Η δομή του χρέους

Ο Αντε­νά­ου­ερ
κατά­λα­βε αμέ­σως τα οφέ­λη που μπο­ρού­σε να προ­σκο­μί­σει από την δρα­μα­τι­κή τροπή
των γεγο­νό­των. Στο προ­α­να­φερ­θέν υπό­μνη­μα ζητού­σε την συμ­με­το­χή της Γερ­μα­νί­ας σε
μια ευρω­παϊ­κή στρα­τιω­τι­κή δύνα­μη υπό νατοϊ­κή αιγί­δα, κάτι που θα επέ­τρε­πε τον
επα­νε­ξο­πλι­σμό της χωρίς αυτό να σημαί­νει τη συγκρό­τη­ση ενός κλα­σι­κού εθνικού
στρα­τού. Τόνι­ζε επί­σης ότι τα ζητή­μα­τα εσω­τε­ρι­κής ασφά­λειας ήταν εξίσου
σημα­ντι­κά με τα εξω­τε­ρι­κά. Τον ανη­συ­χού­σε ιδιαί­τε­ρα η δυνα­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα της
νεο­λαί­ας του ΚΚ Γερ­μα­νί­ας FDJ κατά του επα­νε­ξο­πλι­σμού, που
δημιουρ­γού­σε ευρύ­τε­ρα μέτω­πα με δυνά­μεις των σοσιαλ­δη­μο­κρα­τών αλλά και μέρους
των χρι­στια­νι­κών οργα­νώ­σε­ων. Η FDJ δεν θα αργή­σει να τεθεί εκτός νόμου και οι
ειρη­νι­στι­κές δια­δη­λώ­σεις θα αντι­με­τω­πι­στούν με εξαι­ρε­τι­κά κατα­σταλ­τι­κό τρό­πο. Ο
δρό­μος είχε ανοί­ξει για την πλή­ρη απα­γό­ρευ­ση του ΚΚ Γερ­μα­νί­ας, που θα
επι­κυ­ρω­θεί από το συνταγ­μα­τι­κό δικα­στή­ριο της Καρλσ­ρού­ης το 1956. Εν τω μεταξύ
είχε ναυα­γή­σει, λόγω της άρνη­σης της Γαλ­λί­ας, η από­πει­ρα δημιουργίας
«ευρω­στρα­τού» υπό νατοϊ­κή διοί­κη­ση και το ζήτη­μα του επα­νε­ξο­πλι­σμού της ΟΔΓ
είχε λυθεί με την έντα­ξή της στο ΝΑΤΟ, το 1955,
και την επα­να­φο­ρά της υπο­χρε­ω­τι­κής στρα­τιω­τι­κής θητεί­ας την επό­με­νη χρονιά.