεία, την υπο­τέ­λεια, τη σκλα­βιά στους δανει­στές και προ­χω­ρεί να κάνει πρά­ξη τα όνει­ρά του για Δημο­κρα­τία, Ανε­ξαρ­τη­σία, Ειρήνη.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted