Η Λίστα Λαγκάρντ ή ο κλέψας του κλέψαντος - Φαιακία

Η Λίστα Λαγκάρντ ή ο κλέψας του κλέψαντος

Αυτός είναι ο τίτλος σημειώ­μα­τος του Γιώρ­γου Ρούσ­ση, που δημο­σιεύ­τη­κε ως πρώ­τη συνερ­γα­σία του στην επα­νεκ­δι­δό­με­νη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Το δημο­διεύ­ου­με για­τί -μετα­ξύ άλλων- το θεω­ρού­με υπό­δειγ­μα της Γκραμ­σια­νής συλ­λο­γι­στι­κής και μεθο­δο­λο­γί­ας, που ο Γιώρ­γος παρου­σιά­ζει ανα­λυ­τι­κά στο τελευ­ταίο του βιβλίο: Από την κρί­ση ως την επα­νά­στα­ση. σας το προ­τεί­νου­με αδια­φι­λο­νί­κη­τα προς ανά­γνω­ση και κρίση…
Η Λίστα Λαγκάρντ ή ο
κλέ­ψας του κλέψαντος
Απέ­να­ντι
σε σκάν­δα­λα τύπου λίστας Λαγκάρτντ εμφα­νί­ζο­νται δυο εξί­σου λαθε­μέ­νες στάσεις.
Η
πρώ­τη η οποία είναι και κυρί­αρ­χη, υπερ­το­νί­ζει τη σημα­σία αυτών των σκανδάλων.
Στό­χος είναι να απο­δει­χτεί ότι για την κρί­ση υπεύ­θυ­νη είναι η κακή διαχείριση
με απο­κο­ρύ­φω­μα τα σκάν­δα­λα. Με αυτόν τον τρό­πο επι­διώ­κε­ται να οδη­γη­θεί η κοινή
γνώ­μη στο συμπέ­ρα­σμα ότι η κρί­ση μπο­ρεί να αντι­με­τω­πι­στεί από  μια χρηστή
δια­χεί­ρι­ση ,με την εφαρ­μο­γή των νόμων, δίχως απά­τες και λοβι­τού­ρες, ή με άλλα
λόγια ότι για να αντι­με­τω­πι­στεί η κρί­ση και να επα­νέλ­θου­με στους κανο­νι­κούς μας
ρυθ­μούς, το κύριο αν όχι το άπαν, είναι  η αλλα­γή του πολι­τι­κού προσωπικού
από ένα άλλο πιο ικα­νό και έντι­μο. Με αυτόν τον τρό­πο περι­σώ­ζε­ται το κύρος του
υπεύ­θυ­νου για την κρί­ση καπι­τα­λι­στι­κού  συστή­μα­τος. Απο­σιω­πά­ται το γεγονός
ότι η ελεύ­θε­ρη κίνη­ση κεφα­λαί­ου απο­τε­λεί θεμε­λια­κή αρχή της ΕΕ καθώς επί­σης και
το ότι  στο βασί­λειο του χρή­μα­τος-Μαμω­νά, του κέρ­δους και της κλο­πής ξένης
εργα­σί­ας,  η «νόμι­μη» κλο­πή απο­τε­λεί  θεμε­λια­κή αξία. 
Απο­σιω­πά­ται
ότι όπως επι­ση­μαί­νει ο Μπρεχτ, όσο κλέ­φτης είναι ο ληστής των τρα­πε­ζών, άλλο
τόσο ίσως και περισ­σό­τε­ρο είναι ο τρα­πε­ζί­της. Απο­σιω­πά­ται ακό­μη το γεγο­νός ότι
η μίζα ισχύ­ει για περί­που το 80% των διε­θνών συναλ­λα­γών, και ότι ο τζί­ρος από
τη δια­φθο­ρά είναι μεν τερά­στιος σε σχέ­ση με τις απο­λα­βές του πλή­θους που
λιμο­κτο­νεί, είναι όμως αμε­λη­τέ­ος σε σχέ­ση με το νόμι­μο τζί­ρο του κεφαλαίου.
Εξί­σου
λαθε­μέ­νες είναι όμως και οι από­ψεις που αντι­με­τω­πί­ζουν υπο­θέ­σεις όπως εκείνη
της λίστας Λαγκάρντ μόνον ως «πυρο­τέ­χνη­μα απο­προ­σα­να­το­λι­σμού» και την αλλοίωση
της ως «ανού­σια λεπτομέρεια».
Αυτού
του τύπου οι τοπο­θε­τή­σεις εντάσ­σο­νται στην  ευρύ­τε­ρη αδιέ­ξο­δη πολι­τι­κή του
«όλα ή τίπο­τα». Παρα­γνω­ρί­ζουν τη λαϊ­κή απαί­τη­ση για κάθαρ­ση, και διευκολύνουν
με αυτήν τους τη στά­ση, δυνά­μεις όπως η «Χρυ­σή Αυγή», να εμφα­νί­ζο­νται ως ο
μονα­δι­κός εκφρα­στής αυτού του λαϊ­κού αιτήματος.
Παρα­βλέ­πουν
ότι  σε τέτοιες περι­πτώ­σεις  ακό­μη και η τήρη­ση της αστικής
νομι­μό­τη­τας έχει τη σημα­σία της, και ότι η απο­κά­λυ­ψη της σαπί­λας του αστικού
πολι­τι­κού κόσμου είναι σημαντική.
Το
ζητού­με­νο δεν είναι να απα­ξιώ­νε­ται παντε­λώς η ανα­γκαιό­τη­τα απο­κά­λυ­ψης και
τιμω­ρί­ας των ενό­χων τέτοιων σκαν­δά­λων. Το ζητού­με­νο είναι να
κατα­δει­κνύ­ε­ται  το γεγο­νός ότι το σύστη­μα δεν έχει κανέ­να πρό­βλη­μα να
πετά­ξει  σαν στη­μέ­νες λεμο­νό­κου­πες πολι­τι­κούς του υπη­ρέ­τες, φτά­νει να
δια­σω­θεί συνο­λι­κά το ίδιο, ότι η απο­κά­λυ­ψη της λίστας Λαγκάρντ είναι σταγόνα
στον ωκε­α­νό μπρο­στά στις πάμπολ­λες άλλες παρό­μοιες που υπάρ­χουν, και τέλος ότι
εκτός από τα παρά­νο­μα σκάν­δα­λα κυριαρ­χεί το «νόμι­μο» καπι­τα­λι­στι­κό σκάν­δα­λο το
οποίο και τα εκτρέφει.
Αυτό,
όπως απέ­δει­ξε και η σχε­τι­κή αρνη­τι­κή εμπει­ρία του «υπαρ­κτού σοσια­λι­σμού», σε
καμιά περί­πτω­ση δεν σημαί­νει ότι αυτά τα σκάν­δα­λα θα πάψουν να υπάρχουν, 
με την ανα­τρο­πή του καπι­τα­λι­σμού,  αν δεν υπάρ­ξει ουσια­στι­κή λαϊκή
συμ­με­το­χή και έλεγ­χος των δια­χει­ρι­στών, σε όλα τα επί­πε­δα διακυβέρνησης. 
Αν
το καλο­σκε­φτού­με, η υπό­θε­ση της λίστας Λαγκάρντ δεν είναι τίπο­τε άλλο, παρά ο
κλέ­ψας του κλέ­ψα­ντος.  Απο­τε­λεί­ται από στοι­χεία που κάποιος υπέ­κλε­ψε από
τα αρχεία μιας κλέ­φτρας –τρά­πε­ζας, και τα οποία απο­κα­λύ­πτουν μετα­ξύ άλλων
ορι­σμέ­νους κλέ­φτες φόρων και ίσως κατό­χους κλεμ­μέ­νου-μαύ­ρου χρή­μα­τος, μια λίστα
που μας παρέ­δω­σε η τότε υπουρ­γός οικο­νο­μι­κών της Γαλ­λί­ας και μετέ­πει­τα γενική
διευ­θύ­ντρια του ΔΝΤ γνω­στού τοκο­γλυ­φι­κού –άρα κατά Αρι­στο­τέ­λη κλέφτη –
οργα­νι­σμού, από την οποία κάποιοι πολι­τι­κοί  υπε­ρα­σπι­στές του συστή­μα­τος νόμιμης
κλο­πής, απέ­κρυ­ψαν -«έκλε­ψαν» κάποια ονόματα….
Ας
ανα­τρέ­ψου­με λοι­πόν  και ας τιμω­ρή­σου­με όπως τους αξί­ζει τους παράνομους
και «νόμι­μους» κλέφτες. 
Καλώς σας ξανα­βρί­σκω από τις στή­λες της
Ελευθεροτυπίας.
Γιώρ­γος
Ρού­σης,
  grousis@ath.forthnet.gr
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted