ΚΕΡΔΗ 1.000.000 ΔΟΛΑΡΙΑ… ΤΟ ΛΕΠΤΟ! - Φαιακία

ΚΕΡΔΗ 1.000.000 ΔΟΛΑΡΙΑ… ΤΟ ΛΕΠΤΟ!

Ετσι επι­γρά­φε­ται το σημε­ρι­νό (enikos.gr, 9/12/14) σχε­τι­κό με το προη­γού­με­νο, που ανε­βά­σα­με στην ΦΑΙΑΚΙΑ σημεί­ω­μα του Νίκου Μπο­γιό­που­λου και που επί­σης σας παρου­σιά­ζου­με… Τα στοι­χεία σοκά­ρουν αλλά και δεί­χνουν, ότι …κάτι πρέ­πει να γίνει…

ΚΕΡΔΗ
1.000.000 ΔΟΛΑΡΙΑ… ΤΟ ΛΕΠΤΟ! 

«Το λογι­κό είναι πραγ­μα­τι­κό και
το πραγ­μα­τι­κό λογι­κό». Πρό­κει­ται για την περί­φη­μη φρά­ση του Χέγκελ. Δηλωτική
μιας σαγη­νευ­τι­κής δια­λε­κτι­κής που όμως δεν μπό­ρε­σε να ξεπε­ρά­σει τα πρω­σι­κά όρια
ενα­τέ­νι­σης των πραγμάτων.
Δυο
αιώ­νες
μετά και πριν μιλή­σου­με για την «λογι­κή» του σημε­ρι­νού κόσμου ας
δού­με στοι­χεία της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας που τον συνθέτουν:
    Πριν μερι­κές βδομάδες
    δημο­σιεύ­τη­καν τα στοι­χεία της οργά­νω­σης «Oxfam» σύμ­φω­να με τα οποία το διάστημα
    Μάρ­της 2013 – Μάρ­της 2014 οι 85 πλου­σιό­τε­ροι άνθρω­ποι του κόσμου αύξαι­ναν τις
    συνο­λι­κές τους περιου­σί­ες κατά 668 εκα­τομ­μύ­ρια δολά­ρια την…
    ημέ­ρα.
    Σύμ­φω­να με την ίδια έρευ­να η «ελίτ» αυτής της «ελίτ»
    έφτα­σε να κερ­δί­ζει σχε­δόν 1.000.000 δολά­ρια το λεπτό (!) κάθε ώρα, κάθε μέρα για
    έναν ολό­κλη­ρο
    χρό­νο.

      Σύμ­φω­να με την ίδια έρευ­να, ο Μπιλ Γκέιτς με
      περιου­σία 76 δισ. δολά­ρια «αν ρευ­στο­ποιού­σε όλη του την περιου­σία και αν
      ξόδευε 1.000.000 δολά­ρια την ημέ­ρα, θα του έπαιρ­νε 218 χρό­νια για να ξοδέ­ψει όλο
      του τον πλού­το»
      . Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, όμως, λέει η «Oxfam», ποτέ δεν θα
      ξέμε­νε από χρή­μα­τα, «αφού έστω και το χαμη­λό­τε­ρο επι­τό­κιο του ύψους του 2% θα
      του επέ­στρε­φε πίσω 4.200.000 δολά­ρια κάθε ημέρα»…
        Τον περα­σμέ­νο Μάιο σε ομι­λία της στο Λον­δί­νο η
        διευ­θύ­ντρια του ΔΝΤ, η κυρία Λαγκάρντ, σε ένα ακρο­α­τή­ριο που απαρ­τι­ζό­ταν από
        τον  Κλί­ντον μέχρι τον Κάρο­λο της Ουα­λί­ας και από την­Λαί­δη Ρότσιλντ ως τους
        επι­κε­φα­λής της «Glaxo» και άλλων 200 πολυ­ε­θνι­κών, είπε τα εξής: «Οι 85
        πλου­σιό­τε­ροι άνθρω­ποι στον κόσμο που θα μπο­ρού­σαν να χωρέ­σουν σε ένα διώροφο
        λον­δρέ­ζι­κο λεω­φο­ρείο κατέ­χουν πλού­το ίσο με εκεί­νο του φτω­χό­τε­ρου 50% του
        παγκό­σμιου πλη­θυ­σμού, δηλα­δή των 3,5 δισε­κα­τομ­μυ­ρί­ων ανθρώπων».

          Στα παρα­πά­νω θα ήταν παρά­λει­ψη αν δεν
          σημειώ­να­με, όσον αφο­ρά την ελλη­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ότι σύμ­φω­να με το Γραφείο
          Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού της Βου­λής πάνω από 6 εκα­τομ­μύ­ρια Έλλη­νες ζουν στα όρια της
          φτώ­χειας και υπό τον ζόφο του κοι­νω­νι­κού απο­κλει­σμού, αλλά την ίδια ώρα: α) στην
          Ελλά­δα το 2014 οι υπερ­δι­σε­κα­τομ­μυ­ριού­χοι από 9 αυξή­θη­καν στους 11 με την
          περιου­σία τους να αυξά­νε­ται από τα 16 δισ. δολά­ρια στα 18 δισ. δολά­ρια, β) στην
          περ­σι­νή έκθε­ση της «Wealth-Χ» η Ελλά­δα ανα­δεί­χτη­κε «η χώρα με τον
          δεύ­τε­ρο αυξα­νό­με­νο πλη­θυ­σμό πολυ­ε­κα­τομ­μυ­ριού­χων στην Ευρώ­πη»
          ,
          γ)
          σύμ­φω­να με την τελευ­ταία έκθε­ση της ελβε­τι­κής τρά­πε­ζας «Credit
          Suisse» στην  Ελλά­δα το πλου­σιό­τε­ρο 10% του πλη­θυ­σμού συγκε­ντρώ­νει το
          56,1% του εγχώ­ριου πλού­του
          από το 48,6% που συγκέ­ντρω­νε το
          2007, δ) όπως δημο­σιεύ­τη­κε πρό­σφα­τα («Βήμα», 24/8/2014) στην
          Ελλά­δα έχουν κατα­με­τρη­θεί 559 Κροί­σοι με περιου­σία 76 δισ. δολά­ρια ενώ τα
          κεφά­λαια που είναι τοπο­θε­τη­μέ­να στο εξω­τε­ρι­κό ανέρ­χο­νται στα 140 δισ. ευρώ. Με
          άλλα σε μια χώρα 10 εκα­τομ­μυ­ρί­ων, 559 ολι­γάρ­χες κατέ­χουν πλού­το που
          αντι­στοι­χεί στο 45% του συνο­λι­κού ΑΕΠ της χώρας,
          ενώ τα κεφά­λαια που
          έχουν βγει εκτός χώρας από τους «έχο­ντες» πλη­σιά­ζουν σχε­δόν το 80% του συνολικού
          ΑΕΠ της Ελλάδας.

            Αυτή
            είναι η κατά­στα­ση σε έναν πλα­νή­τη και σε μια χώρα που μαστί­ζε­ται από
            την κρί­ση. Θα πει κανείς: «Έτσι είναι αφού έτσι δου­λεύ­ει το σύστη­μα. Όταν οι
            πολ­λοί εξα­θλιώ­νο­νται, κάποιοι λίγοι κερ­δί­ζουν». Πράγ­μα­τι. Αλλά, τότε, τι
            κάνου­με; Ποιο είναι το συμπέ­ρα­σμα; Κάνα­με τη βαθυ­στό­χα­στη δια­πί­στω­σή μας και
            τώρα «πάμε γι’ άλλα»;
            Η
            εικό­να
            του κόσμου όπως την κατα­γρά­φει η εμπει­ρία μας και όπως την 
            περι­γρά­φουν τα στοι­χεία δεν προ­σπερ­νιέ­ται με την μέθο­δο της
            «δια­πι­στω­τι­κής ξεπέ­τας». Για­τί σε αυτή την
            περί­πτω­ση υπάρ­χει, πάντα, ένα λεπτό σημείο. Και το σημείο αυτό δεν είναι άλλο
            από το γεγο­νός ότι οι θια­σώ­τες του συστή­μα­τος, του
            καπι­τα­λι­στι­κού, πασχί­ζουν να μας μάθουν να ζού­με – και εν
            πολ­λοίς το έχουν κατα­φέ­ρει μέσα από την κυρί­αρ­χη προ­πα­γάν­δα και την κυριαρχία
            της ιδε­ο­λο­γί­ας τους – απο­δε­χό­με­νοι και συμ­βι­βα­ζό­με­νοι με αυτό το «έτσι
            είναι
            ».
            Όμως
            από το συμ­βι­βα­σμό με το «έτσι είναι»
            ξεκι­νά­ει υπο­δο­ρί­ως και η απο­δο­χή περί το «λογι­κόν» για το «πως
            είναι» τα πράγ­μα­τα.  Οτι, δηλα­δή, είναι τάχα «λογι­κό», και από μια άποψη
            «μοι­ραίο», «ανα­πό­φευ­κτο» και
            «αμε­τάλ­λα­κτο» το φαι­νό­με­νο της συνύ­παρ­ξης της από­λυ­της ένδειας
            με την ξετσι­πω­σιά της χλιδής.
            Βέβαια, για να γίνει πιο
            «γλυ­κό­πιο­τη» η απο­δο­χή αυτής της «μοί­ρας», επι­δί­δο­νται σε θεω­ρί­ες περί των
            «άξιων», των «ικα­νών» και των «καπά­τσων» που
            τα κατά­φε­ραν σε αυτή τη ζωή. Σε αντι­δια­στο­λή με τους άλλους, με τα
            δισε­κα­τομ­μύ­ρια δηλα­δή των ανθρώ­πων, που λόγω «ανι­κα­νό­τη­τας»,
            «ανα­ξιό­τη­τας» ή εν πάση περι­πτώ­σει λόγω «ατυ­χί­ας», δεν
            «προ­κό­ψα­νε».
            Έτσι, μέσα από αυτό το σχή­μα, που
            βασί­ζε­ται στο δόγ­μα της «φυσι­κής επι­λο­γής» αλλά με
            όρους κοι­νω­νι­κού δαρ­βι­νι­σμού, εξο­βε­λί­ζε­ται ο παρά­γο­ντας εκμε­τάλ­λευ­ση. Κουβέντα
            για τις ταξι­κές ανι­σό­τη­τες. Πλή­ρης απο­σιώ­πη­ση για το γεγονός
            ότι η απαν­θρω­πιά της φτώ­χειας, ο πόνος της ανέ­χειας, η δυστυχία
            της ανέ­χειας έχουν ως μήτρα εκδή­λω­σής τους την αντί­θε­ση ανά­με­σα στο κεφά­λαιο και
            την εργα­σία, δηλα­δή την κατί­σχυ­ση του κεφαλαιοκράτη –
            καπι­τα­λι­στή πάνω στον προ­λε­τά­ριο – εργαζόμενο.
            Λέξη
            για την οικο­δό­μη­ση μιας κοι­νω­νί­ας με βάση τον κανό­να της μετα­τρο­πής του
            ανθρώ­που σε εμπό­ρευ­μα. Ένα εμπό­ρευ­μα που, όπο­τε το επι­θυ­μούν και με τους όρους
            που το επι­θυ­μούν, τα αφε­ντι­κά το πωλούν και το αγο­ρά­ζουν φορώ­ντας του τη
            σιδε­ρέ­νια μπά­λα της μισθω­τής σκλα­βιάς ή το στοι­βά­ζουν στον εφεδρικό
            στρα­τό της ανερ­γί­ας
            απο­δί­δο­ντάς του την «ελευ­θε­ρία»
            της ανέχειας.
            Λέξη, τελι­κά, για το χωρι­σμό της
            κοι­νω­νί­ας σε μια χού­φτα «ιδιο­κτή­τες», από τη μια, και σε έναν ωκε­α­νό πληβείων,
            από την άλλη, που η μόνη τους ιδιο­κτη­σία είναι το σαρ­κίο τους και το
            σαρ­κίο των παι­διών τους
            και που μόνο τους «δικαί­ω­μα» είναι να
            προ­σφέ­ρουν το σαρ­κίο τους στον «αφέ­ντη» – εκμε­ταλ­λευ­τή τους.
            Όμως, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα (και εδώ
            βρί­σκε­ται η αντί­φα­ση που έλυ­σε ο Μαρξ), τίπο­τα από όλα αυτά που συνι­στούν τη
            γύρω μας πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν είναι «λογι­κό». Στο σημείο αυτό ο κύριος Χέγκελ
            έκα­νε λάθος: Οχι, το πραγ­μα­τι­κό δεν είναι και λογι­κό, όπως ισχυ­ρι­ζό­ταν. Με την
            έννοια ότι τίπο­τα από αυτά δεν είναι «καλώς καμω­μέ­νο». Και τίπο­τα «θεϊ­κό» ή
            «φυσι­κό» δεν επι­βάλ­λει την «ανα­πό­φευ­κτη» διαιώ­νι­ση αυτής της
            βαρβαρότητας.
            Δεν είναι
            «λογι­κό»,
            ούτε «μοι­ραίο», ούτε «ανα­πό­φευ­κτο» οι άνθρω­ποι να συνεχίσουν
            να χωρί­ζο­νται σε εκεί­νους που αγο­ρά­ζουν ανθρώ­πους και στους άλλους που
            πωλού­νται σε άλλους ανθρώπους.
            Δεν είναι
            «λογι­κό»
            και δεν πρέ­πει να απο­δε­χτού­με σαν κάτι το «λογι­κό» την
            πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ότι σε μια χώρα 10 εκα­τομ­μυ­ρί­ων, 559 ολι­γάρ­χες – το
            0,006% του πλη­θυ­σμού- να κατέ­χουν πλού­το που αντι­στοι­χεί στο 45% του συνολικού
            ΑΕΠ της χώρας. 
            Δεν είναι
            «λογι­κό»
            στην Ελλά­δα των 10 εκα­τομ­μυ­ρί­ων θυμά­των της αιθα­λο­μί­χλης και
            του νέφους της εξα­θλί­ω­σης και της κατά­θλι­ψης, να δεχό­μα­στε σαν κάτι το «λογι­κό»
            την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα με τις λίστες των  κατα­θε­τών δεκά­δων δισε­κα­τομ­μυ­ρί­ων στις
            τρά­πε­ζες του εξωτερικού.
            Δεν είναι
            «λογι­κό»
            να δεχό­μα­στε σαν «λογι­κό» την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ότι στην Ελλάδα,
            δίπλα στα 700.000 παι­διά που υπο­σι­τί­ζο­νται υπάρ­χουν και 11 ολι­γάρ­χες που
            αντι­στοι­χούν στο 0,00011% του πλη­θυ­σμού της χώρας  που κατέ­χουν πλού­το που
            αντι­στοι­χεί σχε­δόν στο 10% του συνο­λι­κού ΑΕΠ της χώρας. 
            Όχι, τίπο­τα από την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στην
            οποία μας έχουν ρίξει δεν είναι «λογι­κό». Δεν είναι «ρεα­λι­σμός»
            να πιστεύ­ει κανείς ότι μπο­ρεί να συνε­χι­στεί «έτσι» η ζωή γύρω
            μας, στη χώρα μας, στον κόσμο όλο.
            Το Λογι­κό θα ήταν η συντρι­βή αυτής της
            πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και η οικο­δό­μη­ση μιας νέας, χωρίς δεσμά και χωρίς αλυ­σί­δες. Δεν
            υπάρ­χει τίπο­τα «ρεα­λι­στι­κό» στον συμ­βι­βα­σμό με μια τέτοια
            πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.  Ρεα­λι­σμός είναι η διεκ­δί­κη­ση του δικαιώ­μα­τος της ύπαρξης
            ενά­ντια σε εκεί­νο τον «ρεα­λι­σμό» που εγγυά­ται μέσα από την
            υλι­κή απο­στέ­ρη­ση την ανυ­παρ­ξία όλων όσα συν­θέ­τουν τα
            προ­α­παι­τού­με­να της ανθρώ­πι­νης ύπαρξης. 
            Για­τί, τελι­κά, δεν είναι «λογι­κό» και
            «ρεα­λι­στι­κό» 85 μεγα­λο­μέ­το­χοι πολυ­ε­θνι­κών και μονο­πω­λί­ων να κερ­δί­ζουν 1
            εκα­τομ­μύ­ριο δολά­ρια κάθε 60 δευ­τε­ρό­λε­πτα (!) στον ίδιο πλα­νή­τη που κάθε 120
            δευ­τε­ρό­λε­πτα πεθαί­νουν πάνω από 30 παι­διά λόγω πεί­νας, λόγω ασι­τί­ας, λόγω
            ανέχειας!
            Μόνο ο
            «παρα­λο­γι­σμός
            » ενός συστή­μα­τος που έχει ως λογι­κή του τη βαρβαρότητα
            μπο­ρεί να δια­τεί­νε­ται ότι είναι «λογι­κό» 85 κεφα­λαιο­κρά­τες να έχουν περιου­σία η
            οποία ξεπερ­νά τα υπάρ­χο­ντα του μισού πλη­θυ­σμού της Γης!
            Μόνο ο
            «παρα­λο­γι­σμός»
            ενός συστή­μα­τος που έχει ως λογι­κή του τη βαρβαρότητα
            μπο­ρεί να δια­τεί­νε­ται ότι είναι «λογι­κό» η χώρα των άστε­γων και των εκατομμυρίων
            ανέρ­γων να είναι ταυ­τό­χρο­να και «η χώρα με τον δεύ­τε­ρο αυξανόμενο
            πλη­θυ­σμό πολυ­ε­κα­τομ­μυ­ριού­χων στην Ευρώ­πη»
            .  
            0 0 votes
            Article Rating
            Subscribe
            Notify of
            guest
            0 Comments
            Oldest
            Newest Most Voted