ΙΣΠΑΝΙΑ-ΕΛΛΑΔΑ, ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΠΟΡΕΙΕΣ;

Οσοι έχουν μνήμες
από το κλί­μα της άνοι­ξης του 2011 θα θυμού­νται ότι άμε­ση πηγή έμπνευ­σής του
ήταν το ισπα­νι­κό κίνη­μα των αγα­να­κτι­σμέ­νων που είχε αρχίσει
στις 15 Μάη στην Που­έρ­τα ντε Σολ της Μαδρί­της. Ενα από τα συν­θή­μα­τά του ήταν το
«κάντε ησυ­χία μην ξυπνή­σου­με τους Ελλη­νες» που λει­τούρ­γη­σε ως έναυ­σμα για όσους
κατέ­κλυ­σαν το Σύνταγ­μα και άλλες πλα­τεί­ες ανά την επι­κρά­τεια μετά από μόλις 10
μέρες. Ο παραλ­λη­λι­σμός φαί­νε­ται ότι προ­ε­κτεί­νε­ται τώρα και στο πολιτικό
επί­πε­δο, με την εκτί­να­ξη των ποσο­στών της ριζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, που ειδικά
στην Ισπα­νία βρι­σκό­ταν πριν την κρί­ση σε ποσο­στά χαμη­λό­τε­ρα του 5% και οριακά
είχε επι­βιώ­σει κοι­νο­βου­λευ­τι­κά στις εκλο­γές του 2008. Εδώ όμως αρχί­ζουν και
φαί­νο­νται καθα­ρό­τε­ρα οι δια­φο­ρές ανά­με­σα στις δύο χώρες. Στην Ισπανία
κατ’αρχήν, το κίνη­μα των αγα­να­κτι­σμέ­νων υπήρ­ξε ίσως μικρότερης
εμβέ­λειας από τον ελλη­νι­κό κύμα κινη­το­ποι­ή­σε­ων του 2010-2012,
που έρι­ξε δύο κυβερ­νή­σεις και παρ’ολίγο να ανα­δεί­ξει τον Σύρι­ζα πρώτη
δύνα­μη ήδη από την άνοι­ξη του 2012. Σε αντί­θε­ση όμως με την Ελλάδα,
όπου γνώ­ρι­σε αισθη­τή υπο­χώ­ρη­ση τα δύο τελευ­ταία χρό­νια, το κοι­νω­νι­κό κίνημα
στην Ισπα­νία απέ­κτη­σε μορ­φές αυτο­ορ­γά­νω­σης με διάρ­κεια, ρίζω­σε τόσο σε τοπικές
καμπά­νιες (όπως το κίνη­μα κατά των εξώ­σε­ων) όσο και σε εθνι­κές κινητοποιήσεις
μεγά­λης μαζι­κό­τη­τας, όπως η «πορεία της αξιο­πρέ­πειας», που συγκέντρωσε
εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες δια­δη­λω­τές στη Μαδρί­τη στις 22 Μαρ­τί­ου αυτού του χρόνου.