Κι άλλη μία άποψη… - Φαιακία

Κι άλλη μία άποψη…

Το βέβαιο είναι, ότι οι προ­γραμ­μα­τι­κές δηλώ­σεις του κ. Αλέ­ξη Τσί­πρα στην ΔΕΘ, δεν κιν­δυ­νεύ­ουν να χαρα­κτη­ρι­στούν ως αδιά­φο­ρες. Ενέ­πνευ­σαν …μεγά­λα πάθη ένθεν κακεί­θεν και στην ΦΑΙΑΚΙΑ χαι­ρό­μα­στε, πιστεύ­ο­ντας, ότι ο διά­λο­γος, που γίνε­ται είναι χρή­σι­μος ενώ άχρη­στα είναι τα αυθαί­ρε­τα αποφθέγματα…
Σήμε­ρα λοι­πόν παρα­θέ­ρου­με την εκτί­μη­ση του κ. Κώστα Λαπα­βί­τσα, που μας κοι­νο­ποί­η­σε ο φίλ­τα­τος Νίκος Μητσιάλης…

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ
ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΩΝ ΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ
 Του
ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*
Οι οικο­νο­μι­κές
προ­τά­σεις που παρου­σί­α­σε ο ΣΥΡΙΖΑ μπο­ρούν να θεω­ρη­θούν ως προ­γραμ­μα­τι­κές
από ένα κόμ­μα που διεκ­δι­κεί την εξου­σία, δε συνιστούν
όμως σε καμία περί­πτω­ση οικο­νο­μι­κό πρό­γραμ­μα. Μας δεί­χνουν περισ­σό­τε­ρο πως
σχε­διά­ζει να κινη­θεί ο ΣΥΡΙΖΑ αν σχη­μα­τί­σει κυβέρ­νη­ση και για
τον λόγο αυτόν απαι­τούν προ­σε­κτι­κή ανάλυση.
Οι προ­τά­σεις έχουν
δύο σκέ­λη.
Το πρώ­το είναι η δια­πραγ­μά­τευ­ση
για το χρέ­ος
και έχει έξι στόχους:
ι) Δια­γρα­φή
του μεγα­λύ­τε­ρου μέρους της ονο­μα­στι­κής αξί­ας του χρέους
ιι) Ρήτρα
ανά­πτυ­ξης
για το υπό­λοι­πο μέρος του
ιιι) Περί­ο­δος χάρι­τος
για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση του
ιν) Εξαί­ρε­ση
των δημό­σιων επεν­δύ­σε­ων απο το Σύμ­φω­νο Σταθερότητας
ν) Ευρω­παϊ­κό Νιού
Ντιλ επεν­δυ­σε­ων
χρη­μα­το­δο­τη­μέ­νο από την Ευρω­παϊ­κή Τρά­πε­ζα Επενδύσεων
νι) Ποσο­τι­κή Χαλά­ρω­ση
από τη ΕΚΤ
Αν εξαι­ρέ­σου­με
τους δύο τελευ­ταί­ους στό­χους, που είναι τελεί­ως δυσα­νά­λο­γοι προς
την ελλη­νι­κή δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή ισχύ, οι υπό­λοι­ποι τέσ­σε­ρις είναι καί­ριοι,
θεμι­τοί και, θα προ­σέ­θε­τα, μετριο­πα­θείς. Θα μπο­ρού­σε, φερ’
ειπείν, να ζητη­θεί η εξαί­ρε­ση και άλλων κατη­γο­ριών δαπα­νών από το Σύμφωνο
Στα­θε­ρό­τη­τας. Η ανθρω­πι­στι­κή κρί­ση στην Ελλά­δα είναι πρω­το­φα­νής για τη
μετα­πο­λε­μι­κή Ευρώ­πη, άρα δικαιο­λο­γεί πρω­το­φα­νή μέτρα.
Καλά κάνει,
λοι­πόν, ο ΣΥΡΙΖΑ και στο­χεύ­ει στη μεί­ω­ση του χρέ­ους, κάτι που
δεν είναι καθό­λου ακραίο, αφού ακό­μη και το ΔΝΤ συμ­φω­νεί ότι η
Ελλά­δα χρειά­ζε­ται δια­γρα­φή μερους του χρέ­ους της. Η δια­πραγ­μά­τευ­ση αναγγέλεται
«σκλη­ρή», αλλά θα λάβει χώρα μέσα στα «ευρω­παϊ­κά» πλαί­σια, επι­διώ­κο­ντας μια «ευρω­παϊ­κή»
λύση. Το πρό­βλη­μα είναι, βέβαια, το πως θα γίνει η «σκλη­ρή» δια­πραγ­μά­τευ­ση και
ποια όπλα θα έχει μια ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση, πέραν του ενθου­σια­σμού των εκπροσώπων
της. Δυστυ­χώς το κεί­με­νο του ΣΥΡΙΖΑ δε μας λέει τίπο­τε επ’
αυτού, ανα­γνω­ρί­ζει όμως ότι μπο­ρεί η λύση να καθυ­στε­ρή­σει λόγω των δυσκολιών
της διαπραγμάτευσης.

Έτσι περ­νά­με στο
δεύ­τε­ρο σκέ­λος, το οποίο αφο­ρά το Εθνι­κό Σχέ­διο Ανασυγκρότησης
που θα αντι­κα­τα­στή­σει αμέ­σως τα Μνη­μό­νια, ανε­ξάρ­τη­τα από την έκβα­ση της
δια­πραγ­μά­τευ­σης για το χρέ­ος. Και πάλι πολύ σωστά ο ΣΥΡΙΖΑ επι­κε­ντρώ­νει την
προ­σο­χή του στην άμε­ση παρέμ­βα­ση στην οικο­νο­μία και την κοι­νω­νία που έχουν
φτά­σει πλέ­ον στα όρια της αντο­χής τους.
Το Σχέ­διο έχει
τους εξής τέσ­σε­ρις πυλώ­νες:
Ι) Αντι­με­τώ­πι­ση
της ανθρω­πι­στι­κής κρί­σης που προ­κά­λε­σαν τα Μνη­μό­νια στη
στέ­γα­ση, τη δια­τρο­φή, την υγεία, την παρο­χή ρεύ­μα­τος και τις μετακινήσεις.
Προ­βλε­πό­με­νο κόστος: 1.892 εκ ευρώ.
ΙΙ) Επα­νεκ­κί­νη­ση
της οικο­νο­μί­ας μέσω:
1) Φορο­λο­γι­κής
ελά­φρυν­σης, με κατάρ­γη­ση του ΕΝΦΙΑ και
επα­να­φο­ρά του αφο­ρο­λό­γη­του
στα 12.000
ευρώ
. Προ­βλε­πό­με­νο κόστος: 3,5 δις ευρώ.
2) «Σει­σά­χθειας»,
με ρύθ­μι­ση των «κόκ­κι­νων δανεί­ων», την οποία θα ανα­λά­βει ειδικός
δημό­σιος φορέας.
Προ­βλε­πό­με­νο κόστος: 2 δις ευρώ.
3) Παρο­χής ρευ­στό­τη­τας,
κυρί­ως με την ίδρυ­ση Ανα­πτυ­ξια­κής Τρά­πε­ζας. Προβλεπόμενο
κόστος:
1δις
ευρώ.
4) Επα­να­φο­ράς
του βασι­κού μισθού στα 751 ευρώ. Προ­βλε­πό­με­νο κόστος:
0.
Το προ­βλε­πό­με­νο
κόστος του δεύ­τε­ρου πυλώ­να συνο­λι­κά, συνε­πώς, φτά­νει τα 6,5 δις
ευρώ.
ΙΙΙ) Πρό­γραμ­μα
Δημό­σιας Απα­σχό­λη­σης, που θα δημιουρ­γή­σει 300000 θέσεις
εργα­σί­ας περιο­ρι­σμέ­νης διάρ­κειας, με συνο­λι­κό κόστος 5 δις
ευρώ για δύο χρό­νια. Προ­βλε­πό­με­νο κόστος για τον πρώ­το χρό­νο: 3
δις ευρώ.
IV) Μετα­σχη­μα­τι­σμό
του πολι­τι­κού συστή­μα­τος, με παρεμ­βά­σεις στην τοπική
αυτο­διοί­κη­ση και στο κοινοβούλιο.
Άρα το προβλεπόμενο
συνο­λι­κό κόστος για το Εθνι­κό Σχέ­διο Ανα­συ­γκρό­τη­σης θα φτά­σει τα 11,5
δις
ευρώ.
Το πρώ­το και
σημα­ντι­κό που έχει να παρα­τη­ρή­σει κανείς είναι ότι δυστυ­χώς λεί­πουν οι
ανα­λο­γι­στι­κές μελέ­τες που θα τεκ­μη­ρί­ω­ναν το προ­βλε­πό­με­νο κόστος. Πόσο έγκυρη,
για παρά­δειγ­μα, είναι η εκτί­μη­ση για τα 3,5 δις της φορο­λο­γι­κής ελάφρυνσης;
Εξαί­ρε­ση απο­τε­λεί το κόστος του Προ­γράμ­μα­τος Δημό­σιας Απασχόλησης
το οποίο εμφα­νώς στη­ρί­ζε­ται σε πρό­σφα­τη σχε­τι­κή μελέ­τη του Ινστι­τού­του Λέβι
των ΗΠΑ. Χωρίς ανα­λο­γι­στι­κές μελέ­τες, το μόνο που
μπο­ρεί να ειπω­θεί είναι ότι, σε αντί­θε­ση με τον ορυ­μα­γδό ανοη­σί­ας που ακούστηκε
ως απά­ντη­ση από το μνη­μο­νια­κό στρα­τό­πε­δο της κατα­στρο­φής, το ποσό που ο ίδιος ο
ΣΥΡΙΖΑ εκτι­μά ότι θα κοστί­σει το Σχέ­διο – μεγά­λο μέρος του οποί­ου θα πάει
απευ­θεί­ας στη συνο­λι­κή ζήτη­ση – δεν είναι καθό­λου υπερ­βο­λι­κό για μια οικονομία
σε τόσο βαθειά κατα­στο­λή όσο η ελληνική.
Πηγαί­νο­ντας ακόμη
πιο πέρα όμως, στα δύο κομ­βι­κά θέμα­τα της «σει­σά­χθειας» και της ρευ­στό­τη­τας το
Σχέ­διο του ΣΥΡΙΖΑ είναι μάλ­λον συντη­ρη­τι­κό και οι σχε­τι­κοί υπο­λο­γι­σμοί δε
φαί­νο­νται να στη­ρί­ζο­νται σε μελέ­τες. Δύο βασι­κά ερωτήματα:
– Τα «κόκ­κι­να
δάνεια
» των ελλη­νι­κών τρα­πε­ζών, σύμ­φω­να με την τελευ­ταία καταμέτρηση
της Τρά­πε­ζας της Ελλά­δας, ήταν 77 δις, εκ των οποί­ων τα 35
δις
ήταν χρέη των νοι­κο­κυ­ριών. Τι «σει­σά­χθεια» είναι αυτή, η οποία
μόλις και φτά­νει τα 2 δις και πως υπολογίστηκε;
– Ως προς τη
ρευ­στό­τη­τα, ποιά μπο­ρεί να είναι η ισχύς της Ανα­πτυ­ξια­κής Τρά­πε­ζας στην εγχώρια
αγο­ρά όταν το κεφά­λαιό της θα είναι 1 δις ευρώ τη στιγ­μή που το κεφά­λαιο, για
παρά­δειγ­μα, της Εθνι­κής Τρά­πε­ζας είναι 8 δις, ή της Τρά­πε­ζας Πει­ραιώς 8,5 δις
ευρώ; Πως ακρι­βώς θα αλλά­ξει τις συν­θή­κες στις πιστω­τι­κές αγο­ρές με αυτούς τους
όρους η νέα τράπεζα;
Έστω και σχετικά
μετριο­πα­θές, το Σχέ­διο του ΣΥΡΙΖΑ θα χρεια­στεί φυσι­κά χρη­μα­το­δό­τη­ση. Εδώ όμως
τα πράγ­μα­τα περι­πλέ­κο­νται ακό­μη περισ­σό­τε­ρο και οι υπο­λο­γι­σμοί δεν είναι
καθό­λου πει­στι­κοί. Η χρη­μα­το­δό­τη­ση υπο­τί­θε­ται ότι θα προ­κύ­ψει ως εξής:
ι) Από την εκκα­θά­ρι­ση
των χρε­ών προς την εφο­ρία, 3 δις
ιι) Από την πάταξη
της φορο­δια­φυ­γής και του λαθρε­μπο­ρί­ου, 3
δις
ιιι) Από το Ταμείο
Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής Στα­θε­ρό­τη­τας, 3 δις
ιν) Από το ΕΣΠΑ,
2,5 δις, και από τρέ­χο­ντα ευρω­παϊ­κά προ­γράμ­μα­τα
άλλα 0,5 δις
Τα 6 δις από το ι)
και το ιι) θα καλύ­ψουν το κόστος της ανθρω­πι­στι­κής παρέμ­βα­σης και της φορο­λο­γι­κής
ελά­φρυν­σης
. Τα 3 δις από το ΤΧΣ θα καλύ­ψουν το κόστος της
«σει­σά­χθειας» και της Τρά­πε­ζας Ανά­πτυ­ξης. Τα 3 δις των
ευρω­παϊ­κών προ­γραμ­μά­των θα καλύ­ψουν το κόστος του προ­γράμ­μα­τος απασχόλησης.
Άρα τα
προ­βλε­πό­με­να συνο­λι­κά έσο­δα θα φτά­σουν τα 12 δις ευρώ.
Δυστυ­χώς οι
ανα­λο­γι­στι­κές μελέ­τες που θα έδι­ναν αξιο­πι­στία στους αριθ­μούς δεν υπάρ­χουν ούτε
για αυτό το σκέ­λος. Οι συντά­κτες του Σχε­δί­ου φρό­ντι­σαν βέβαια να υπερκαλύψουν
το προ­βλε­πό­με­νο κόστος για τον πρώ­το χρό­νο κατά 500 εκ, αλλά παρά τις φιλότιμες
προ­σπά­θειές τους, γεγο­νός παρα­μέ­νει ότι ανα­μέ­νουν να συλ­λέ­ξουν 6 δις
από την πάτα­ξη της φορο­δια­φυ­γής και την τακτο­ποί­η­ση χρε­ών προς το Δημό­σιο. Δεν
υπάρ­χει απο­λύ­τως καμία εγγύ­η­ση ότι ο στό­χος θα επιτευχθεί.
Κάθε άλλο μάλι­στα, αν κρί­νου­με από την τερά­στια δυσκο­λία να συλ­λε­χθούν τα χρέη
προς το Δημό­σιο το 2012 και το 2013, τα οποία συνε­χώς αυξά­νο­νται.
Και αυτό χωρίς καν να μπού­με στο ζήτη­μα του κατά πόσο τα χρή­μα­τα του ΤΧΣ θα
απο­δει­χθούν όντως προ­σβά­σι­μα και φυσι­κά στο κατά πόσο θα βρε­θούν τα χρή­μα­τα του
ΕΣΠΑ, όταν ήδη έχει κατα­τε­θεί και εγκρι­θεί πλή­θος προ­γραμ­μά­των που επιδιώκουν
χρη­μα­το­δό­τη­ση από την ίδια πηγή.
Το πρό­βλη­μα της
χρη­μα­το­δό­τη­σης αντα­να­κλά όμως το βαθύ­τε­ρο ζήτη­μα της συνάρ­θρω­σης του πρώ­του και
του δευ­τέ­ρου σκέ­λους του Σχε­δί­ου. Το ελλη­νι­κό χρέ­ος δεν αντι­προ­σω­πεύ­ει απλώς
ένα δυσβά­στα­κτο βάρος ύψους περί­που 8 δις σε τόκους κατ’ έτος. Ακόμη
περισ­σό­τε­ρο, η εξυ­πη­ρέ­τη­σή του και η μεί­ω­σή του είναι ο ακρο­γω­νιαί­ος λίθος μιας
σει­ράς δια­κρα­τι­κών συμ­φω­νιών που θέτουν ένα αυστη­ρό­τα­το πλαί­σιο δημοσιονομικής
πολι­τι­κής. Η Ελλά­δα είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να επι­διώ­ξει πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα 1,5%
του ΑΕΠ για το 2014, 3% για το 2015 και 4,5% για το 2016, ώστε να μπο­ρεί να
απο­πλη­ρώ­νει το χρέ­ος της. Αυτό ακρι­βώς είναι το περιε­χό­με­νο της λιτό­τη­τας
και ο λόγος για τον οποίο συντρί­φτη­καν οι δημό­σιες δαπά­νες κι εκτο­ξεύ­τη­κε
η φορο­λο­γία τα τελευ­ταία χρόνια.
Ποιά ακρι­βώς θα
είναι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ ως προς αυτές τις
υπο­χρε­ώ­σεις, καθώς θα δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται «σκλη­ρά» για το χρέος;
Οι προ­γραμ­μα­τι­κές
δηλώ­σεις δυστυ­χώς δεν μας δια­φω­τί­ζουν στο σημείο αυτό. Αν ο
ΣΥΡΙΖΑ προ­τί­θε­ται να τις απορ­ρί­ψει, τότε για­τί δεν το δηλώ­νει ανοι­χτά; Ακόμη
περισ­σό­τε­ρο, αν τις απορ­ρί­ψει, ως οφεί­λει μία κυβέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς να κάνει,
τότε για­τί κατα­βλή­θη­κε αυτή η καθό­λου πει­στι­κή προ­σπά­θεια να εμφα­νι­στεί το
Σχέ­διο Ανα­συ­γκρό­τη­σης ως πλή­ρως κοστο­λο­γη­μέ­νο, ώστε να φαί­νε­ται ότι θα έχει
μηδε­νι­κή επι­βά­ρυν­ση στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό; Τι είδους απόρ­ρι­ψη της
λιτό­τη­τας είναι αυτή που ελπί­ζει να βρει τους πόρους για την
απο­λύ­τως απα­ραί­τη­τη απά­λυν­ση της ανθρω­πι­στι­κής κρί­σης και για την επανεκκίνηση
της οικο­νο­μί­ας, από την πάτα­ξη της φορο­δια­φυ­γής και τη συλ­λο­γή χρε­ών προς το
Δημό­σιο (μέσα σε ένα χρό­νο!); Για­τί δεν τολ­μά­ει ο ΣΥΡΙΖΑ να μιλή­σει ανοι­χτά για
μετα­φο­ρά πόρων και για­τί συνε­χί­ζει να υπό­σχε­ται ισοσκελισμένους
προϋπολογισμούς;
Η απά­ντη­ση είναι
απλή. Πρό­κει­ται για μια απόρ­ρι­ψη της λιτό­τη­τας που προ­σπα­θεί να συμ­βι­βά­σει
τα ασυμ­βί­βα­στα. Από τη μια, να πετύ­χει «ευρω­παϊ­κή»
λύση για το χρέ­ος, χωρίς μονο­με­ρείς ενέρ­γειες και από την άλλη να ελα­φρύ­νει την
τρο­μα­κτι­κή φορο­λο­γι­κή επι­βά­ρυν­ση και την προϊ­ού­σα ανθρω­πι­στι­κή κρί­ση. Επιδιώκει
να δώσει την απα­ραί­τη­τη ώθη­ση στην οικο­νο­μία, χωρίς όμως να σπά­σει το πλαίσιο
που έχει επι­βάλ­λει η ΕΕ και η ΟΝΕ στην Ελλά­δα. Δυστυ­χώς αυτό δεν γίνε­ται, εξ ου
και οι ακρο­βα­σί­ες του Σχε­δί­ου. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι ότι,
ουσια­στι­κή άρση της λιτό­τη­τας, χωρίς μονο­με­ρείς ενέρ­γειες στο χρέ­ος και χωρίς
σύγκρου­ση με τους Ευρω­παί­ους «εταί­ρους» μας, είναι αδύνατη.
Αυτά για την ώρα
για τις προ­γραμ­μα­τι­κές δηλώ­σεις ΣΥΡΙΖΑ και θα επα­νέλ­θω σύντομα.
Πηγή:Κώστας
Λαπαβίτσας*

Τετάρ­τη
17 Σεπτεμ­βρί­ου 2014

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted