Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε κατά πως προχωράμε

Ετσι επι­γρά­φε­ται το άρθρο, που δια­βά­σα­με στον ιστότ­πο ΕΟΣ (Ενω­ση οπα­δων για την Συσπεί­ρω­ση της Ριζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς -http://enosy.blogspot.gr/2015/02/blog-post.html) και ανα­φέ­ρε­ται σε πολι­τι­κο-οργα­νω­τι­κά ζητή­μα­τα του ΣΥΡΙΖΑ με ευρύ­τε­ρον όμως ενδια­φέ­ρον… Αντιγράφουμε.

«Κι όμως πρέ­πει να λογα­ριά­σου­με κατά πως προχωράμε» 

Μετά την εκλογική
νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και τον σχη­μα­τι­σμό κυβέρ­νη­σης συνερ­γα­σί­ας ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι
προσ­δο­κί­ες και οι αγω­νί­ες των μελών του κόμ­μα­τος, ευρύ­τε­ρα της κοινωνίας,
συγκε­ντρώ­νο­νται στην ανοι­κτή δια­πραγ­μά­τευ­ση με τους θεσμούς της Ε.Ε και στα
πρώ­τα δείγ­μα­τα γρα­φής της νέας κυβέρ­νη­σης στο εσω­τε­ρι­κό. Η
παρακολούθηση/αποτίμηση των εξε­λί­ξε­ων γίνε­ται ατο­μι­κά και εκφράζεται
απο­σπα­σμα­τι­κά στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης. Δεν λει­τουρ­γούν συλλογικές
δια­δι­κα­σί­ες στο κόμ­μα, τα μέλη και ο κόσμος που το επέ­λε­ξε εκλο­γι­κά δεν έχουν
τρό­πο να εκφρά­σουν δημό­σια ούτε καν την στή­ρι­ξή τους στην πολι­τι­κή της
διαπραγμάτευσης.

Η ανά­θε­ση δεν
είναι καλός σύμ­βου­λος. Το συλ­λο­γι­κό κεί­με­νο που ακο­λου­θεί είναι μια
ελά­χι­στη παρέμ­βα­ση σε ένα από τα θέμα­τα που απα­σχο­λούν πολλούς
συντρόφους/ισες:

Μετά την εκλο­γι­κή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και τη μεγάλη
ικα­νο­ποί­η­ση για την απο­μά­κρυν­ση της κυβέρ­νη­σης Σαμα­ρά που, μαζί με τις άλλες
μνη­μο­νια­κές κυβερ­νή­σεις, οδή­γη­σαν την κοι­νω­νία και τη χώρα σε κατα­στρο­φή, τα
τερά­στια συσ­σω­ρευ­μέ­να προ­βλή­μα­τα βρί­σκο­νται ανοι­χτά και πιε­στι­κά μπροστά
μας.

Για πολ­λούς
συντρό­φους και συντρό­φισ­σες έχουν τεθεί σοβα­ρά ερω­τή­μα­τα όσον αφο­ρά τη δομή
αλλά, κυρί­ως, τη σύν­θε­ση της νέας κυβέρ­νη­σης και τη συμ­μα­χία του ΣΥΡΙΖΑ με το
ακρο­δε­ξιό κόμ­μα ΑΝΕΛ, που τοπο­θε­τή­θη­κε μεν στα­θε­ρά αντι­μνη­μο­νια­κά έχει, όμως,
προ­βλη­μα­τι­κό παρελ­θόν όχι μόνο ιστο­ρι­κά αλλά και στη διάρ­κεια της πρόσφατης
τετρα­ε­τί­ας. Το ότι στην πολι­τι­κή ευρω­παϊ­κή γεω­γρα­φία κόμ­μα­τα όπως οι ΑΝΕΛ
κατα­γρά­φο­νται στο δεξιό­τα­το άκρο έχει σημα­σία και δεν μπο­ρεί να παρακάμπτεται
επει­δή τα κεντρο­δε­ξιά και κεντρο­α­ρι­στε­ρά κόμ­μα­τα, εφαρ­μό­ζο­ντας άκρως
νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πολι­τι­κές, είναι οι κύριοι υπαί­τιοι της ανό­δου της ακροδεξιάς.
Ας θυμη­θού­με μόνο την ιστο­ρία της Ευρώ­πης στο Μεσο­πό­λε­μο και τον Β΄ Παγκόσμιο
Πόλε­μο που ακο­λού­θη­σε. Οι συν­θή­κες σήμε­ρα είναι δια­φο­ρε­τι­κές και μπο­ρεί οι ΑΝΕΛ
να είναι πολι­τι­κά ένα κόμ­μα «εξη­με­ρω­μέ­νο», πάντως οι τοπο­θε­τή­σεις του Υπουργού
Εθνι­κής Άμυ­νας Π. Καμ­μέ­νου από κοι­νού με τον Υπουρ­γό Εξω­τε­ρι­κών Ν. Κοτζιά σε
θέμα­τα εξο­πλι­σμών και σχέ­σε­ων με τη Ρωσία, τις οποί­ες έσπευ­σαν να υποστηρίξουν
πρό­σω­πα όπως ο Φαή­λος Κρα­νι­διώ­της, ο Νική­τας Κακλα­μά­νης και το κόμ­μα της Χρυσής
Αυγής από τον Κορυ­δαλ­λό, δεν προ­οιω­νί­ζο­νται ανέ­φε­λες μέρες. Εξί­σου επικίνδυνος
είναι ο χει­ρι­σμός στο θέμα των Ιμί­ων, την ώρα μάλι­στα που η Χρυ­σή Αυγή οργανώνει
πορεία για την επέ­τειο. Θα πεί­τε και τι μπο­ρού­σε να γίνει; Απα­ντά­με : τίποτε
πολύ δια­φο­ρε­τι­κό σήμε­ρα, αλλά μια άλλη πορεία δια­μόρ­φω­σης της φυσιο­γνω­μί­ας του
ΣΥΡΙΖΑ, από την πρώ­τη επο­χή δημιουρ­γί­ας του, θα είχε οδη­γή­σει σε διαφορετικά
σημε­ρι­νά δεδομένα. 

Δεν κάνου­με παρελ­θο­ντο­λο­γία. Αλλά, έστω εκ των
υστέ­ρων, η συνεί­δη­ση των ταυ­το­τι­κών χαρα­κτη­ρι­στι­κών του ΣΥΡΙΖΑ που διαμορφώθηκαν
από την πρώ­τη επο­χή της αθω­ό­τη­τας και των ελπί­δων, με τις συνι­στώ­σες και την
κοι­νή εκλο­γι­κή κάθο­δο του 2004, θα βοη­θή­σει σε ερμη­νεί­ες των ορί­ων και του
χαρα­κτή­ρα της πολι­τι­κής που ασκεί σήμε­ρα το κόμ­μα. Το μεγά­λο πρό­βλη­μα είναι ότι
τα ερω­τή­μα­τα, οι δυσπι­στί­ες, οι δια­φω­νί­ες, ακό­μα και οι συγκρού­σεις, οι οποίες
εγεί­ρο­νταν στον κομ­μα­τι­κό βίο της 10ετίας, αντι­με­τω­πί­στη­καν ασύν­δε­τα μεταξύ
τους. Δημιουρ­γού­σαν τραύ­μα­τα και απο­στρα­τεύ­σεις, αλλά χάνο­νταν στη λήθη μέχρι να
εμφα­νι­στεί το επό­με­νο πρό­βλη­μα. Έτσι, τα μέλη εκεί­να του κόμ­μα­τος που με
ειλι­κρί­νεια θέτουν ζητή­μα­τα τα οποία άπτο­νται της δια­μόρ­φω­σης ενός μαζικού,
δημο­κρα­τι­κού, αρι­στε­ρού κόμ­μα­τος, μένουν εγκλω­βι­σμέ­να στις εκά­στο­τε απορίες
τους, ενώ το κόμ­μα οικο­δο­μεί­ται ερή­μην αυτών και άλλων σοβα­ρό­τα­των ενστάσεων. 

Σήμε­ρα, τίθε­ται με καθυ­στέ­ρη­ση το ζήτημα
των σχέ­σε­ων κόμ­μα­τος-κρά­τους μέσα από ερω­τή­μα­τα συγκυ­ρια­κά, τα οποία άπτονται
θεμε­λια­κών ταυ­το­τι­κών χαρα­κτη­ρι­στι­κών των αρι­στε­ρών και κομ­μου­νι­στι­κών κομμάτων
ιστο­ρι­κά, σε επο­χές που η θεω­ρία ήταν εξί­σου σημα­ντι­κή με το πολι­τι­κό σχέ­διο και
η ταξι­κή πάλη, όπως θα έλε­γε ο Αλτου­σέρ, δια­περ­νού­σε τις
θεωρίες.

Όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ
είναι ένα νεο­σύ­στα­το κόμ­μα το οποίο οικο­δο­μή­θη­κε με συγκεκριμένη
ιδεολογική/πολιτική κατεύ­θυν­ση και απέ­κτη­σε συγκε­κρι­μέ­νη μορ­φή και φυσιογνωμία.
Δεν είναι ένα μαζι­κό, δημο­κρα­τι­κό, ανοι­χτό στην κοι­νω­νία και τις αντι­φά­σεις της
κόμ­μα αλλά μια εσω­στρε­φής πολι­τι­κή οργά­νω­ση, που στα­δια­κά συρρικνωνόταν
αριθ­μη­τι­κά, έκλει­νε κοι­νω­νι­κά, ενώ οι απο­φά­σεις λαμ­βά­νο­νταν σε κλει­στά «ηγε­τι­κά»
επι­τε­λεία, ύστε­ρα από συμ­βι­βα­σμούς μετα­ξύ τάσε­ων και με ενσω­μά­τω­ση των πρώην
συνι­στω­σών στο πολι­τι­κό κέντρο. 

Πρόκει­ται για δια­δι­κα­σί­ες που ανα­φέ­ρο­νται σε
ιστο­ρι­κούς ανα­χρο­νι­σμούς της αρι­στε­ράς αλλά κυρί­ως ταυ­τί­ζο­νται με αυτές της
συγκρό­τη­σης των σύγ­χρο­νων αστι­κών κομ­μά­των. Ορι­σμέ­να θεμε­λια­κά ερω­τή­μα­τα, τα
οποία έθε­σαν οι κομ­μου­νι­στές θεω­ρη­τι­κοί στις δεκα­ε­τί­ες 1960 – 1970, των
παγκό­σμιων εξε­γέρ­σε­ων και επα­να­στά­σε­ων, αφο­ρούν στη σχέ­ση των αρι­στε­ρών κομμάτων
με το κρά­τος τόσο στην επο­χή πριν την κατά­λη­ψη της εξου­σί­ας όσο και κατά τη
μετα­βα­τι­κή περί­ο­δο μετά την ανά­λη­ψη της κυβέρ­νη­σης. Τα αστι­κά κόμ­μα­τα είναι
μέρος των θεσμών του κρά­τους και το δια­κύ­βευ­μα από τη σκο­πιά της αρι­στε­ράς είναι
αν τα αρι­στε­ρά κόμ­μα­τα αντι­γρά­φουν την υλι­κό­τη­τα (και κατά συνέ­πεια αργά ή
γρή­γο­ρα την πολι­τι­κή) των αστι­κών κομ­μά­των ως κρα­τι­κών μηχα­νι­σμών. Στη διάρκεια
του συνε­δρί­ου ψηφί­στη­κε στο κατα­στα­τι­κό του νεο­σύ­στα­του ενιαί­ου κόμ­μα­τος η
διά­τα­ξη 27 «Σχέ­σεις ΣΥΡΙΖΑ με το κρά­τος και την κυβέρ­νη­ση» 

1. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως μαζικό
δημο­κρα­τι­κό κόμ­μα της Αρι­στε­ράς, στη­ρί­ζε­ται στις κοι­νω­νι­κές δυνά­μεις και δεν
εξαρ­τά την επι­βί­ω­σή του από κάθε είδους σχέ­ση με τους κρατικούς
μηχανισμούς.

2. Η συμ­με­το­χή του
ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερ­νη­τι­κά σχή­μα­τα υπα­κού­ει στις γενι­κές πολι­τι­κές και προγραμματικές
κατευ­θύν­σεις που χαράσ­σουν τα καθο­δη­γη­τι­κά όργα­να του
κόμματος.

3. Ο ΣΥΡΙΖΑ στην
περί­πτω­ση που συμ­με­τά­σχει στη δια­κυ­βέρ­νη­ση της χώρας, δια­τη­ρεί σε κάθε
περί­πτωση την οργα­νω­τι­κή και πολι­τι­κή του αυτο­νο­μία ένα­ντι της κυβέρνησης
και του κράτους.

Τα μέλη και τα στε­λέ­χη του ΣΥΡΙΖΑ που καταλαμβάνουν
οποιο­δή­πο­τε δημό­σιο αξί­ω­μα, αιρε­τό ή μη, πάντο­τε σε συνεν­νό­η­ση με τα αρμόδια
κομ­μα­τι­κά όργα­να, οφεί­λουν να το ασκούν με τον τρό­πο και το ήθος που αρμόζει
στην Αρι­στε­ρά και με σεβα­σμό στις πολι­τι­κές αρχές του κόμ­μα­τος. Με ευθύ­νη της
Κεντρι­κής Επι­τρο­πής συντάσ­σε­ται ειδι­κός κανο­νι­σμός δεο­ντο­λο­γί­ας για τα μέλη και
τα στε­λέ­χη του ΣΥΡΙΖΑ που κατέ­χουν πάσης φύσε­ως δημόσια
αξιώματα.

Τα στε­λέ­χη που κατέχουν
αμει­βό­με­νη κυβερ­νη­τι­κή θέση ή αξί­ω­μα (μέλος Υπουρ­γι­κού Συμ­βου­λί­ου ή μέλος ΔΣ
Δημό­σιου Οργα­νι­σμού /Διεθνούς Οργα­νι­σμού ή Ανε­ξάρ­τη­της Αρχής/ΔΕΚΟ/ΝΠΔΔ/Γενικοί
και Ειδι­κοί Γραμ­μα­τείς Υπουρ­γεί­ων, Υφυ­πουρ­γοί), δεν μπο­ρεί να υπερ­βαί­νουν το 25%
των μελών κάθε οργά­νου του κόμματος.

Στη ψήφι­ση αυτού του άρθρου πρω­το­στά­τη­σαν μέλη
που κατα­νό­η­σαν το υπερ­κεί­με­νο θεωρητικό/πολιτικό δια­κύ­βευ­μα της αποτροπής
κρα­τι­κο­ποί­η­σης ενός αρι­στε­ρού κόμ­μα­τος. Η διά­τα­ξη αυτή, μαζί με τη σχετική
διά­τα­ξη για τη δια­χεί­ρι­ση των πόρων που ο ελλη­νι­κός λαός παρέ­χει στο κόμ­μα μέσω
απευ­θεί­ας χρη­μα­το­δό­τη­σης, βου­λευ­τι­κών απο­ζη­μιώ­σε­ων και απο­σπά­σε­ων στελεχών,
απο­τέ­λε­σαν κάποιες από τις ανα­γκαί­ες θεσμι­κές δικλεί­δες ασφα­λεί­ας ώστε το κόμμα
να μην απο­τε­λέ­σει, ήδη πριν την ανά­λη­ψη της κυβέρ­νη­σης, μικρο­γρα­φία πελατειακού
κρά­τους και να μην ακυ­ρώ­σει την αυτο­νο­μία του από την κυβέρ­νη­ση μετά την ανάληψη
κυβερ­νη­τι­κής ευθύ­νης. Οι δύο αυτοί κατα­στα­τι­κοί θεσμοί δεν τηρή­θη­καν ποτέ ούτε
πριν ούτε μετά την κυβερ­νη­τι­κή εντο­λή. Αντί­θε­τα, ο ΣΥΡΙΖΑ δια­μορ­φώ­θη­κε εκτός
κατα­στα­τι­κών αρχών και αρι­στε­ρής δεο­ντο­λο­γί­ας σ’ ένα κλει­στό, αδιαφανές,
συγκε­ντρω­τι­κό σύστη­μα γύρω από τον πρό­ε­δρο του κόμ­μα­τος, τους συνερ­γά­τες του και
τα στε­λέ­χη που επι­λέ­γο­νταν ατο­μι­κά ή ως εκφρα­στές συγ­γε­νών τάσε­ων με το εν
εξε­λί­ξει πολι­τι­κό σχέδιο.

Το κόμ­μα πέρα­σε μια περί­ο­δο εσωτερικών
συγκρού­σε­ων με επί­δι­κο την κυριαρ­χία των προ­σώ­πων και των τάσε­ων που στή­ρι­ξαν το
συγκε­κρι­μέ­νο πολι­τι­κό σχέ­διο. Τα ενδιά­με­σα όργα­να και η Κεντρι­κή Επιτροπή
απο­τέ­λε­σαν ένα είδος ομο­σπον­δί­ας επι­μέ­ρους συνι­στω­σών και ισορ­ρο­πί­ας προσωπικών
στρα­τη­γι­κών, ενώ οι απο­φά­σεις επι­βάλ­λο­νταν στα­δια­κά – και πάντως όχι αναίμακτα.
Το κόμ­μα κατη­γο­ρή­θη­κε από μέρος της ηγε­σί­ας, όταν υπήρ­χαν αντι­δρά­σεις σε πρόσωπα
και επι­λο­γές, ως κλει­στό και εσω­στρε­φές. Αυτό ισχύ­ει εν μέρει. Για­τί όμως ;
Για­τί οι διευ­ρύν­σεις δεν αφο­ρού­σαν δια­κε­κρι­μέ­να μέλη της κοι­νω­νί­ας των πολιτών,
άτο­μα που συνει­σέ­φε­ραν σε αγώ­νες ή στην ταυ­τό­τη­τα των τοπι­κών κοινωνιών,
ανε­ξαρ­τή­τως προη­γού­με­νης πολι­τι­κής έντα­ξης. Ήταν πρό­σω­πα του παλαιού, φθαρμένου
και συχνά δια­πλε­κό­με­νου, πολι­τι­κού κατεστημένου.

Τα σύγ­χρο­να αστι­κά κόμ­μα­τα έχουν απω­λέ­σει τον
ιστο­ρι­κό ρόλο τους. Δεν εκπρο­σω­πούν κοι­νω­νι­κά συμ­φέ­ρο­ντα, τα οποία διαχειρίζεται
η εκτε­λε­στι­κή εξου­σία, δεν είναι φορείς παρα­γω­γής ιδε­ο­λο­γί­ας, η οποία ανατίθεται
στον κύριο ιδε­ο­λο­γι­κό μηχα­νι­σμό του κρά­τους – τα ΜΜΕ. Τα κόμ­μα­τα είναι αρχηγικά,
συντί­θε­νται από περιο­ρι­σμέ­να αριθ­μη­τι­κά επι­τε­λεία και τεχνο­κρά­τες. Το κύριο
όργα­νο του κόμ­μα­τος είναι η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή ομά­δα, η οποία απο­κτά τον κεντρικό
αν όχι τον απο­κλει­στι­κό ρόλο αντι­προ­σώ­πευ­σης του κόμ­μα­τος. Η θέση των βουλευτών,
παρό­τι δεν απο­φα­σί­ζουν αυτοί αλλά τα κεντρι­κά επι­τε­λεία, είναι σημα­ντι­κή και
επαρ­κώς αμει­βό­με­νη. Έτσι ανα­κύ­πτουν προ­σω­πι­κές στρα­τη­γι­κές και χρησιμοποιούνται
αθέ­μι­τα μέσα ατο­μι­κής προ­βο­λής και ψηφο­θη­ρί­ας σε ορι­σμέ­νες περιπτώσεις. 

Μ’ άλλα λόγια, τα
κόμ­μα­τα δεν έχουν σοβα­ρό ρόλο στη σύγ­χρο­νη τηλε­ο­πτι­κή δημο­κρα­τία, όπου η κοινή
γνώ­μη δεν δια­μορ­φώ­νε­ται μέσα από ενσυ­νεί­δη­τη συμ­με­το­χή στην πολι­τι­κή και
αντί­λη­ψη των κοι­νω­νι­κών συγκρού­σε­ων αλλά μέσω δημο­σκο­πή­σε­ων. Πρό­κει­ται για
ισχυ­ρές μεταλ­λα­γές, οι οποί­ες αντι­στοι­χούν στην επο­χή κυριαρ­χί­ας του παγκόσμιου
κεφα­λαί­ου και των πολυ­ε­θνι­κών, ενώ μέρος της εθνι­κής κυριαρ­χί­ας εκχω­ρεί­ται σε
ανε­ξέ­λεγ­κτους, υπε­ρε­θνι­κούς θεσμούς, συρ­ρι­κνώ­νο­ντας κατά συνέ­πεια τη λαϊκή
κυριαρ­χία. Οι κοι­νο­βου­λευ­τι­κές δημο­κρα­τί­ες, όπου δια­τη­ρού­νται, αποκτούν
ολι­γαρ­χι­κά χαρα­κτη­ρι­στι­κά με την κατάρ­γη­ση όλων των ενδιά­με­σων του κοινοβουλίου
δημο­κρα­τι­κών θεσμών και την απο­στα­σιο­ποί­η­ση του λαού από τις εκλογικές
διαδικασίες.

Τούτων δεδο­μέ­νων το να θέτει κανείς από καιρού
εις και­ρόν θέμα­τα δημο­κρα­τι­κής λει­τουρ­γί­ας του κόμ­μα­τος και σήμε­ρα θέματα
απώ­λειας της αυτο­νο­μί­ας του ένα­ντι του κρά­τους, δηλα­δή θέμα­τα διαχωρισμού
κυβέρνησης/κόμματος, απο­τε­λεί μεν μια υπεν­θύ­μι­ση δεο­ντο­λο­γί­ας και αρχών χωρίς,
όμως, κανέ­να απο­λύ­τως πρα­κτι­κό αντί­κρι­σμα. Δυστυ­χώς, οι προ­τά­σεις και οι
υπο­δεί­ξεις, οι αντιρρήσεις/αντιδράσεις των ανη­συ­χού­ντων μελών πέφτουν στο κενό
για­τί δεν υπάρ­χει καμ­μία δια­δι­κα­σία επιρ­ρο­ής τους στην κεντρι­κή πολι­τι­κή. Ο
κίν­δυ­νος να αρχί­σου­με να επι­ση­μαί­νου­με θέμα­τα για την τιμή των όπλων και ο
κίν­δυ­νος να εκλαμ­βά­νε­ται μια πολύ σοβα­ρή αντί­θε­ση ως γκρί­νια στο κατά τα άλλα
επι­τυ­χη­μέ­νο σχέ­διο κατά­κτη­σης της κυβέρ­νη­σης, είναι κίν­δυ­νοι απολύτως
υπαρκτοί.

Βρισκό­μα­στε μπροστά
σε μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που καθο­ρί­στη­κε από πρά­ξεις και παρα­λεί­ψεις, με τον
απο­κλει­σμό ενός σημα­ντι­κού δυνα­μι­κού του κόμ­μα­τος αλλά και της κοι­νω­νί­ας. Η
κοι­νω­νία είναι έξω από το παι­χνί­δι σε μια ιστο­ρι­κή συγκυ­ρία που μόνο οι ενεργές
και συγκρο­τη­μέ­νες λαϊ­κές δυνά­μεις θα μπο­ρού­σαν να παί­ξουν θετι­κό ρόλο στη
σύγκρου­ση με πανί­σχυ­ρους αντί­πα­λους εκτός Ελλά­δας και μέσα στη χώρα μας.
«Κι όμως πρέ­πει να λογα­ριά­σου­με κατά πως προ­χω­ρά­με». Όχι ως ομάδες
πίε­σης – λόμπυ – στα κυβερ­νη­τι­κά υπουρ­γεία, αλλά ως αρι­στε­ροί πολί­τες, εντός και
εκτός ΣΥΡΙΖΑ, που ανα­λαμ­βά­νουν το μερί­διο ευθύ­νης το οποίο τους αναλογεί
απέ­να­ντι στο λαό και τη χώρα. Ούτε ο ρόλος της καταγ­γε­λί­ας, ούτε ο ρόλος των
επι­ση­μάν­σε­ων σε ώτα μη ακουό­ντων, ούτε καν η δια­μαρ­τυ­ρία χωρίς εναλλακτική
αντί­λη­ψη, μπο­ρούν να συγκρο­τή­σουν μια αρι­στε­ρή ερμη­νεία των δεδο­μέ­νων και
αντί­στοι­χες πρω­το­βου­λί­ες δρά­σης στη σημε­ρι­νή εξαι­ρε­τι­κά δύσκο­λη, περί­πλο­κη και
ταυ­τό­χρο­να θετι­κά αντι­φα­τι­κή συγκυρία.