Η «ευφυΐα» του συστήματος βρίσκεται στην αποβλάκωση των πολιτών…

Πριν από λίγα χρό­νια οι εργα­ζό­με­νοι διεκ­δι­κού­σαν -στους καθη­με­ρι­νούς τους αγώ­νες- την ελάτ­τω­ση του συνο­λι­κού εργά­σι­μου χρό­νου… Αίτη­μα απο­λύ­τως δίκαιο και ώρι­μο ακό­μη και υπό συν­θή­κες φιλε­λεύ­θε­ρου καπι­τα­λι­σμού, αφού η παρα­γω­γι­κή δύνα­μη των εργα­ζό­με­νων είναι αυτή, που εξέ­θρε­ψε και ανέ­δει­ξε την εξαι­ρε­τι­κά αυξη­μέ­νη παρα­γω­γι­κό­τη­τα του κεφα­λαί­ου…
Ατυ­χώς, οι ουσια­στι­κές ήττες των εργα­τι­κών κινη­μά­των σε Ευρώ­πη και σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο είχαν –μετα­ξύ άλλων- τις συνέ­πειές τους και στο συνο­λι­κό ιδε­ο­λο­γι­κό εποι­κο­δό­μη­μα της κοι­νω­νί­ας. Ετσι, το αδιά­ψευ­στο γεγο­νός της εκθε­τι­κής αύξη­σης της κερ­δο­φο­ρί­ας απω­θή­θη­κε από το προ­σκή­νιο της κοι­νω­νι­κής συνει­δη­τό­τη­τας… Με την βοή­θεια πανί­σχυ­ρων ιδε­ο­λο­γι­κών μηχα­νι­σμών συσκό­τι­σης και απο­προ­σα­να­το­λι­σμού, με την ενερ­γό στή­ρι­ξη εξα­γο­ρα­σμέ­νων «ιδε­ο­λό­γων» και ΜΜΕ, ο ορί­ζο­ντας της επι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­ας γέμι­σε με από­ψεις περί …δημο­γρα­φι­κής κρί­σης, μεγά­λης και απρό­βλε­πτης παρά­τα­σης του χρό­νου ζωής κ.λ.π… Ολοι αυτοί κατά­φε­ραν να μετα­φέ­ρουν την συζή­τη­ση …«εντός έδρας». Ετσι, η κατα­να­γκα­στι­κή εργα­σία έγι­νε δημιουρ­γι­κό­τη­τα, ενερ­γη­τι­κό­τη­τα κ.λ.π. Και το δικαί­ω­μα στον ελεύ­θε­ρο χρό­νο, που έχει κατα­χτη­θεί με αίμα σε αγώ­νες και σε χαμέ­νες αρτι­μέ­λειες, σε ανή­λια­γες γαλα­ρί­ες και σε ηλιο­κα­μέ­νες οικο­δο­μές έσβη­σε από τον κατα­στα­τι­κό χάρ­τη της φιλε­λεύ­θε­ρης δημο­κρα­τί­ας. Η φυσι­κή ανά­γκη του ανθρώ­που για ελεύ­θε­ρη δημιουρ­γία και βιω­μα­τι­κή ζωή, κατα­χώ­θη­κε κάτω από στοί­βες οδη­γιών μάναν­τζμεντ, πίσω από εντο­λές στρι­μώγ­μα­τος σωμά­των και ψυχών… Κι’ εμείς, απο­σβο­λω­μέ­νοι από το παι­γνί­δι των λάμ­ψε­ων της κατα­νά­λω­σης, υπο­ταγ­μέ­νοι στις εντο­λές του φαί­νε­σθαι, αδιά­φο­ροι στις ανά­γκες του είναι… Σ’ αυτό το κλί­μα, ως φυσι­κό­τε­ρο πράγ­μα ανα­γνω­ρί­ζε­ται η αδη­φά­γα τάση του κεφα­λαί­ου για αύξη­ση του ποσο­στού κέρ­δους του, που σαν διε­γερ­μέ­νος packman κατα­τρώ­ει όλο και περισ­σό­τε­ρα ανθρω­πά­κια, που συνα­ντά­ει στον δρό­μο του.
Συντα­ξιο­δό­τη­ση στα 67 χρό­νια για όλους του εργα­ζό­με­νους προ­τεί­νουν η εύσπλα­χνη ηγε­σία της ΕΕ, σοσια­λι­στι­κή, φιλε­λεύ­θε­ρη και σοσιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρη… Και λίγο είναι, παρα­τη­ρεί η ισχυ­ρά Γερ­μα­νία, που θεω­ρεί, ότι μπο­ρεί να παρα­τα­θεί ακό­μη περισ­σό­τε­ρο ο εργά­σι­μος χρό­νος… Αφού έχει παρα­τα­θεί το προσ­δό­κι­μο επι­βί­ω­σης, λένε οι Τεύ­το­νες ηγέ­τες της σύγ­χρο­νης Ευρώ­πης, για­τί να μην παρα­τα­θεί κι’ άλλο η διάρ­κεια του εργά­σι­μου βίου… Η απει­λή της ανερ­γί­ας και της φτώ­χιας είναι το πει­στι­κό­τε­ρο επι­χεί­ρη­μα υπο­τα­γής. Στο όνο­μα των … αναλ­λοί­ω­των αρχών της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας, της παρα­γω­γι­κό­τη­τας και της ανά­πτυ­ξης, ο μολ­λώχ της κερ­δο­σκο­πί­ας ισο­πε­δώ­νει τις βασι­κό­τε­ρες κατα­κτή­σεις της εργα­ζό­με­νης ανθρω­πό­τη­τας.
Το δικαί­ω­μα στον ελεύ­θε­ρο χρό­νο είναι η μεγά­λη, η μεγα­λύ­τε­ρη απώ­λεια των σύγ­χρο­νων ταξι­κών αγώ­νων… Η ανθρώ­πι­νη ζωή τεί­νει να απο­κτή­σει αξία res (πράγ­μα­τος) της δου­λο­κτη­σί­ας… Ένα γρα­νά­ζι, που η επι­στή­μη και η τεχνο­λο­γία παρέ­τει­νε την προσ­δο­κώ­με­νη διάρ­κεια της λει­τουρ­γί­ας του έχει αξία μόνον σαν εξάρ­τη­μα της μηχα­νής…
Καλή μας νύχτα γρανάζια…