Μια
μέρα πριν να φύγει από το Υπ. Άμυ­νας ο κ. Αβρα­μό­που­λος έγι­νε άσκη­ση ανα­κα­τά­λη­ψης νησιού
από τις Ένο­πλες Δυνά­μεις. Δια­ψεύ­δο­ντας όσους εφη­συ­χά­ζουν ότι η Τουρ­κία του Ερντο­γάν
είναι πολύ απα­σχο­λη­μέ­νη με όσα γίνο­νται στα σύνο­ρα με τη Συρία τους Κούρ­δους και τους Τζι­χα­ντι­στές ώστε να
απο­τε­λεί άμε­ση απει­λή για μας. Μόνο αν ο αντί­πα­λος αντι­λη­φθεί ότι καμία
επι­θε­τι­κή του ενέρ­γεια δεν θα είναι αναί­μα­κτος περί­πα­τος ίσως ξανα­σκε­φθεί το ζήτημα.
Το επί­μα­χο είναι να ανα­γνω­ρί­σου­με ότι υπάρ­χει αντί­πα­λος και ότι με τα όπλα
παρα­πό­δας δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται η επι­βου­λή.
Έχου­με συνη­θί­σει να πιστεύ­ου­με ότι οι επι­κυ­ρί­αρ­χοι
φτιά­χνουν σχέ­δια και ανα­πό­τρε­πτα τα επι­βάλ­λουν. Ψέμα. Τα
επι­βάλ­λουν όταν το υπο­ψή­φιο θύμα είναι ανυ­πο­ψί­α­στο και κυρί­ως όταν δεν είναι
απο­φα­σι­σμέ­νο να αντι­στα­θεί με όλες του τις δυνά­μεις ότι κι αν κοστί­σει. Η Συρία
είναι παρά­δειγ­μα. Αλλά και υπό­δειγ­μα. Καμία Ρωσία δεν θα μπο­ρού­σε να βοη­θή­σει αν ο Άσαντ τα παρα­τού­σε,
όπως ο Για­νού­κο­βιτς στην
Ουκρα­νία. Ανα­φέ­ρω τους δυο προ­έ­δρους επει­δή χωρίς ηγέ­τη ο κόσμος δεν μπο­ρεί να
κινη­θεί, ελπι­δο­φό­ρα. Και στο Ντον­μπάς
(Ντο­νέσκ και Λου­γκάνσκ) ξεπή­δη­σαν ηγέ­τες που
(καθ)οδηγούν τη σύγκρου­ση με το Κίε­βο – τον προσ­διο­ρι­σμό του χαρα­κτή­ρα της
σύγκρου­σης ας τον αφή­σου­με καλύ­τε­ρα στους ίδιους τους Ουκρα­νούς που μάχονται.

Ο
Πού­τιν κάλε­σε
– τον γνω­στό σε όλους – πρό­ε­δρο της Κύπρου Ανα­στα­σιά­δη να επι­σκε­φθεί το ταχύ­τε­ρο τη Μόσχα. Ο Πού­τιν δεν
αγνο­εί ούτε το παρελ­θόν ούτε τις θέσεις Ανα­στα­σιά­δη. Προ­σφέ­ρε­ται να βοηθήσει,
την ύστα­τη ώρα. Για να σωθείς πρέ­πει να το θέλεις. Θα φανεί πολύ σύντο­μα αν η
Κύπρος, εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νη και από την Ελλά­δα, θέλει να σωθεί. Όσοι νομί­ζουν ότι
η Κύπρος είναι μακριά και η τύχη της δεν μας αφο­ρά κοι­μού­νται ύπνο βαθύ. Θα
ξυπνή­σουν έντρο­μοι. Η Τουρ­κία
απει­λεί με πόλε­μο για να εξα­σφα­λί­σει τα παρά­νο­μα «δικαιώ­μα­τά της» στην κυπριακή
ΑΟΖ. Η
κάθε ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση οφεί­λει ετοι­μό­τη­τα. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέ­πει να είναι έτοι­μος από τη
νύχτα των εκλο­γών να αντι­με­τω­πί­σει την τουρ­κι­κή
επι­θε­τι­κό­τη­τα. Η στιγ­μή της μετά­βα­σης είναι το επικίνδυνο
«νεκρό» σημείο.

Στη συνά­ντη­ση Τσί­πρα- Στουρ­νά­ρα ήταν και ο Λαφα­ζά­νης. Τώρα όλοι
γνω­ρί­ζουν (έστω στο περί­που) πως και τι σκέ­πτε­ται η «άλλη πλευ­ρά», τα περιθώρια
που προ­τεί­νει στη νέα κυβέρ­νη­ση, του ΣΥΡΙΖΑ.
Τι απο­κα­λύ­πτει και τι κρύ­βει. Ο Στουρ­νά­ρας
εκπρο­σω­πεί (και εξαρ­τά­ται) πια από την Ευρω­παϊ­κή
Τρά­πε­ζα, τον Ντρά­γκι
και όχι από την ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση. Τώρα δυο μόνο παρα­τη­ρή­σεις. Η πρώ­τη είναι ότι όσα
λέγο­νται για τα «απα­ραί­τη­τα» μέτρα εξό­δου από την κρί­ση, μέτρα που προβλέπουν
τα μαρ­ξι­στι­κά εγχει­ρί­δια, όπως πχ οι εθνι­κο­ποι­ή­σεις
Τρα­πε­ζών κλπ, λαμ­βά­νο­νται όταν υπάρ­χει δυνα­τό­τη­τα και συνθήκες
εφαρ­μο­γής τους. Αναι­ρού­νται όταν οι συν­θή­κες το επι­βάλ­λουν, πχ η ΝΕΠ. Έτσι κι αλλιώς
δεν οδη­γούν, από μόνα τους, στο σοσια­λι­σμό, αν μιλά­με γι’ αυτόν. Η δεύ­τε­ρη παρα­τή­ρη­ση
είναι ότι ακρι­βώς επει­δή όλα εξαρ­τώ­νται από τις συν­θή­κες, η προ­ε­τοι­μα­σία είναι εκ
των ων ουκ άνευ. Προ­ε­τοι­μα­σία για από­το­μες στρο­φές, θεω­ρη­τι­κά απρόβλεπτων
συν­θη­κών αλλά αντι­με­τω­πί­σι­μων άμα υπάρ­χει έτοι­μο δια­θέ­σι­μο και ικα­νό προσωπικό.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ανι­χνεύ­ει
ήδη με πρω­το­βου­λία δική του ή της «άλλης πλευ­ράς» την εσω­τε­ρι­κή και διεθνή
πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Η πίε­ση να
«τα παρα­τή­σει» εκ των προ­τέ­ρων είναι ισχυ­ρή
και θα αυξη­θεί όσο πλη­σιά­ζει να γίνει κυβέρ­νη­ση. Εξαρ­τά­ται από
τον ίδιο αν θα υπο­κύ­ψει ή αν θα ανα­λά­βει το τιτά­νιο έργο της εθνι­κής ανάτασης
αφή­νο­ντας στα κρύα του λου­τρού όσους έχουν προ­ε­ξο­φλή­σει την υπο­τα­γή του.