Η επανάσταση των γαρυφάλλων: Τριάντα πέντε χρόνια μετά - Φαιακία

πολιτικά κείμενα

Η επανάσταση των γαρυφάλλων: Τριάντα πέντε χρόνια μετά

Σάββατο 23 Μαΐου 2009
Μίλτος Βασιλείου
Τι έχει απο­μεί­νει από την επα­νά­στα­ση των γαρυ­φάλ­λων;
Είναι ενδια­φέ­ρου­σα η ανα­δρο­μή του Φράν­κο Καράϊς, λοχα­γού την επο­χή της Πορ­το­γα­λι­κής άνοι­ξης, όχι και τόσο διά­ση­μου αλλά απο­φα­σι­στι­κού κρί­κου στην ομά­δα των μετριο­πα­θών, που αντι­στά­θη­κε και εμπό­δι­σε την επι­κρά­τη­ση των ριζο­σπα­στι­κό­τε­ρων (πρώ­τα του Γκον­σάλ­βες και αργό­τε­ρα του Καρ­βά­λιο). Τι θυμά­ται, πως απο­τι­μά­ει τα τότε, σήμε­ρα ο από­στρα­τος στρα­τη­γός πλέ­ον, που πρα­κτι­κά έχει αφιε­ρω­θεί στην ζωγρα­φι­κή (η φωτο­γρα­φία παρου­σιά­ζει δικό του πίνακα).
Μέσα σε κλί­μα διο­γκού­με­νης απο­χής οι εκλο­γές ανέ­δει­ξαν στα 25 αυτά χρό­νια δύο κόμ­μα­τα- πρω­τα­γω­νι­στές: το Σοσια­λι­στι­κό στα αρι­στε­ρά και το Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κό στα δεξιά. Και τα δύο παρα­μέ­νουν ανί­κα­να στο να πεί­σουν τους πολί­τες να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν το δημο­κρα­τι­κό τους καθή­κον: να ψηφί­ζουν…
… σε κλί­μα αυξα­νό­με­νης απο­χής θα διε­ξα­χθούν και οι επι­κεί­με­νες Ευρω­ε­κλο­γές για την Πορ­το­γα­λία. Μεγά­λο μέρος του πλη­θυ­σμού δεν γνω­ρί­ζει τους λόγους συμ­με­το­χής στην Ευρω­παϊ­κή Ενω­ση ενώ ένα επί­σης σημα­ντι­κό τμή­μα δεν ελπί­ζει στην λύση των προ­βλη­μά­των του από τις νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες επι­λο­γές του Ευρω­κοι­νο­βού­λιου. Η πλειο­ψη­φία του λαού ελπί­ζει σε μία άλλη ευρω­παϊ­κή πολι­τι­κή πιο δίκαιη και όχι απλά σε μία προ­σαρ­μο­γή προη­γού­με­νων πολι­τι­κών.
… το πρό­γραμ­μα του κινή­μα­τος των Ενο­πλων Δυνά­με­ων, το 1974 απο­σκο­πού­σε στην εφαρ­μο­γή μιας πολι­τι­κής πιο ευνοϊ­κής για τους μη προ­νο­μιού­χους. Το Σοσια­λι­στι­κό κόμ­μα, πού κέρ­δι­σε τις πρώ­τες εκλο­γές του 1976 δεν ήξε­ρε τι να κάνει την εξου­σία, που ανέ­λα­βε και πώς να την δια­χει­ρι­στεί. Γι’ αυτό απέρ­ρι­ψε τον Σοσια­λι­σμό και εφάρ­μο­σε μία καθα­ρά νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πολι­τι­κή. Πολ­λές εκλο­γές ακο­λού­θη­σαν με εναλ­λα­γή των κομ­μά­των στην εξου­σία αλλά το όρα­μα του κινή­μα­τος –μια χώρα ανα­πτυγ­μέ­νη χωρίς φτώ­χια- παρα­μέ­νει ανεκ­πλή­ρω­το. Στα 35 χρό­νια, που ακο­λού­θη­σαν δημιουρ­γή­θη­κε μία κοι­νω­νία απο­τε­λού­με­νη από μία ελίτ όλο και πλου­σιό­τε­ρη και έναν πλη­θυ­σμό σε όλο και μεγα­λύ­τε­ρη αβε­βαιό­τη­τα. Η εθνι­κο­ποι­η­μέ­νη από το κίνη­μα οικο­νο­μία ιδιω­τι­κο­ποι­ή­θη­κε στα­δια­κά και τα έσο­δα χρη­σί­μευ­σαν στην κάλυ­ψη δημο­σί­ων ελλειμ­μά­των. Η πρόσ­δε­ση στο Ευρώ επέ­βαλ­λε αυστη­ρές δημο­σιο­νο­μι­κές πολι­τι­κές. Οι Πορ­το­γά­λοι βιώ­νουν την αφαί­ρε­ση κοι­νω­νι­κών κατα­κτή­σε­ων. Τα πανε­πι­στή­μια παρά­γουν διπλω­μα­τού­χους άνερ­γους.
… για να είμαι δίκαιος, πρέ­πει να ομο­λο­γή­σω, ότι η χώρα βελ­τιώ­θη­κε αυτά τα 35 χρό­νια. Η Πορ­το­γα­λία έγι­νε μία χώρα υπο­δο­χής οικο­νο­μι­κών προ­σφύ­γων. Αυτο­κι­νη­τό­δρο­μοι και Νοσο­κο­μεία κατα­σκευά­στη­καν. Τα πανε­πι­στή­μια πολ­λα­πλα­σιά­στη­καν. Οι μαρί­νες ανθί­ζουν γεμά­τες γιώτ. Τα δίκτυα δημό­σιας υγεί­ας έχουν απλω­θεί… Ομως οι φτω­χοί παρα­μέ­νουν πάντα φτω­χοί και η μεσαία τάξη, κινη­τή­ριος μοχλός της ανά­πτυ­ξης βρί­σκε­ται στον δρό­μο της εξα­φά­νι­σης.
… η κρί­ση έφτα­σε και σε μας. Αλλά η εξου­σία αντί να επω­φε­λη­θεί για να εφαρ­μό­σει μία νέα πολι­τι­κή, προς το συμ­φέ­ρον όλων των Πορ­το­γά­λων, περι­μέ­νει την Ευρώ­πη για να λύσει τα προ­βλή­μα­τα. Και με τη σει­ρά της η Ευρώ­πη περι­μέ­νει τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τεί­ες. Και εμείς παρα­κο­λου­θού­με αμή­χα­νοι το κλεί­σι­μο των επι­χει­ρή­σε­ών μας και την αύξη­ση της ανεργίας…
Κάτω από μία μάλ­λον συντη­ρη­τι­κή ή μετριο­πα­θή φρα­σε­ο­λο­γία και διά­φο­ρες αμφι­θυ­μι­κές προ­σεγ­γί­σεις, δεν μπο­ρούν να κρυ­φτούν οι μεγά­λες αλή­θειες…
Post Views: 4
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted