Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΙΑΣ ΦΑΡΣΑΣ… - Φαιακία

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΙΑΣ ΦΑΡΣΑΣ…

Χρη­σι­μό­τα­το κατά την ΦΑΙΑΚΙΑ, χρή­ζον περισ­σό­τε­ρες της μίας ανα­γνώ­σεις το σημεί­ω­μα του ΣΤΑΘΗ στο enikos.gr (εμείς το κλέ­ψα­με από την ISKRA). Oχι για­τί είναι δύσκο­λο και ακαταλαβίστικο…Ισα, ίσα για­τί είναι γεμά­το απλές προ­τά­σεις-εισι­γή­σεις… ΚΑΙ -κατά την γνώ­μη μας- δεν αφο­ρά μόνον τους πολί­τες αλλά και τις πολι­τι­κές οργα­νώ­σεις, τα κόμ­μα­τα. Αυτά, που το “αυγό του φιδιού” δια­ψεύ­δει τις “επα­να­στα­τι­κές” τακτι­κές τους. Που εξα­ντλούν την προ­ο­δευ­τι­κό­τη­τά τους στην ακε­ραιο­φρο­σύ­νη τους. Και που στο τέλος συντη­ρούν τον ανορ­θο­λο­γι­σμό με ειρω­νι­κά και αυτά­ρε­σκα χαμό­γε­λα προς την πραγματικότητα…
Δια­βά­στε­το και αν νομί­ζε­τε, δια­δώ­στε το.

Η
ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΙΑΣ ΦΑΡΣΑΣ…

«Θα ξανάρ­θου­με και η Γη θα τρέ­μει». Με
αυτήν τη μαύ­ρη ελπί­δα-απει­λή σπά­ρα­ζε στο κύκνειο άσμα του ο
Γκαί­μπελς λίγο πριν να αυτο­κτο­νή­σει, αφού πρώ­τα «έκα­νε
συντρίμ­μι τη μάνα του»
Γερ­μα­νία, έχο­ντας ταυτοχρόνως
ανα­σκά­ψει, αυτός και η συμ­μο­ρία του, συθέ­με­λα
την Ευρώ­πη όλη,
αφή­νο­ντας πίσω τους
εκα­τομ­μύ­ρια νεκρών, λίθους επί λίθων και πάνω απ’ όλα το πιο φρι­χτό έγκλη­μα που
δια­πρά­χθη­κε ποτέ στην ιστο­ρία της ανθρω­πό­τη­τας: την απο­θη­ρί­ω­ση
του κάθε αλη­τα­ρά που μπο­ρού­σε να δηλώ­νει θεός. Του
«υπε­ράν­θρω­που» – ενός θηρί­ου δηλα­δή που
μπο­ρού­σε να αίρει τον όποιο βόρ­βο­ρο μέσα του
σε πεμ­πτου­σία της ύπαρ­ξής του, μιας ύπαρ­ξης θανα­τη­φό­ρας για τους άλλους
απαλ­λαγ­μέ­νης από κάθε ηθι­κή υπο­χρέ­ω­ση απέ­να­ντί τους.
Διό­τι αυτό ήταν ο φασι­σμός: η καθαίρεση
της πολι­τι­κής έτσι όπως από την αρχαία Ελλά­δα έως τον Δια­φω­τι­σμό και τις μέρες
μας έχει δια­μορ­φω­θεί ως τρό­πος συνύ­παρ­ξης των ανθρώ­πων, και η
αντι­κα­τά­στα­σή της από μια ατα­βι­στι­κή, βολο­ντα­ρι­στι­κή ζού­γκλα, όπου
νόμος είναι η θέλη­ση του
θηρευ­τή. Του αρχι­θη­ρευ­τή, του φύρερ. Του «υπε­ράν­θρω­που» που δεν
λογο­δο­τεί σε κανέ­ναν, του θηρί­ου που πιστεύ­ει ότι είναι
θεός.
Ο
Αρι­στο­τέ­λης
έλε­γε ότι ο άνθρω­πος είναι ον
πολι­τι­κό. Δηλα­δή ούτε θεός
ούτε θηρίο. Στην άλλη άκρη του
ορθού λόγου ο φασι­σμός θέλει έναν άνθρωπο
«απε­λευ­θε­ρω­μέ­νον» απ’ τους νόμους (τις υπο­χρε­ώ­σεις του προς τους άλλους),
υπά­κουο και υπή­κοο των ενστί­κτων του. Ο φασι­σμός δηλα­δή μετα­τρέ­πει τους πολίτες
σε κοπά­δι, ή μάλ­λον καλύ­τε­ρα σε αγέ­λη που
ακο­λου­θεί ένα αρχι­μα­ντρό­σκυ­λο, τον φύρερ, και
την ιεραρ­χία που αυτός ο
ίδιο
ς παρά­γει και καθιερώνει.
Ακρι­βώς επει­δή ο
φασι­σμός είναι πέραν κάθε λογι­κής και ηθι­κής
ανα­ζη­τά τη δικαί­ω­σή του στον μύθο (κι όχι στην ιστο­ρία), στον
μυστι­κι­σμό (κι όχι στον ορθό
λόγο) και σε παι­δα­ριώ­δεις γελοιό­τη­τες όπως το
αίμα – «αίμα και τιμή, Χρυ­σή Αυγή».
Η
πολι­τι­κή (πόλις, πολι­τι­σμός) γεν­νή­θη­κε απ’ τις ανά­γκες που
προ­κά­λε­σε η αρχι­κή συνοί­κη­ση των ανθρώ­πων, κατ’ αρχήν ως τρό­πος
(συμπε­ρι­φο­ρά) κι αμέ­σως ως τέχνη κι επι­στή­μη
μάλι­στα πολύ­πλο­κη. Η δημο­κρα­τία, η ολι­γαρ­χία, η τυραν­νί­δα, η μοναρ­χία, η
κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δημο­κρα­τία, είτε αστι­κή είτε λαϊ­κή, είναι μορ­φές κι εφαρμογές
της πολι­τι­κής, ο φασι­σμός είναι όχι μόνον η κατάργησή
τους
αλλά και η κατάρ­γη­ση της ίδιας
της πολι­τι­κής, η υπο­κα­τά­στα­σή της από μια άθεη
θρη­σκεία – μια σέχτα «εκλε­κτών» που
επι­φυ­λάσ­σει για τον εαυ­τόν της το δικαί­ω­μα στην υπο­τα­γή
όλων των άλλων. Μια συμμορία
Αρί­ων τη μία φορά, ή, για παρά­δειγ­μα, Μεγα­λο­ρώ­σων την άλλη (εδώ το αίμα δεν έχει
καμιά σημα­σία) που θεω­ρεί ότι έχει δικαί­ω­μα ζωής ή θανά­του πάνω
στους «υπαν­θρώ­πους», όπως απέ­δει­ξαν
οι ναζί δολο­φο­νώ­ντας ποτα­μη­δόν Εβραίους,
Ρώσους, κομ­μου­νι­στές, Ελλη­νες, Γερ­μα­νούς, δημο­κρά­τες, ομο­φυ­λό­φι­λους, ασθενείς,
αιχ­μα­λώ­τους, αμά­χους, χρι­στια­νούς, όλη την πανί­δα της Γης. Ο φασι­σμός δεν είναι
μόνον η κατάρ­γη­ση της πολι­τι­κής και υ υπο­κα­τά­στα­σή της από μια
τελε­τουρ­γία φόνων, είναι ταυ­το­χρό­νως και μια
τελε­τουρ­γία ψεύ­δους. Ο φασισμός
δεν εννο­εί τίπο­τα απ’ ό,τι
λέει
. Για παρά­δειγ­μα το ίδιο το όνο­μα του ναζι­στι­κού κόμ­μα­τος: Eθνικό
Σοσια­λι­στι­κό Εργα­τι­κό Κόμ­μα. Ούτε εθνι­κό ήταν (ήταν
εθνι­κι­στι­κό), ούτε σοσια­λι­στι­κό ήταν (ήταν
υπο­χεί­ριο της γερ­μα­νι­κής αστι­κής τάξης), ούτε
εργα­τι­κό ήταν (ήταν του Κρουπ και της
Ζήμενς), ούτε κόμ­μα, παρά ένα
μόρ­φω­μα που σπον­δύ­λω­σε ο Χίτλερ και η
παλιο­πα­ρέα του κατά το
δοκούν. Μια συμ­μο­ρία στην οποί­αν όποιος
έμπαι­νε εντασ­σό­ταν σε μια
ιεραρ­χία θανά­του ενα­ντί­ον όλων των άλλων. Η
γλώσ­σα του φασι­σμού είναι ένας οργου­ε­λια­νός
εφιάλ­της ευφη­μι­σμών και
παρεν­δε­δυ­μέ­νων εννοιών (πολύ πιο φρι­κτός από
αυτούς που έχουν εμφα­νι­σθεί επί εκσυγ­χρο­νι­σμού και νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού) που όχι
μόνον δεν εννο­εί τίπο­τα απ’ ό,τι
λέει
, αλλά τους δίνει κάθε φορά και το δια­φο­ρε­τι­κό περιεχόμενο
που γουστάρει.
Ετσι η συνεν­νό­η­ση με έναν
φασί­στα είναι αδύ­να­τη. Για το ίδιο
πράγ­μα μπο­ρεί να σου λέει άλλο
πράγ­μα, ανα­λό­γως τι τον συμ­φέ­ρει κάθε φορά, και
πάντως
ο ορθός λόγος μπρο­στά στον ανορ­θο­λο­γι­σμό έχει τις πιθανότητες
του κρα­τού­με­νου μπρο­στά στο εκτε­λε­στι­κό απόσπασμα.
Αν ο Γκαί­μπελς λοι­πόν, λίγο
πριν να δολο­φο­νή­σει μαζί με τη γυναί­κα του τα παι­διά του, έσκου­ζε ότι
«θα επι­στρέ­ψου­με και η Γη θα τρέ­μει», τα ίδια έσκου­ζε και ο
βου­λευ­τής της Χρυ­σής Αυγής κ. Παπ­πάς κλεί­νο­ντας με ψευτομαγκιές
τα ελλη­νο­αλ­βα­νι­κά σύνο­ρα, «θα επι­στρέ­ψου­με και η Γη θα
τρέ­μει»
.
Ομως ο κ. Παπ­πάς δεν
παρα­δέ­χε­ται ότι είναι φασί­στας. Κατά σύμ­πτω­σιν χρη­σι­μο­ποιεί τα
λόγια του Γκαί­μπελς, κατά
σύμ­πτω­σιν έχει γρά­ψει ύμνους
στον Χίτλερ, κατά σύμπτωσιν
χαι­ρε­τά­ει ναζι­στι­κά (ξεφτι­λί­ζο­ντας τους
Σπαρ­τιά­τες με το να τους απο­δί­δει ως «δωρι­κόν» έναν χαι­ρε­τι­σμό που δεν είχαν δει
ούτε στον ύπνο τους. Ασε που και ο τελευ­ταί­ος Σπαρ­τιά­της θα
έκα­νε εμε­τό αν μάθαι­νε για τον ναζι­σμό και το
νόη­μά του).
Ομως, είπα­με, ο κ. Παππάς
αρνεί­ται ότι είναι φασί­στας, διό­τι έχει την άνε­ση του κάθε
ανορ­θο­λο­γι­στή να μην
εννο­εί ό,τι λέει, ή να δίνει κάθε φορά σε ό,τι λέει
ό,τι νόη­μα γουστάρει.
Αυτή η ιδιό­της ενός
θρα­σύ­δει­λου χαμαι­λε­ο­ντι­σμού χαρα­κτη­ρί­ζει και
τους δια­λό­γους των φασι­στών με όσους ανοί­γουν μαζί τους κου­βέ­ντα – «δεν
τους πιά­νεις που­θε­νά»
, όπως λέει και ο λαός.
«Δεν βάρε­σα την Κανέλ­λη, αυτή με
προ­κά­λε­σε»,
σου λέει ο κ. Κασι­διά­ρης. Θα επρό­κει­το για
τη λογι­κή ενός μικρού παι­διού που κάνει τη
ζημιά κι όταν πιά­νε­ται τη φορ­τώ­νει σε άλλους, αν δεν ήταν η κλα­σι­κή
συμπε­ρι­φο­ρά
του φασί­στα που είτε με
δοκη­σι­σο­φί­ες είτε με απλή ευή­θεια, ενώ έχει το αίμα σου στα χέρια του σε
κατη­γο­ρεί ότι κόπηκες.
Αλλά αν οι φασί­στες στην
Ελλά­δα είναι μια γκρο­τέσκ καρι­κα­τού­ρα
των ναζί, αν οι ναζί στην Ελλά­δα είναι
μια μικρή ορδή, η Ελλάδα
έχει πρό­βλη­μα με μια μεγά­λη πλέ­ον μερί­δα των
πολι­τών της που τους ψηφίζει.
Η επο­χή που οι πολί­τες αυτοί,
γεί­το­νες, συμπα­τριώ­τες, συνά­δελ­φοι, δεν ήξε­ραν
τι είναι η Χρυ­σή Αυγή όταν την ψήφι­σαν, έχει
παρέλ­θει. Οι λόγοι για τους οποί­ους την ψήφι­σαν, οργή, αηδία,
απελ­πι­σία, περι­θω­ριο­ποί­η­ση, παρα­μέ­νουν
εδραί­οι, αλλά το τέρας που ψήφι­σαν, είτε
επει­δή δεν γνώ­ρι­ζαν, είτε επει­δή παρα­πλα­νή­θη­καν, είτε από προσ­δο­κί­ες που δεν
δικαιώ­νο­νται, έχει έρθει τώρα
στο φως.
Ο κ. Παπ­πάς, για παράδειγμα,
πήγε στα σύνο­ρα κι άρχι­σε να ουρ­λιά­ζει ότι «θα επι­στρέ­ψου­με και η Γη θα
τρέ­μει»
. Σε έναν τόπο ιερό δηλα­δή, όπου οι
Ελλη­νες
στα­μά­τη­σαν με το αίμα
τους το 1940 τους φασί­στες, πήγαν σήμε­ρα οι
φασί­στες κι άρχι­σαν να σκού­ζουν ότι «θα επι­στρέ­ψου­με
και η Γη θα τρέ­μει».
Η προ­σβο­λή όχι στη μνή­μη, αλλά
στην υπό­στα­ση και το μέλ­λον της Ελλά­δας είναι βαρύ­τα­τη. Και η
απει­λή θανά­σι­μη.
Θα τρέ­μου­με τι; την επιστροφή
των θηρί­ων; των θεών του
αίμα­τος; των γερ­μα­νο­ντυ­μέ­νων; των
δωσι­λό­γων;
Οι άνθρω­ποι,
κύριε Παπ­πά, δεν είναι πλα­σμέ­νοι για να
τρέ­μουν ο ένας τον άλλον, παρά μόνο αν ζουν
στη ρατσι­στι­κή ζού­γκλα που ευαγ­γε­λί­ζε­σθε, όταν
ο ένας ουρα­κο­τά­γκος είναι πιο «υπε­ράν­θρω­πος»
απ’ τον άλλον ουρα­κο­τά­γκο κι επι­βάλ­λει αυτός στην
αγέ­λη τον δικό του «νόμο», τη δική του τάξη.
Ομως, οφεί­λω -επί προσωπικού-
να ομο­λο­γή­σω ότι με παρα­ξε­νεύ­ει η επιρ­ροή του φασι­στι­κού αυτού μορ­φώ­μα­τος στους
Ελλη­νες. Ακό­μα κι αν τα ποσο­στά της χρή­σι­μης
στον μονο­κομ­μα­τι­κό
δικομ­μα­τι­σμό Χρυ­σής Αυγής είναι φου­σκω­μέ­να στα γκά­λοπ, και πάλι
το τρέ­χον ποσο­στό της είναι υπερ­βο­λι­κό για έναν λαό όπως ο ελληνικός.
Μπο­ρεί το
εκπαι­δευ­τι­κό σύστη­μα να αφή­νει όλο και
περισ­σό­τε­ρους Ελλη­νες ανελ­λή­νι­στους, μπο­ρεί η
κυρί­αρ­χη προ­πα­γάν­δα, κυρί­ως μέσα απ’ τα ΜΜΕ,
να προ­κα­λεί σύγ­χυ­ση σε πολ­λούς για τα ταξι­κά
τους συμ­φέ­ρο­ντα και την
εθνι­κή τους ταυ­τό­τη­τα, αλλά
και πάλι εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες
Ελλη­νες να υπερ­ψη­φί­ζουν βρυ­κό­λα­κες που έχουν βγει στο φως,
είναι ένα ερώ­τη­μα. Οχι πως στην ιστο­ρία μας δεν έχου­με βγάλει
πλή­θος Εφιαλ­τών, γραι­κύ­λων,
γενί­τσα­ρων και δωσι­λό­γων, αλλά σήμε­ρα με την
ιστο­ρία μας (αν ήταν γνω­στή) είναι ντρο­πή καλοί άνθρω­ποι να νομί­ζουν ότι το
ραβδά­κι της Κίρ­κης αν τη φιλή­σουν δεν θα τους κάνει χοίρους.
Καλοί μου
συμπα­τριώ­τες, αν «οι φασί­στες γυρί­σουν» δεν «θα τρέ­μει η Γη»,
θα κλαί­ει. Θα ανοί­ξει τους
τάφους της, από της Αντι­γό­νης
το μνή­μα ώς του Αου­σβιτς κι από τα χαρα­κώ­μα­τα του
Στά­λι­γκραντ ώς τα έγκα­τα του ίδιου του
Βερο­λί­νου, και θα κλαί­ει. Θα κλαί­ει η μάνα
Γαία με τρο­με­ρή οργή που
μυα­λό δεν βάζου­με. Θα
ολο­φύ­ρο­νται τα γράμ­μα­τα που
γρά­φο­νται και γρά­φο­νται, χωρίς να μας μαθαίνουν.
Καλά μου
παι­διά, εσείς που φορά­τε μιλι­ταίρ παντε­λό­νια, μαύ­ρα μπλουζάκια
και νομί­ζε­τε ότι μπαί­νε­τε σε μια ομά­δα και ζεί­τε μια νεα­νι­κή περι­πέ­τεια, πάρτε
βιβλία και δια­βά­στε, Ομη­ρο και Θου­κυ­δί­δη, τους τρα­γι­κούς, τον Ευρι­πί­δη· διαβάστε
Πού­σκιν, Ουγκώ και Σαίξ­πηρ, δια­βά­στε την Ιστο­ρία, την Αννα την Κομνηνή,
απο­λαύ­στε τον Ντα Βίν­τσι, τον Πικά­σο, πάρ­τε τα βιβλία και ζήστε
μαζί τους χίλιες
ζωές, δια­βά­στε τον Ρήγα, την «Ελλη­νι­κή Νομαρ­χία», μεθύ­στε με τ’
αθά­να­το κρα­σί του ’21, ανα­κα­λύψ­τε την Αμε­ρι­κή του Στάιν­μπεκ και του Γκορ Βιντάλ,
αφή­στε να σας πλημ­μυ­ρί­σει ο σπα­ραγ­μός του Νίτσε, ανε­βεί­τε στο τραί­νο με τον
Λένιν να πηγαί­νει στην Αγία Πετρού­πο­λη, αυτά και άλλα χίλια μύρια, τολ­μά η
ταπει­νό­της μου να σας προ­τεί­νει ότι είναι το νόη­μα της ζωής -οι χίλιες ζωές της
νεό­τη­τος- τι δου­λειά έχεις εσύ, παι­δί της μανού­λας σου, με το μίσος για τα άτυχα
παι­διά των άλλων; η καρ­πα­ζιά στον Πακι­στα­νό, ο φόνος, ο
μαύ­ρος
φόνος, το πογκρόμ και η ξενη­λα­σία τι δουλειά
έχουν με τη ψυχή σου; – tolle lege, πάρε
διά­βα­σε έλε­γαν οι Λατί­νοι, τίπο­τα καλύ­τε­ρο δεν είπαν. Και τώρα εμέ­να που με
δια­βά­ζεις, μη με δια­βά­ζεις άλλο. Πήγαι­νε στους κολοσ­σούς, στις πηγές, στα
γάρ­γα­ρα νερά. Κοι­μή­σου με τους στί­χους των ποι­η­τών σου και θα δεις στο
όνει­ρό σου άνθρω­πο τον άνθρωπο.
Κι ένα τελευ­ταίο! ξέρω ότι στα
μάτια της γενιάς σου κάποιοι με την αλα­ζο­νεία, τη μισαν­θρω­πία και την ιδιοτέλειά
τους θόλω­σαν την εικό­να του ανθρω­πι­σμού και της Αρι­στε­ράς. Και στα δικά μου το
ίδιο. Αλλά ακρι­βώς για αυτό είμαι πιο κομ­μου­νι­στής παρά ποτέ. Δεν φταί­νε, φίλε
μου, οι άγιοι για τα έργα των επι­σκό­πων. Κι αν κι εγώ χάσω την πίστη μου στον
άνθρω­πο, δεν θα φταί­ει ο άνθρωπος.
Ξεκί­να από τον Ομη­ρο, παιδί
μου,
σε περι­μέ­νει ο Γκαί­τε. Από
βιβλίο σε βιβλίο
θα φθά­σεις στον εαυ­τό σου.
Και θα συνα­ντή­σεις τους άλλους. Οχι ως κόλα­ση, αλλά ως
παρά­δει­σο. Ο άνθρω­πος είναι οι φίλοι του.

Κι αυτά δεν σ’ τα λέω από καθέδρας, αλλά εν
πλήρει ταπεινότητι, όπως τα βιβλία
που σε περιμένουν θα σου
δείξουν…

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted