Κόκκινη γραμμή !!! - Φαιακία

πολιτικά κείμενα

Κόκκινη γραμμή !!!

Κυριακή 24 Μαΐου 2015
Μίλτος Βασιλείου
Αντι­γρά­φου­με από τον “Δρό­μο της Αρι­στε­ράς“

Κοι­νή δήλω­ση για τις εξε­λί­ξεις που δρο­μο­λο­γού­νται κατέ­θε­σαν δέκα μέλη της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ κατά τη διάρ­κεια της διή­με­ρης συνε­δρί­α­σης του οργά­νου στις 23 και 24 Μαΐ­ου. Τα μέλη της Κ.Ε. που υπο­γρά­φουν τη δήλω­ση ασκούν κρι­τι­κή στην κυβερ­νη­τι­κή τακτι­κή τόσο σε σχέ­ση με τη «δια­πραγ­μά­τευ­ση», όσο και στο εσω­τε­ρι­κό, αφού εκτι­μούν ότι ρίχνο­νται «γέφυ­ρες προς τον συστη­μι­κό οικο­νο­μι­κό και πολι­τι­κό κόσμο». Οι υπο­γρά­φο­ντες τονί­ζουν ότι «η χώρα δεν έχει ανά­γκη από μια συμ­φω­νία γενι­κά. Έχει ανά­γκη από μια έξο­δο από τα αδιέ­ξο­δα των μνη­μο­νί­ων», ενώ υπο­στη­ρί­ζουν ότι «βρι­σκό­μα­στε σε σημείο καμπής όπου προ­ε­τοι­μά­ζο­νται οι όροι για την κεντρο­α­ρι­στε­ρή ανα­σύ­στα­ση τόσο ιδε­ο­λο­γι­κά – αξια­κά όσο και πολι­τι­κά». Επι­ση­μαί­νουν, ακό­μα, ότι «σήμε­ρα τίθε­ται η ανά­γκη της λαϊ­κή ενερ­γο­ποί­η­σης, για την δημιουρ­γία πολι­τι­κού κινή­μα­τος διε­ξό­δου και ανα­γέν­νη­σης της χώρας, που θα επι­βε­βαιώ­νει στό­χους που ανά­δει­ξε ο αγώ­νας του λαού μας».
Παρου­σιά­ζου­με πιο κάτω αυτού­σια ολό­κλη­ρη τη δήλωση:
Δήλω­ση μελών της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Η πιο βαθιά κόκκινη γραμμή είναι μια Αριστερά που δεν θα είναι κεντροαριστερά…

Η ανα­γέν­νη­ση της χώρας απαι­τεί απε­γκλω­βι­σμό από τις μνη­μο­νια­κές και κεντρο­α­ρι­στε­ρές φόρμουλες
Στο σύντο­μο αλλά ιδιαί­τε­ρα πυκνό διά­στη­μα της δια­κυ­βέρ­νη­σης δεν απο­φύ­γα­με την θανά­σι­μη παγί­δευ­ση που μεθό­δευ­σαν η τρόι­κα-θεσμοί. Φτά­σα­με στο σημείο η οικο­νο­μι­κή ασφυ­ξία που μας επέ­βα­λαν να μετα­σχη­μα­τί­ζε­ται μέρα τη μέρα σε πολι­τι­κή ασφυ­ξία. Η προ­κα­τα­βο­λι­κή παραί­τη­ση από τα ουσιώ­δη με όχη­μα τη γραμ­μή «πάση θυσία συμ­φω­νία», η υπό­σκα­ψη του ηθι­κού υπό­βα­θρου της αντί­στα­σης μέσα από το μήνυ­μα ότι είμα­στε δια­θέ­σι­μοι που εκπέ­μπει η σωρεία των δηλώ­σε­ων για «έντι­μο συμ­βι­βα­σμό» καθώς και οι μονό­δρο­μες εξε­λί­ξεις που όρι­σε η ανα­δί­πλω­ση της 20/2/15, ανοί­γουν το δρό­μο για διαρ­κείς παρα­χω­ρή­σεις χωρίς τελειω­μό και τίναγ­μα στον αέρα των περί­φη­μων κόκ­κι­νων γραμμών.
Το τελευ­ταίο διά­στη­μα γίνε­ται συστη­μα­τι­κή προ­σπά­θεια ώστε να περά­σει μια συμ­φω­νία, μνη­μο­νια­κής κοπής με νέα οδυ­νη­ρά μέτρα, η οποία θα παρου­σια­στεί σαν ανα­γκαία, περί­που σαν νίκη της κυβέρ­νη­σης απέ­να­ντι σε δύσκο­λους αντιπάλους.
Το εντυ­πω­σια­κό είναι πως η εφαρ­μο­ζό­με­νη πολι­τι­κή -ακό­μα κι αν την θεω­ρή­σου­με ανα­γκα­στι­κή μέσα από την πίε­ση των τροϊ­κα­νών- δεν έχει θίξει διό­λου το δίκτυο της εσω­τε­ρι­κής δια­πλο­κής. Ρίχνει γέφυ­ρες προς τον συστη­μι­κό οικο­νο­μι­κό και πολι­τι­κό κόσμο, δια­κρί­νε­ται για τα πολι­τι­κά ανοίγ­μα­τα σε χώρους που υπη­ρέ­τη­σαν τα μνη­μό­νια. Αυτή η επι­λο­γή δεν καθο­ρί­ζε­ται από έναν αδή­ρι­το συσχε­τι­σμό δυνά­με­ων αλλά έρχε­ται σαν ανα­γκαίο εξάρ­τη­μα μιας επί της ουσί­ας κεντρο­α­ρι­στε­ρής προ­σαρ­μο­γής. Εφαρ­μο­γή οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής εντός των πλαι­σί­ων του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού με μνη­μο­νια­κά προ­γράμ­μα­τα που τρέ­χουν, και κάποιες δόσεις κοι­νω­νι­κής ευαι­σθη­σί­ας που αν απο­τι­μη­θούν σε αριθ­μούς δεν αντιρ­ρο­πούν καν τα επι­πρό­σθε­τα μέτρα που θα παρ­θούν σε έναν τομέα (π.χ. ΦΠΑ 800 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις 1,7 δις ευρώ ενώ το πρό­γραμ­μα της ανθρω­πι­στι­κής κρί­σης μόλις 200 εκατ).
Πολι­τι­κά έχου­με μια κυβέρ­νη­ση που υπό το πρό­σχη­μα της «δια­πραγ­μά­τευ­σης» και του «έντι­μου συμ­βι­βα­σμού» διο­λι­σθαί­νει και πιέ­ζε­ται να περά­σει μέτρα και συμ­φω­νί­ες που δεν θα μπο­ρού­σε να επι­βάλ­λει κανέ­να καθα­ρό­αι­μο μνη­μο­νια­κό σχήμα.
Η επι­και­ρό­τη­τα εδώ και 4 μήνες εγκλω­βί­ζε­ται στην δρα­μα­το­ποί­η­ση των αλλε­πάλ­λη­λων επει­σο­δί­ων της «δια­πραγ­μά­τευ­σης», ενώ η χώρα αντι­με­τω­πί­ζει το σύν­θε­το πρό­βλη­μα καθο­λι­κής κρί­σης, που αγκα­λιά­ζει όλες τις σφαί­ρες της κοι­νω­νι­κής ζωής. Φαί­νε­ται πως δεν συνει­δη­το­ποιού­με αυτό το θέμα στις πραγ­μα­τι­κές του διαστάσεις.
Η δια­πραγ­μά­τευ­ση ξεκομ­μέ­νη από τους όρους και τις δυνα­τό­τη­τες αντι­με­τώ­πι­σης της καθο­λι­κής κρί­σης, με την κοι­νω­νία και το λαό απλά να περι­μέ­νουν την τελι­κή έκβα­ση (άρα­γε πιστεύ­ει κανείς σε εφά­παξ διευ­θέ­τη­ση;) γίνε­ται το εργα­λείο μαζι­κής καθή­λω­σης και αυτο­ε­γκλω­βι­σμού. Η ριζο­σπα­στι­κή οπτι­κή διε­ξό­δου και ανα­γέν­νη­σης της χώρας απο­μα­κρύ­νε­ται ολοένα.
Η χώρα δεν έχει ανά­γκη από μια συμ­φω­νία γενι­κά. Έχει ανά­γκη από μια έξο­δο από τα αδιέ­ξο­δα των μνη­μο­νί­ων, από μια σύν­θε­τη πολι­τι­κή διε­ξό­δου και ανα­γέν­νη­σης σε όλους τους τομείς, παρα­γω­γι­κής και πνευ­μα­τι­κής – κοι­νω­νι­κής, εθνι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης, που δεν μπο­ρεί να γίνει μέσα από τα νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρα δόγ­μα­τα και τους όρκους πίστης στις συν­θή­κες της Ε.Ε., χωρίς έναν στα­θε­ρό προ­σα­να­το­λι­σμό για μια νέα θέση της χώρας στον γεω­πο­λι­τι­κό άξονα.
Διέ­ξο­δος και ανα­γέν­νη­ση της χώρας δεν μπο­ρούν να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν στο έδα­φος της έλλει­ψης πρό­τα­σης για την κοι­νω­νία, και πολύ περισ­σό­τε­ρο στο έδα­φος της μνη­μο­νια­κής εμβά­θυν­σης και μάλι­στα πολι­τι­κά μέσα στις κοί­τες της κεντρο­α­ρι­στε­ρής φόρ­μου­λας. Όσο κλεί­νου­με τα μάτια στην μνη­μο­νια­κή διο­λί­σθη­ση και την κεντρο­α­ρι­στε­ρή δια­χεί­ρι­ση δεν μπο­ρού­με ελπί­ζου­με σε ένα καλύ­τε­ρο παρόν και μέλλον.
Κυο­φο­ρού­νται σημα­ντι­κές πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις. Βρι­σκό­μα­στε σε σημείο καμπής όπου προ­ε­τοι­μά­ζο­νται οι όροι για την κεντρο­α­ρι­στε­ρή ανα­σύ­στα­ση τόσο ιδε­ο­λο­γι­κά – αξια­κά όσο και πολι­τι­κά. Όλοι οι χρε­ο­κο­πη­μέ­νοι, πολυ­χρη­σι­μο­ποι­η­μέ­νοι φορείς του μνη­μο­νί­ου επα­νέρ­χο­νται και πλα­σά­ρο­νται στο προ­σκή­νιο, πλάι στους νεό­κο­πους του Ποτα­μιού και άλλων. Το σχέ­διο που κυκλο­φο­ρεί πλέ­ον ανοι­κτά είναι πρώ­τα ψηφί­ζου­με την συμ­φω­νία, μετά αλλά­ζου­με την κυβέρ­νη­ση. Το δημο­σκο­πι­κό 36% -ισχυ­ρός παρά­γο­ντας στή­ρι­ξης της κυβέρ­νη­σης- από μόνο του δεν επαρ­κεί να ανα­χαι­τί­σει μια τέτοια τρο­πή στις πολι­τι­κές εξελίξεις.
Σήμε­ρα τίθε­ται η ανά­γκη της λαϊ­κή ενερ­γο­ποί­η­σης, για την δημιουρ­γία πολι­τι­κού κινή­μα­τος διε­ξό­δου και ανα­γέν­νη­σης της χώρας, που θα επι­βε­βαιώ­νει στό­χους που ανά­δει­ξε ο αγώ­νας του λαού μας για Ανε­ξαρ­τη­σία, Κυριαρ­χία, Δημο­κρα­τία, Δικαιο­σύ­νη, Παρα­γω­γι­κή Ανα­συ­γκρό­τη­ση. Όχι επι­στρο­φή στην προ­τε­ραία του μνη­μο­νί­ου κατά­στα­ση αλλά εμβά­θυν­ση στό­χων ώστε η χώρα να βγει από την ποιό­τη­τα «αποι­κία χρέ­ους» και «δανεια­κού καθε­στώ­τος». Ο απο­λο­γι­σμός μιας προ­ο­δευ­τι­κής κυβέρ­νη­σης πρέ­πει να γίνε­ται στην βάση του αν προ­ω­θεί αυτούς τους στό­χους κι όχι να συγκρί­νε­ται με το μέιλ Χαρδούβελη.
Η λογι­κή των «κόκ­κι­νων γραμ­μών» δεν είναι σωστή. Είναι αμυ­ντι­κή. Απο­κα­λύ­πτει εξ αρχής πως παρα­δί­νεις τα περισ­σό­τε­ρα αλλά δεν θες να χάσεις ολο­κλη­ρω­τι­κά, πως περι­χα­ρα­κώ­νε­σαι, ταμπου­ρώ­νε­σαι. Από μόνη της δεν έχει την ορμή εναλ­λα­κτι­κού προ­γράμ­μα­τος που συνε­γεί­ρει τον κοι­νω­νι­κό ριζο­σπα­στι­σμό για να σαρώ­σει το παλιό. Παρό­λα αυτά η στιγ­μή είναι τέτοια που θα μπο­ρού­σα­με να το δια­τυ­πώ­σου­με στα πλαί­σια αυτής της προ­βλη­μα­τι­κής: Η πιο βαθιά κόκ­κι­νη γραμ­μή είναι μια Αρι­στε­ρά που δεν θα είναι κεντροαριστερά.
Σάβ­βα­το 23/5/2015
Τα μέλη της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ:
Γιώρ­γος Θεοδωρόπουλος
Δημή­τρης Κοδέλας
Μάκης Μαντάς
Μανώ­λης Μούστος
Άβα Μπου­λού­μπα­ση
Ρού­ντι Ρινάλντι
Ελέ­νη Σωτηρίου
Νίκος Ταυ­ρής
Ερρί­κος Φινάλης
Βασί­λης Χατζηλάμπρου
Post Views: 2
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted