Και μία τρίτη τοποθέτηση… - Φαιακία

Και μία τρίτη τοποθέτηση…

…για τις χτε­σι­νές δεσμεύ­σεις του προ­έ­δρου του ΣΥΡΙΖΑ, εμπε­ριέ­χε­ται στο σημεί­ω­μα του Νίκου Μπο­γιό­που­λου, που δημο­σιεύ­τη­κε σήμε­ρα στον ιστό­το­πο: enikos.gr

ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΛΕΕΙ Ο κ. ΤΣΙΠΡΑΣ

Πολ­λά
έχουν γρα­φτεί, ειπω­θεί και σχο­λια­στεί, ήδη, για την παρου­σία και τις
εξαγ­γε­λί­ες του κ.Τσίπρα στη Θεσ­σα­λο­νί­κη. Θα στα­θού­με σε ένα κομ­βι­κό ζήτη­μα έξω
από το οποίο, κατά τη γνώ­μη μας, κάθε συζή­τη­ση επί πλευ­ρών του προ­γράμ­μα­τος που
εξήγ­γει­λε ο επι­κε­φα­λής του ΣΥΡΙΖΑ, είναι μετέωρη.
Τόσο στην ομι­λία του στο Βελ­λί­δειο, όσο
και κατά τη διάρ­κεια της συνέ­ντευ­ξης Τύπου στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, ο κ.Τσίπρας
προσ­διό­ρι­σε με σαφή­νεια ότι η «δια­πραγ­μά­τευ­ση» που επαγ­γέλ­λε­ται και η οποία θα
φέρει – όπως υπό­σχε­ται – την έξο­δο από την κρί­ση θα διε­ξα­χθεί εντός
του ευρω­ε­νω­σια­κού πλαισίου. 
Ακό­μα και το «άμε­σο πρό­γραμ­μα», όπως το
απο­κά­λε­σε, αυτό που όπως είπε τίθε­ται «εκτός δια­πραγ­μά­τευ­σης και που αφο­ρά στον
κατώ­τα­το μισθό, τις συντά­ξεις, την ανερ­γία κλπ, κατά το ήμι­συ και παρα­πά­νω θα
χρη­μα­το­δο­τη­θεί, σύμ­φω­να με όσα ανέ­πτυ­ξε ο κ.Τσίπρας, από το ΕΣΠΑ και το Ταμείο
Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής Στα­θε­ρό­τη­τας. Προ­φα­νώς δεν υπάρ­χει άνθρω­πος που να πιστεύει
σοβα­ρά ότι πρό­κει­ται για τομείς στους οποί­ους η ΕΕ δεν έχει λόγο.
Παράλ­λη­λα
ο επι­κε­φα­λής του ΣΥΡΙΖΑ το τόνι­σε πολ­λές φορές και με έμφα­ση: Η
από­δρα­ση από τα δει­νά που διέρ­χε­ται ο ελλη­νι­κός λαός είναι μια δια­δι­κα­σία που θα
συνο­μο­λο­γη­θεί σε συγκε­κρι­μέ­να «φόρα»: Στην Σύνο­δο Κορυ­φής της ΕΕ, στην Κομισιόν
και στην Ευρω­παϊ­κή Κεντρι­κή Τρά­πε­ζα. Εκεί θα πάω, εκεί θα μιλή­σω, εκεί θα
δια­πραγ­μα­τευ­τώ, εκεί θα επι­τευ­χθεί η ανα­στρο­φή της σημε­ρι­νής πολιτικής,
υποστήριξε.

Πρό­κει­ται για το κρι­σι­μό­τε­ρο, θεωρούμε,
σημείο των τοπο­θε­τή­σε­ων του αρχη­γού της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Διότι
εκεί είναι, στα «φόρα» της ΕΕ που – κατά τον
κύριο Τσί­πρα – θα ανα­βιώ­σει κάποιο είδος «ευρω­παϊ­κής
αλλη­λεγ­γύ­ης»
(σσ: για να ανα­βιώ­σει οτι­δή­πο­τε, όμως, θα πρέ­πει να
υπο­θέ­σου­με ότι κάπο­τε υπήρξε)…

Εκεί
είναι
, στη Σύνο­δο Κορυ­φής της Μέρ­κελ, του Ολάντ, του Ραχόι, του Κάμερον
και του Κοέ­λιο, εκεί είναι, στην Κομι­σιόν του Γιούν­γκερ, που – όπως λέει ο
κ.Τσίπρας – θα χτι­στούν οι «φιλο­λαϊ­κές» συμ­μα­χί­ες με άλλες χώρες και
πρω­θυ­πουρ­γούς (σσ: δυστυ­χώς σε εμάς δια­φεύ­γει το όνο­μα και ενός έστω τέτοιου
«φιλο­λαι­κού» πρω­θυ­πουρ­γού με τον οποίο θα συμ­μα­χή­σει ο κ.Τσίπρας…).
Εκεί
είναι
, στην ΕΕ είναι, που – ο κ.Τσίπρας – δια­πι­στώ­νει ότι ήδη (!)
δημιουρ­γού­νται ρωγ­μές (!) στο «τοί­χος του Βερο­λί­νου» και, μάλι­στα, με
πολιορ­κη­τι­κό κριό… τον Ντρά­γκι και την ΕΚΤ αφού κατά τον κ.Τσίπρα συμβαίνει
ακρι­βώς αυτό: «Σήμε­ρα οι ανα­γκαί­ες ρωγ­μές στο τοί­χος του Βερολίνου
επι­χει­ρού­νται από την ΕΚΤ»
ήταν τα λόγια του (σσ: αν, πάντως,
υπο­ψια­στώ ότι ο «Δού­ρειος Ίππος» για την άλω­ση του «μερ­κε­λι­σμού» είναι ο πρώην
αντι­πρό­ε­δρος της Goldman Sachs International, αν υπο­ψια­στώ ότι ο Ντρά­γκι, ο
«κύριος Goldman Sachs», δου­λεύ­ει για τα συμ­φέ­ρο­ντα των λαών, «τότε θα πεθάνω»
που θα ‘λεγε και ο Λαζόπουλος…
Ο
κ.Τσίπρας
, κι εδώ βρί­σκε­ται το νήμα που ένω­σε δομι­κά στην τοποθέτησή
του όλα τα «μικρά» και «μεγά­λα» που εξήγ­γει­λε: Συνέ­δε­σε το μέλ­λον του ελληνικού
λαού με την συμ­φω­νία που θα επι­τευ­χτεί με τους εταί­ρους στο πλαί­σιο μιας κάποιας
«δημο­κρα­τι­κής ανα­σύ­ντα­ξης της Ευρώ­πης». Αλλά αυτή η
«δημο­κρα­τι­κά» ανα­συ­ντασ­σό­με­νη Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση είναι η ίδια που έχει θέσει τους
προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς των μελών της – και αυτών που έχουν και των άλλων που δεν έχουν
Μνη­μό­νια – υπό την επο­πτεία και την επι­τή­ρη­ση των κανό­νων και των
δει­κτών της χρη­μα­τι­στι­κής ολιγαρχίας… 
Ο
προ­ε­κλο­γι­κός
και προ­γραμ­μα­τι­κός λόγος που παρου­σί­α­σε ο κ.Τσίπρας θα
περ­πα­τή­σει, όπως ανέ­φε­ρε, στο πλαί­σιο  ενός «προ­ο­δευ­τι­κού
δρό­μου»
που – κατά τον κ.Τσίπρα – «γίνε­ται πια
συνεί­δη­ση στην Ευρώ­πη».
Αλλά – και με το συμπά­θιο – ο μόνος ορατός
και πραγ­μα­τι­κός δρό­μος της ΕΕ είναι αυτός των 30 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ανέρ­γων και των
100 εκα­τομ­μυ­ρί­ων φτω­χο­ποι­η­μέ­νων από τον Ατλα­ντι­κό μέχρι τα ελλη­νι­κά σύνορα.
Δηλα­δή απέ­χει κομ­μα­τά­κι από οτι­δή­πο­τε θα απο­κα­λού­σα­με «προ­ο­δευ­τι­κό»…
Όσα
είπε
ο επι­κε­φα­λής του ΣΥΡΙΖΑ, τα ενέ­τα­ξε σε ένα πλαί­σιο «εμφα­νών
ανα­προ­σαρ­μο­γών» στις οποί­ες – κατά τον κ.Τσίπρα –  κινεί­ται ή θα κινη­θεί αυτό το
περι­λά­λη­το «ευρω­παϊ­κό πολι­τι­κό κεκτη­μέ­νο». Αλλά το
μόνο «κεκτη­μέ­νο» στο εσω­τε­ρι­κό της ΕΕ είναι ο αδυ­σώ­πη­τος νόμος της ανισόμετρης
ανά­πτυ­ξης, που δια­μορ­φώ­νει σχέ­σεις επι­βο­λής του ισχυ­ρού απέ­να­ντι στον αδύναμο
τόσο στο εσω­τε­ρι­κό των κοι­νω­νιών κάθε χώρας, όσο και στις σχέ­σεις των χωρών
μετα­ξύ τους. Κι αυτό δεν απο­τε­λεί καπρί­τσιο της Μέρ­κελ. Είναι συστα­τι­κό στοιχείο
του συστή­μα­τος που λέγε­ται «Καπι­τα­λι­σμός». Και μάλι­στα
απο­λύ­τως αδια­πραγ­μά­τευ­το στοι­χείο στο μονο­πω­λια­κό στά­διο του καπι­τα­λι­σμού που
λέγε­ται «Ιμπε­ρια­λι­σμός». Αυτά είναι στοιχειώδη
πράγ­μα­τα για όποιον μιλά­ει στο όνο­μα της Αρι­στε­ράς, όπως ο κ.Τσίπρας.
Υπάρ­χουν τρεις ακόμα
παρατηρήσεις:
Πρώ­τον, η σημε­ρι­νή κρίση
δεν είναι η πρώ­τη στην ιστο­ρία του καπι­τα­λι­σμού. Και η ιστο­ρία του καπιταλισμού
που δεν είναι άλλη από την ιστο­ρία των κρί­σε­ών του, επι­βε­βαιώ­νει ότι την έξοδο
από την κρί­ση του ο καπι­τα­λι­σμός μπο­ρεί να την πετύ­χει. Μόνο που η έξο­δος από
την καπι­τα­λι­στι­κή κρί­ση ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι φιλο­λαϊ­κή, μέσα στον
καπιταλισμό.
Δεύ­τε­ρον, το προηγούμενο
μόνο από μικρό­νο­ες θα μπο­ρού­σε να εκλη­φθεί σαν παρό­τρυν­ση «να περι­μέ­νου­με
πρώ­τα να πέσει ο καπι­τα­λι­σμός και μετά να ανα­με­τρη­θού­με με την ανθρωπιστική
κατα­στρο­φή που ρημά­ζει την Ελλά­δα»
. Στις συν­θή­κες που βιώ­νει ο ελληνικός
λαός – και λόγω αυτών ακρι­βώς των συν­θη­κών – που τα λόγια
του Λένιν απέ­να­ντι σε όσους υπό­σχο­νται βελτιώσεις
χωρίς, όμως, να στα­μα­τούν τους τεμε­νά­δες στο καθε­στώς που βαλ­τώ­νει το λαό, οι
δια­πι­στώ­σεις του μπολ­σε­βί­κου ηγέ­τη ότι «σε συν­θή­κες δια­τή­ρη­σης του
καπι­τα­λι­σμού οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις δεν μπο­ρούν να είναι ούτε στα­θε­ρές ούτε
σοβα­ρές»
και ότι οι εργα­ζό­με­νοι έχουν κάθε λόγο, εδώ και
τώρα
, να «παλεύ­ουν για βελ­τιώ­σεις για να συνε­χί­σουν πιο επίμονη
πάλη ενά­ντια στη μισθω­τή σκλα­βιά»,
ισχύ­ουν χίλιες
φορές.
Τρί­τον, οι διαρκείς
ανα­φο­ρές του κ.Τσίπρα στα ευή­κοα ώτα που βρί­σκουν οι θέσεις του στα ευρωενωσιακά
«φόρα», το γεγο­νός ότι ο κ.Ντράγκι τον άκου­σε να του εξη­γεί το πρό­γραμ­μα του
ΣΥΡΙΖΑ και «δεν τον πέτα­ξε έξω από το γρα­φείο του»,
εκτός από την ευγέ­νεια του κ.Ντράγκι, ίσως να σημαί­νει κάτι ακόμα:
Το συνο­λι­κό πρό­γραμ­μα του ΣΥΡΙΖΑ (που δεν θα καταρ­γή­σει τις αδι­κί­ες του
Μνη­μο­νί­ου αλλά θα τις «απο­κα­τα­στή­σει στα­δια­κά», που δεν θα απο­κα­τα­στή­σει αλλά θα
«επα­να­φέ­ρει στα­δια­κά» μισθούς και συντά­ξεις) πόσο «δια­χει­ρί­σι­μο» και
«ενσω­μα­τώ­σι­μο» είναι από εκεί­νους που προ­κα­λούν την ανθρω­πι­στι­κή κατα­στρο­φή στην
Ελλά­δα. Και που μόνο «αρι­στε­ροί» δεν είναι…
Όποιος, λοι­πόν, απο­δέ­χε­ται να παί­ξει με
τους κανό­νες της ΕΕ για να την… «αλλά­ξει», που οτι­δή­πο­τε άλλο το θεωρεί
«μονο­με­ρή ενέρ­γεια» την οποία ξορ­κί­ζει και απο­τάσ­σε­ται ως τακτική,
όποιος δηλώ­νει ότι η θέση της Ελλά­δας «δεν αμφι­σβη­τεί­ται» μέσα σε οργανισμούς
όπως η ΕΕ που έχουν δημιουρ­γη­θεί για να λει­τουρ­γούν με αυτούς τους κανό­νες, τότε
– και εδώ δεν κρί­νου­με τις καλές ή κακές προ­θέ­σεις του οποιου­δή­πο­τε – θα βρεθεί
υπό­λο­γος είτε της αυτα­πά­της είτε των ψευ­δαι­σθή­σε­ων τις οποί­ες εκου­σί­ως ή
ακου­σί­ως δια­κο­νεί. Διό­τι, όπως σωστά λέει ο κ.Τσίπρας, «ο κύκλος δεν
τετραγωνίζεται». 
*Δημο­σιεύ­θη­κε στο “enikos.gr” την Δευτέρα
15 Σεπτεμ­βρί­ου 2014.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted