Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες…

Ποιος δεν το θυμά­ται αυτό το κυρί­αρ­χο πολι­τι­κό σύν­θη­μα στις 10ετίες 1970-1980 να εκφέ­ρε­ται από τον αρχη­γό και από το πλή­θος με ουρα­νο­μή­κη έντα­ση υπό τους ήχους του προ­σφά­τως απα­γο­ρευ­θέ­ντος για το κυβερ­νόν κόμ­μα «καλη­μέ­ρα, Ηλιε, καλη­μέ­ρα»… Το εξό­χως επι­τυ­χές ως μπαλ­κο­νά­το αυτό σύν­θη­μα, υπο­γράμ­μι­ζε την ατα­λά­ντευ­τη εθνι­κή πολι­τι­κή, που δεν σήκω­νε μύγα στο σπα­θί της… Είναι αλή­θεια, ότι κάποιες ημι­το­νοει­δείς αντι­δρά­σεις του τύπου «βυθί­σα­τε το χώρα» ακο­λου­θού­με­νο από την … ουρά στα σκέ­λια με το “mea culpa” δημιουρ­γού­σαν κάποιους προ­βλη­μα­τι­σμούς και ερω­τη­μα­τι­κά αλλά το κλί­μα της λαϊ­κής ευφο­ρί­ας συντη­ρού­σε το γράμ­μα και του πνεύ­μα του: Δώστα Όλα…
Για κάθε φυσιο­λο­γι­κώς σκε­πτό­με­νο, η άσκη­ση κοι­νω­νι­κής πολι­τι­κής συνο­δεύ­ε­ται υπο­χρε­ω­τι­κά από του­λά­χι­στον ανα­κα­τα­νο­μή του εθνι­κού εισο­δή­μα­τος με όποια μέτρα είναι πρό­σφο­ρα προς τού­το στα πλαί­σια του ισχύ­ο­ντος κοι­νω­νι­κο-πολι­τι­κού συστή­μα­τος (εθνι­κο­ποι­ή­σεις, ανα­λο­γι­κό φορο­λο­γι­κό σύστη­μα, έργα κοι­νω­νι­κών υπο­δο­μών κ.λ.π.). Σε εμάς όμως η υλο­ποί­η­ση «κοι­νω­νι­κής» πολι­τι­κής έγι­νε μέσω… δανει­σμού… «Ασφα­λής» επι­λο­γή αφού, χωρίς να θίγε­ται ούτε τρι­χού­λα από την κεφα­λή των μέχρι τότε προ­νο­μιού­χων έδω­σε την ευκαι­ρία οικο­νο­μι­κο-κοι­νω­νι­κής ανά­δει­ξης και στους …μη προ­νο­μιού­χους… Στα λεγό­με­να «νέα Τζά­κια», δηλα­δή, που ξεφύ­τρω­ναν σαν μανι­τά­ρια πλάϊ στα παλιά, όχι για να αμφι­σβη­τή­σουν στο παρα­μι­κρό την προ­νο­μια­κό­τη­τά τους αλλά για να την συμ­με­ρι­στούν… Το κλασ­σι­κό δηλα­δή ορα­μα­τι­κό πρό­ταγ­μα: «για­τί αυτός και όχι εμείς», αντι­κα­τα­στά­θη­κε από το: «για­τί αυτός και όχι εγώ»… Το πρώ­το εμπε­ριέ­χει αλη­θι­νή κοι­νω­νι­κό­τη­τα ενώ το δεύ­τε­ρο φέρει την σημαία του από­λυ­του ατο­μι­κι­σμού ή επί το λαϊ­κό­τε­ρο: της πάρ­της μου… Μαζί με την απυθ­με­νο­ποί­η­ση της δια­φθο­ράς, η λογι­κή της “πάρ­της μου” σε όλες τις πλευ­ρές της καθη­με­ρι­νής ζωής προ­ή­γα­γε ως μαζι­κός λαϊ­κός δια­μορ­φω­τής την ουσια­στι­κή απο­κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση παρ’ όποιες επεν­δύ­σεις φρα­στι­κής αγω­νι­στι­κό­τη­τας και πατριω­τι­σμού… Η πολι­τι­κή αυτή φόρ­μα υπήρ­ξε πανί­σχυ­ρη κατά την τελευ­ταία 30ετία, παρά όποιες ενδιά­με­σες κομ­μα­τι­κές εναλ­λα­γές στο κυβερ­νη­τι­κό τιμό­νι… Εξα­σφά­λι­σε «πολι­τι­κή στα­θε­ρό­τη­τα» και απο­θέ­ω­ση της αντι­κοι­νω­νι­κό­τη­τας…
Στα δανεια­κά συμ­βό­λαια, όμως, της ευδαι­μο­νί­ας υπήρ­χαν ψιλά γράμ­μα­τα, προ­σε­κτι­κά κρυμ­μέ­να: Σε καμιά τρια­ντα­ριά χρό­νια, δανει­ζό­με­νε, εσύ θα πλη­ρώ­σεις τα δανει­κά, μαζί με όλα τα πανω­τό­κια… Ηλθε λοι­πόν το πλή­ρω­μα του χρό­νου… ‘Η, πιο σωστά, έτσι απο­φά­σι­σαν οι δανει­στές μας… Στα πλαί­σια σημα­ντι­κών ενερ­γεια­κών γεω­πο­λι­τι­κών ανα­κα­τα­τά­ξε­ων στον χώρο της Μεσο­γεί­ου, που βρί­σκο­νται σε εξέ­λι­ξη…
Μνη­μό­νιο 1 και μέτρα απί­στευ­της οικο­νο­μι­κής οπι­σθο­χώ­ρη­σης συνα­ντούν απί­στευ­τα περιο­ρι­σμέ­νης εμβέ­λειας αντι­δρά­σεις. Ο διδα­χθείς στην πρά­ξη ατο­μι­κι­σμός απο­δί­δει καρ­πούς και ο «αγώ­νας τώρα δικαιώ­νε­ται»… Ως την ώρα, που οι αγα­να­κτι­σμέ­νοι, χαλά­νε το κυρί­αρ­χο σκη­νι­κό της αντι­προ­σω­πευ­τι­κό­τη­τας, οι αντι­δρά­σεις επη­ρε­ά­ζο­νται απο­φα­σι­στι­κά από το «ξύγκι» της παρα­οι­κο­νο­μί­ας και την λογι­κή του ατο­μι­κού βολέ­μα­τος.
Μνη­μό­νιο 2, ως απλός ενδιά­με­σος σταθ­μός για το Μνη­μό­νιο 3… Δεν είμα­στε πεσι­μι­στές, ιδιαί­τε­ρα σήμε­ρα… Απλά, ακού­γο­ντας τον Ζαν Κλώντ Γιούν­κερ να μας εγκα­λεί και να μας προ­τρέ­πει να απο­δε­χθού­με την λογι­κή της περιο­ρι­σμέ­νης εθνι­κής κυραρ­χί­ας θυμη­θή­κα­με τα υπό­γεια νήμα­τα, που συν­δέ­ουν την τρα­γω­δία του σήμε­ρα με την ευδαι­μο­νία των δια­κη­ρύ­ξε­ων του χτές, με όχη­μα την δια­φθο­ρά και την αρπαχτή…