η εποχή των τεράτων…

Πρό­κει­ται για άρθρο του Πανα­γιώ­τη Αγγε­λό­που­λου Γιου του Θόδω­ρου και της Γιάν­νας. Εγώ λέω μπρά­βο στο παι­δί κι’ας του κατα­μαρ­τυ­ρούν μύρια όσα οι διά­φο­ροι υπε­ρε­πα­να­στά­τες στα μπλοκ. Αυτό σημαί­νει προ­δό­της της τάξης του. Αυτό σημαί­νει αστός δια­νο­ού­με­νος που πέρα­σε με το μέρος της εργα­τι­κής τάξης, όπως άλλω­στε οι περισ­σό­τε­ροι των κλα­σι­κών και πολ­λοί δικοί μας. Αυτό σημαί­νει θάρ­ρος και λεβεντιά. 

Η επο­χή των τερά­των
Στις 25 Μάη ξέσπα­σε στην πλα­τεία Συντά­γµα­τος ένα µαζι­κό πολι­τι­κό κίνη­µα αντί­στα­σης και χει­ρα­φέ­τη­σης, που απο­τέ­λε­σε µια κρί­σι­µη καµπή στον «παρα­τε­τα­µέ­νο λαϊ­κό πόλε­µο», ο οποί­ος ξεκί­νη­σε µε την ψήφι­ση του επα­χθούς Μνη­µο­νί­ου και κλι­µα­κώ­θη­κε µε έντε­κα πανερ­γα­τι­κές γενι­κές απερ­γί­ες. Στην υπό «κινε­ζο­ποί­η­ση» Ελλά­δα της διαρ­κούς λιτό­τη­τας και της οικο­νο­µι­κής εξα­θλί­ω­σης, του εργα­σια­κού µεσαί­ω­να και της απώ­λειας της εθνι­κής κυριαρ­χί­ας, το κίνη­µα των πλα­τειών εξέ­φρα­σε τη διάρ­ρη­ξη των παγιω­µέ­νων σχέ­σε­ων αντι­προ­σώ­πευ­σης και των αστι­κών κοι­νω­νι­κών συµµα­χιών, µετα­µορ­φώ­νο­ντας την κρί­ση από οικο­νο­µι­κή σε πολι­τι­κή. Kαθο­ρι­στι­κής σηµα­σί­ας στοι­χείο, συµβάλ­λον και στην αντι­φα­τι­κό­τη­τα του κινή­µα­τος, υπήρ­ξε η συµµε­το­χή χιλιά­δων ψηφο­φό­ρων του πελα­τεια­κού δικο­µµα­τι­σµού, ορµώ­µε­νων από τη δυσα­ρέ­σκεια και την από­γνω­ση απέ­να­ντι στην πολι­τι­κή αφαί­µα­ξης της κυβέρ­νη­σης του ΠΑΣΟΚ.
Ο µαχη­τι­κός Ιού­νιος, κατά τον οποίο εξα­πλώ­θη­κε σε δεκά­δες πλα­τεί­ες της χώρας ο δηµο­κρα­τι­κός θεσµός της λαϊ­κής συνέ­λευ­σης, χαρα­κτη­ρί­στη­κε από γορ­γές εξε­λί­ξεις όσον αφο­ρά στην ιδε­ο­λο­γι­κή ταυ­τό­τη­τα του κινή­µα­τος των «Αγα­να­κτι­σµέ­νων». Οι πρώ­τες µέρες της κινη­το­ποί­η­σης, όταν αυτή αγκα­λιά­στη­κε από τα αντι­δρα­στι­κά ΜΜΕ, σηµα­δεύ­τη­καν από έντο­νη εχθρό­τη­τα απέ­να­ντι στην παρέ­µβα­ση κοι­νω­νι­κών συλ­λο­γι­κο­τή­των και οργα­νω­µέ­νων µορ­φών ταξι­κής πάλης (κόµµα­τα, συν­δι­κά­τα). Σύντο­µα, όµως, απο­δεί­χτη­κε ότι για να αγω­νι­στού­µε µε το σύν­θη­µα «δεν φεύ­γου­µε αν δεν φύγουν κυβέρ­νη­ση, τρόι­κα, χρέ­ος», έπρε­πε το κίνη­µα να ριζο­σπα­στι­κο­ποι­η­θεί, να απο­κτή­σει πολι­τι­κές θέσεις και να µπο­λια­στεί στους χώρους εργα­σί­ας, δηλα­δή να επε­κτα­θεί η δηµο­κρα­τι­κή αυτο­ορ­γά­νω­ση στο πεδίο της οικο­νο­µί­ας, µε απώ­τε­ρο σκο­πό τον κοι­νω­νι­κό εργα­τι­κό έλεγ­χο.
Σ’ αυτή την κατεύ­θυν­ση υπήρ­ξαν αξιο­ση­µεί­ω­τα βήµα­τα, καθώς στις κινη­το­ποι­ή­σεις πρω­το­στά­τη­σαν οι υπάλ­λη­λοι σε κλά­δους εντα­τι­κής εκµε­τάλ­λευ­σης του ιδιω­τι­κού τοµέα, οι νέοι της επι­σφα­λούς δια­νοη­τι­κής εργα­σί­ας και των µισθών πεί­νας, οι συν­δι­κα­λι­σµέ­νοι εργά­τες και οι άνερ­γοι. Ο κόσµος χάρα­ξε το δρό­µο µε λαϊ­κές συνε­λεύ­σεις, απερ­για­κές φρου­ρές και κατα­λή­ψεις διαρ­κεί­ας (∆ήµος Αθή­νας, νοσο­κο­µείο Ιερά­πε­τρας, σού­περ µάρ­κετ Dia, ∆ΕΚΟ), ενώ η επι­γε­νό­µε­νη απο­νο­µι­µο­ποί­η­ση των γρα­φειο­κρα­τι­κών ηγε­σιών των ΓΣΕΕ-Α∆Ε∆Υ αύξη­σε την επιρ­ροή των πρω­το­βά­θµιων σωµα­τεί­ων βάσης και της ριζο­σπα­στι­κής-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ράς. Η γενι­κευ­µέ­νη οργή για την εκποί­η­ση της δηµό­σιας περιου­σί­ας και την κατε­δά­φι­ση του κοι­νω­νι­κού κρά­τους πρό­νοιας απο­κρυ­σταλ­λώ­θη­κε στο σύν­θη­µα «δεν χρω­στά­µε, δεν που­λά­µε, δεν πλη­ρώ­νου­µε».
Ανα­µφί­βο­λα, οι ηµε­ρο­µη­νί­ες που σφρά­γι­σαν την πρω­το­φα­νή δυνα­µι­κή του αγώ­να ήταν 15-28-29 Ιου­νί­ου, όταν οι γενι­κές απερ­γί­ες συνα­ντή­θη­καν µε τις λαϊ­κές συνε­λεύ­σεις. Η επι­µο­νή του κόσµου, ο οποί­ος, παρά την κυβερ­νη­τι­κή από­φα­ση για σκλη­ρή αστυ­νο­µι­κή κατα­στο­λή, ανα­συ­ντασ­σό­ταν και παρέ­µε­νε στο Σύντα­γµα, κατέ­δει­ξε τον πολι­τι­κό µετα­σχη­µα­τι­σµό του κινή­µα­τος και την ορι­στι­κή ρήξη του µε τη µνη­µο­νια­κή συναί­νε­ση. Απο­µα­ζι­κο­ποι­η­µέ­νη λόγω της ιδε­ο­λο­γι­κής τρο­µο­κρα­τί­ας κρά­τους και κεφα­λαί­ου, που συµπυ­κνώ­θη­κε στις απει­λές «Μεσο­πρό­θε­σµο ή χρεοκοπία/τανκς», η Κάτω Βου­λή των πλα­τειών συνέ­χι­σε τις εργα­σί­ες της.
Οι παρα­πά­νω εµπει­ρί­ες συν­θέ­τουν την πολύ­χρω­µη τοι­χο­γρα­φία της λαϊ­κής εξέ­γερ­σης, που µολο­νό­τι δεν κατόρ­θω­σε να απο­τρέ­ψει την εισα­γω­γή της χώρας στην προ­κρού­στεια κλί­νη του Μεσο­πρό­θε­σµου, εγκαι­νί­α­σε µια νέα, ποιο­τι­κά δια­φο­ρε­τι­κή, πολι­τι­κή πρα­γµα­τι­κό­τη­τα, µε θεµέ­λιό της το αίτη­µα για άµε­ση δηµο­κρα­τία και «ισό­τη­τα, δικαιο­σύ­νη, αξιο­πρέ­πεια».
Για τη συνέ­χι­ση του αγώ­να είναι επι­τα­κτι­κή ανά­γκη η δηµιουρ­γία ενός ηγε­µο­νι­κού πολι­τι­κού µετώ­που, µιας κρί­σι­µης µάζας κοµµά­των, συνε­λεύ­σε­ων, σωµα­τεί­ων και πολι­τών, που θα παλέ­ψει για την πολι­τι­κή-κοι­νω­νι­κή χει­ρα­φέ­τη­ση και θα εκπο­νή­σει ένα µετα­βα­τι­κό πρό­γρα­µµα εκτά­κτου ανά­γκης για την υπε­ρά­σπι­ση των λαϊ­κών συµφε­ρό­ντων. Βασι­κοί άξο­νες πρέ­πει να είναι η στά­ση πλη­ρω­µών και η δια­γρα­φή του χρέ­ους σε ρήξη µε την Ε.Ε., η ανα­δια­νο­µή του εισο­δή­µα­τος εις βάρος του κεφα­λαί­ου και υπέρ της µισθω­τής εργα­σί­ας, η υπε­ρά­σπι­ση του δηµό­σιου και δωρε­άν χαρα­κτή­ρα των κοι­νω­νι­κών αγα­θών (υγεία, παι­δεία), η εθνι­κο­ποί­η­ση-κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών και των στρα­τη­γι­κών επι­χει­ρή­σε­ων και η χάρα­ξη βιο­µη­χα­νι­κής πολι­τι­κής µε στό­χο την παρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση και την ανα­κού­φι­ση των εργα­ζο­µέ­νων, η θέσπι­ση απο­κε­ντρω­µέ­νων αµε­σο­δη­µο­κρα­τι­κών θεσµών και η κατά­κτη­ση της εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας.
Η βίαιη έκρη­ξη οργής της φτω­χής και απο­κλει­σµέ­νης νεο­λαί­ας της Αγγλί­ας και οι επερ­χό­µε­νες κοι­νω­νι­κές συγκρού­σεις προ­οιω­νί­ζουν το ευρω­παϊ­κό φθι­νό­πω­ρο θερµό, και καθι­στούν επί­και­ρα τα λόγια του Αντό­νιο Γκρά­µσι: «Ο παλιός κόσµος πεθαί­νει και ο και­νούρ­γιος πασχί­ζει να γεν­νη­θεί. Ζού­µε στην επο­χή των τεράτων». 

Πανα­γιώ­της Αγγελόπουλος

(αντι­γρα­φή από το http://www.athensvoice.gr/)