Η Παναγία δολοφονήθηκε στην Καμπούλ …

Ένα εξαι­ρε­τι­κό και
κυριο­λε­κτι­κά Χρι­στου­γεν­νιά­τι­κο κεί­με­νο του Γρη­γό­ρη Τραγ­γα­ρί­δα μας
κοι­νο­ποί­η­σε ο φίλ­τα­τος Λάζα­ρος Θερ­μο­γιάν­νης και ασμέ­νως το αναπαράγουμε.

Η Πανα­γία
δολο­φο­νή­θη­κε στην Καμπούλ 

Την Πέμ­πτη,
παρα­μο­νή των Χρι­στου­γέν­νων, ένο­πλοι φονιά­δες, δολο­φό­νη­σαν την Αφγα­νή αγωνίστρια
για τα δικαιώ­μα­τα των γυναι­κών, Φαρι­στά Κοχι­στα­νί, κοντά στο σπί­τι της,
Βόρεια της Καμπούλ.

Μαζί της
δολο­φό­νη­σαν και έναν από τους αδελ­φούς της, που ήταν μαζί της.

Η Φαρι­στά ήταν
29 ετών και μητέ­ρα ενός παιδιού.

Ήταν επί­σης
μία αχτί­δα φωτός, στο σκο­τά­δι μέσα στο οποίο έρι­ξε το Αφγα­νι­στάν ο
ιμπεριαλισμός.

Είναι η δική
μου Παναγία.

Η Φαρι­στά
είναι η πιο πρό­σφα­τη εξό­ντω­ση ανθρώ­πων που αγω­νί­ζο­νται για την απε­λευ­θέ­ρω­ση του
αφγα­νι­κού λαού από τον ζόφο.

Μερι­κές μέρες
πριν από τη δολο­φο­νία της, η κοπέ­λα ενη­μέ­ρω­σε μέσω Facebook ότι ζήτησε
προ­στα­σία από τις αρχές, διό­τι δεχό­ταν απει­λές κατά της ζωής της,
καταγ­γέλ­λο­ντας ταυ­τό­χρο­να τις στο­χευ­μέ­νες δολο­φο­νί­ες δημο­σιο­γρά­φων, πολιτικών
και υπε­ρα­σπι­στών των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των, οι οποί­ες πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται στο
Αφγανιστάν.

Μόλις την
Τετάρ­τη, ο Μοχά­μαντ Γιού­σουφ Ρασίντ, εκτε­λε­στι­κός διευ­θυ­ντής του Αφγανικού
Φόρουμ για Ελεύ­θε­ρες και Δίκαιες Εκλο­γές (FEFA), δολο­φο­νή­θη­κε σε ενέ­δρα στην
Καμπούλ.

Την Τρί­τη
πέντε άνθρω­ποι, ανά­με­σά τους τρεις γυναί­κες, από τις οποί­ες δύο για­τροί σε
αφγα­νι­κή φυλα­κή, σκο­τώ­θη­καν σε βομ­βι­στι­κή επί­θε­ση στην Καμπούλ.

Την Δευ­τέ­ρα ο
δημο­σιο­γρά­φος Ραχ­μα­του­λάχ Νεκ­ζάντ δολο­φο­νή­θη­κε ενώ πήγαι­νε σε τέμε­νος, από εκτελεστή
που χρη­σι­μο­ποί­η­σε πιστό­λι εφο­δια­σμέ­νο με σιγα­στή­ρα, στην Γκάζ­νι (ανα­το­λι­κά). Ο
50χρονος συνερ­γά­της του Associated Press και παλαιό­τε­ρα του Αλ Τζα­ζί­ρα ήταν ο
τέταρ­τος δημο­σιο­γρά­φος που δολο­φο­νή­θη­κε μέσα σε δυο μήνες και ο έβδο­μος φέτος.

Η Ευρω­παϊ­κή
Ένω­ση, παρά το γεγο­νός ότι γνω­ρί­ζει πολύ καλά ότι το Αφγα­νι­στάν κάθε άλλο παρά
«ασφα­λής χώρα» είναι, υπερ­πολ­λα­πλα­σί­α­σε τις επι­στρο­φές Αφγα­νών αιτού­ντων άσυλο,
πίσω στη χώρα τους, μόνο και μόνο για να σκο­τω­θούν και να βασανισθούν.

Είναι
χαρα­κτη­ρι­στι­κό, ότι στην κορύ­φω­ση της προ­σφυ­γι­κής κρί­σης, σύμ­φω­να με επίσημες
στα­τι­στι­κές της ΕΕ, μετα­ξύ 2015 και 2016, o αριθ­μός των Αφγα­νών που επέστρεψαν
οι ευρω­παϊ­κές χώρες στο Αφγα­νι­στάν τριπλασιάστηκε,από 3.290 σε 9.460. Οι
επι­στρο­φές αντι­στοι­χούν σε αισθη­τή πτώση 
της ανα­γνώ­ρι­σης των αιτή­σε­ων ασύ­λου, από 68% τον Σεπτέμ­βριο του 2015, σε
33% τον Δεκέμ­βριο του 2016.

Πού
επέστρεφαν; 

Επέ­στρε­φαν σε
μια χώρα όπου μόνο το πρώ­το εξά­μη­νο του 2017, η Απο­στο­λή Βοή­θειας των Ηνωμένων
Εθνών στο Αφγα­νι­στάν (UNAMA), κατέ­γρα­ψε 5.243 θανά­τους αμά­χων. Ανά­με­σά τους,
πολ­λών παιδιών.

Διό­τι, για τα
«γερά­κια» στις Βρυ­ξέλ­λες και την Ουά­σιγ­κτον, τα βομ­βαρ­δι­σμέ­να γυναι­κό­παι­δα και
οι γερό­ντοι, δεν είναι θύμα­τα εγκλη­μά­των πολέ­μου. Είναι, στην καλύτερη
περί­πτω­ση, στα­τι­στι­κή. «Παρά­πλευ­ρες απώλειες».

Αλλά για μας,
είναι οι μάνες, οι αδερ­φές, οι συντρό­φισ­σες, τα παι­διά, οι πατε­ρά­δες μας.

Είναι οι δικοί
μας νεκροί.

Ας τους
τιμή­σου­με κάνο­ντας το 2021, χρο­νιά αντε­πί­θε­σης. Και τιμωρίας.