Η “ανεξάρτητη” Ευρώπη

Το άρθρο του Κώστα Λάμπου που αντι­γρά­φου­με από τον ιστό­το­πο TVXS επι­χει­ρεί μία επι­γραμ­μα­τι­κή αλλά επει­χει­ρη­μα­το­λο­γη­μέ­νη ανα­φο­ρά στους δεσμούς ΗΠΑ-Ευρώ­πης και την τυφλή υπο­τα­γή της δεύ­τε­ρης στην πρώ­τη… Με ολί­γες αναι­μι­κές εξαι­ρέ­σεις στο παρελ­θόν… Καθό­λου περί­ερ­γο, βέβαια, για­τί ως γνω­στόν το κεφά­λαιο δεν έχει πατρί­δα αλλά μόνον πάθος για κέρ­δος… Αξί­ζει να την ανα­γνώ­σουν ιδιαί­τε­ρα οι διά­φο­ροι “ανα­νε­ω­τές”, που ακό­μη και σήμε­ρα δεν κρύ­βουν τον παθια­σμέ­νο “ευρω­παϊ­σμό” τους για την ΕΕ της Μέρ­κελ, του Σόϊ­μπλε, Του Τάϊ­σελ­μπλουμ κ.λ.π. απόι την μία και της Ελλά­δας, Ιτα­λί­ας, Πορ­το­γα­λί­ας, Ισπα­νί­ας κ.λ.π. από την άλλη. Παραθέτουμε…

Δια­τλα­ντι­κές Συμ­φω­νί­ες. Δού­ρειοι ίπποι του Αμερικανισμού

«Όταν το κεφά­λαιο έχει το ανά­λο­γο κέρ­δος, γίνε­ται τολ­μη­ρό. Με 10% κέρ­δος αισθά­νε­ται τον εαυ­τό του σίγου­ρο και μπο­ρεί να το χρη­σι­μο­ποι­ή­σει κανείς παντού, με 20% γίνε­ται ζωη­ρό, με 50% γίνε­ται θετι­κά παρά­τολ­μο, με 100% τσα­λα­πα­τά­ει  όλους τους ανθρώ­πι­νους νόμους, με 300% δεν υπάρ­χει έγκλη­μα που να μη ριψο­κιν­δυ­νεύ­σει να το δια­πρά­ξει, ακό­μα και με κίν­δυ­νο να πάει στην κρεμάλα».

Καρλ Μαρξ

Όπως στη θάλασ­σα το μεγά­λο ψάρι τρώ­ει το μικρό για να επι­βιώ­σει και να μεγα­λώ­σει, έτσι και στις κοι­νω­νί­ες της ατο­μι­κής ιδιο­κτη­σί­ας η μεγά­λη ιδιο­κτη­σία τρώ­ει τη μικρή για να κυριαρ­χή­σει πάνω στον άνθρω­πο και στην κοι­νω­νία. Υπάρ­χει βέβαια μια δια­φο­ρά. Το μεν μεγά­λο ψάρι τρώ­ει μέχρι να χορ­τά­σει και επα­νέρ­χε­ται όταν ξανα­πει­νά­σει, πράγ­μα που αφή­νει χρό­νο για την ανα­πα­ρα­γω­γή της τρο­φής του γεν­νώ­ντας ταυ­τό­χρο­να εκα­τομ­μύ­ρια αυγά, μέρος των οποί­ων θα κατα­φέ­ρουν να γίνουν ψάρια, ενώ η ατο­μι­κή ιδιο­κτη­σία είναι αχόρ­τα­γη και βου­λι­μι­κή και δεν στα­μα­τά­ει να τρώ­ει μέχρι να σκά­σει ή να μην βρί­σκει πλέ­ον άλλη ιδιο­κτη­σία να φάει, οπό­τε πεθαί­νει η ίδια από την πεί­να, όπως συμ­βαί­νει με τερά­στιους οικο­νο­μι­κούς κολοσ­σούς που χρε­ο­κο­πούν για­τί δεν κατά­φε­ραν, όπως οι αντα­γω­νι­στές τους, να προ­σαρ­μο­στούν στις και­νούρ­γιες συν­θή­κες του αντα­γω­νι­σμού. Το κακό βέβαια είναι ότι η ατο­μι­κή ιδιο­κτη­σία μαζί με τις ιδιο­κτη­σί­ες που τρώ­ει κατα­στρέ­φει και τα υπο­κεί­με­νά τους, ανθρώ­πους και κοι­νω­νί­ες, μαζί με το οικο­νο­μι­κό, κοι­νω­νι­κό, πολι­τι­στι­κό και φυσι­κό  περι­βάλ­λον τους. Με αυτή την έννοια η ατο­μι­κή ιδιο­κτη­σία είναι από τη φύση της κανι­βα­λι­κή, βαμπι­ρι­κή και μήτρα κατα­στρο­φής και βαρβαρότητας.

Η ακραία άνι­ση κατα­νο­μή των ιδιο­κτη­σιών που προ­κα­λεί άνι­ση κατα­νο­μή των εισο­δη­μά­των, στε­ρεί τα πλα­τιά κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα από το ανα­γκαίο για την επι­βί­ω­ση εισό­δη­μα, γεγο­νός που εκφρά­ζε­ται ως όλο και ογκού­με­νη μεί­ω­ση της αγο­ρα­στι­κής ικα­νό­τη­τάς τους, πράγ­μα που κατα­λή­γει σε οικο­νο­μι­κή ύφε­ση και σε μεί­ω­ση των επεν­δύ­σε­ων, ακό­μα και στην απο­βιο­μη­χά­νι­ση ολό­κλη­ρων περιο­χών του πλα­νή­τη. Μπρο­στά σ’ αυτήν την υφε­σια­κή κατά­στα­ση το μονο­πω­λια­κό κεφά­λαιο, ανα­κά­λυ­ψε ότι μέσω δανει­σμού κρα­τών και κυβερ­νή­σε­ων μπο­ρεί, μέσω μνη­μο­νί­ων[1] να φτά­σει γρη­γο­ρό­τε­ρα σε υπέ­ρο­γκα κέρ­δη, σε απαλ­λο­τρί­ω­ση κρα­τι­κών ακι­νή­των, ακό­μα και σε προ­τε­κτο­ρα­το­ποί­η­ση ολό­κλη­ρων χωρών. Με όργα­να τις παγκό­σμιας δρά­σης επι­χει­ρή­σεις, όπως οι μεγά­λες τρά­πε­ζες, τα αρπα­κτι­κά δίκτυα real estate, τα κερ­δο­σκο­πι­κά hedge funds και venture capital, το μονο­πω­λια­κό κεφά­λαιο στρά­φη­κε στην αγο­ρά γης και ακι­νή­των[2] και δημιουρ­γώ­ντας πλα­σμα­τι­κές αξί­ες κερ­δο­σκό­πη­σε εκτο­πί­ζο­ντας σοβα­ρούς αντα­γω­νι­στές από την παγκό­σμια αγο­ρά, μέχρι που όλα αυτά απο­δεί­χτη­καν ‘επεν­δυ­τι­κές φού­σκες’ πλα­σμα­τι­κού κεφα­λαί­ου, που οξύ­νουν την απάν­θρω­πη και κατα­στρο­φι­κή παρακ­μή του καπι­τα­λι­σμού και της ατο­μι­κής ιδιο­κτη­σί­ας, με κύρια θύμα­τα τις δυνά­μεις της Εργα­σί­ας, της Επι­στή­μης και του Πολιτισμού.

Οι επεν­δύ­σεις οικο­νο­μι­κών κολοσ­σών σε εύφο­ρη[3] και πλού­σια σε ορυ­κτό πλού­το γη, υπα­γο­ρεύ­ο­νται και από υπο­λο­γι­σμούς υψη­λής μελ­λο­ντι­κής κερ­δο­φο­ρί­ας, όσο οξύ­νε­ται το παγκό­σμιο δια­τρο­φι­κό πρό­βλη­μα και μεγα­λώ­νει η ενερ­γεια­κή αγω­νία χωρών που δεν δια­θέ­τουν ενερ­γεια­κούς πόρους, για­τί με τον έλεγ­χο της δια­τρο­φής και της ενέρ­γειας[4] ο σκλη­ρός πυρή­νας της καπι­τα­λι­στι­κής παγκο­σμιο­ποί­η­σης θα προ­σπα­θή­σει να παρα­τεί­νει το τέλος του καπι­τα­λι­σμού, παρα­τεί­νο­ντας έτσι την τρα­γω­δία των ανί­σχυ­ρων και εξαρ­τη­μέ­νων χωρών, καθώς και της εργα­ζό­με­νης ανθρω­πό­τη­τας. Πρό­κει­ται ουσια­στι­κά για τον αντα­γω­νι­σμό μετα­ξύ των μεγά­λων κεφα­λαιο­κρα­τι­κών κέντρων Ανα­το­λής και Δύσης για την παγκό­σμια ηγεμονία.

Το μεγά­λο ψάρι του δυτι­κού καπι­τα­λι­σμού, ο μόνος ουσια­στι­κός νικη­τής του Δεύ­τε­ρου παγκό­σμιου ιμπε­ρια­λι­στι­κού Πολέ­μου, οι ΕΠΑ, άρχι­σε να κατα­στρώ­νει το στρα­τη­γι­κό του σχέ­διο για την παγκό­σμια ηγε­μο­νία των ΕΠΑ, με το Δόγ­μα Μον­ρόε (1823). Το σχέ­διο αυτό ανα­θε­ω­ρή­θη­κε πολ­λές φορές και εκφρά­στη­κε ως New Deal στη διάρ­κεια του Μεσο­πο­λέ­μου. Επα­να­δια­τυ­πώ­θη­κε μετά τον Δεύ­τε­ρο Παγκό­σμιο Πόλε­μο στη Διά­σκε­ψη του Bretton Woods, τον Ιού­λιο του 1944, που προ­κά­λε­σαν οι ΕΠΑ, στην οποία τα εθνι­κά νομί­σμα­τα των σαρά­ντα πέντε χωρών που συμ­με­τεί­χαν ευθυ­γραμ­μί­στη­καν με το αμε­ρι­κα­νι­κό δολά­ριο, για τον νομι­σμα­τι­κό έλεγ­χο των οποί­ων απο­φα­σί­στη­κε η ίδρυ­ση της λεγό­με­νης Παγκό­σμιας Τρά­πε­ζας και του Διε­θνούς Νομι­σμα­τι­κού Ταμεί­ου[5]. Ακο­λού­θη­σε, για τον εμπο­ρι­κό έλεγ­χο του κόσμου, η ίδρυ­ση, το 1947, της GATT (General Agreement on Tariffs and Trade, Γενι­κή Συμ­φω­νία για τους δασμούς και το Εμπό­ριο) η οποία το 1994 μετε­ξε­λί­χθη­κε στον WTO(World Trade Organization, Παγκό­σμιος Οργα­νι­σμός Εμπο­ρί­ου), ο οποί­ος λει­τουρ­γεί ως στά­βλος δημιουρ­γί­ας δού­ρειων ίππων του αμε­ρι­κα­νι­σμού, μέσω των οποί­ων επέ­βαλ­λε και συνε­χί­ζει να επι­βάλ­λει όρους άνι­σων ανταλ­λα­γών και έναν αμε­ρι­κα­νο­κε­ντρι­κό διε­θνή κατα­με­ρι­σμό της εργα­σί­ας, πράγ­μα που, για δια­φο­ρε­τι­κούς λόγους, προ­κα­λεί την αντί­δρα­ση τόσο των επί­δο­ξων αντα­γω­νι­στών για την παγκό­σμια ηγε­μο­νία, όσο και των δυνά­με­ων της Εργα­σί­ας, της Επι­στή­μης και του Πολι­τι­σμού σε ολό­κλη­ρο τον πλα­νή­τη. Το σχέ­διο για την αμε­ρι­κά­νι­κη ηγε­μο­νία στον πλα­νή­τη ολο­κλη­ρώ­θη­κε σ’ εκεί­νη την φάση με την ίδρυ­ση του ΝΑΤΟ το 1949. Το ΝΑΤΟ (Νοrth Αtlantic Τreaty Οrganizatiοn) και κατ’ ευφη­μι­σμό , Βορειο­α­τλα­ντι­κή Συμ­μα­χία, στην οποί η Ελλά­δα προ­σχώ­ρη­σε το 1952, και σήμε­ρα αριθ­μεί 28 χώρες-μέλη, ήταν προ­φα­νώς μια στρα­τιω­τι­κή αμυ­ντι­κή συμ­μα­χία των χωρών της Δύσης, ενά­ντια στη Σοβιε­τι­κή Ένω­ση. Δια­κη­ρυγ­μέ­νος σκο­πός του ήταν η ανά­πτυ­ξη της συνερ­γα­σί­ας μετα­ξύ των χωρών-μελών σε διά­φο­ρους τομείς , όπως τον στρα­τιω­τι­κό, τον πολι­τι­κό, τον οικο­νο­μι­κό, τον κοι­νω­νι­κό, τον μορ­φω­τι­κό κ.λπ. κ.λπ. καθώς και, η προ­ώ­θη­ση των γεω­πο­λι­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων και η απο­τρο­πή της ένο­πλης επί­θε­σης ενα­ντί­ον κάποιας χώρας-μέλους από άλλες. Στην ουσία ο κύριος σκο­πός του ΝΑΤΟ ήταν και παρα­μέ­νει η προ­ώ­θη­ση των γεω­πο­λι­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων των ΕΠΑ σε βάρος των αντα­γω­νι­στών τους για την παγκό­σμια ηγε­μο­νία, αλλά ακό­μα και σε βάρος των ίδιων των συμ­μά­χων τους χωρών-μελών του ΝΑΤΟ, όταν αυτές προ­σπα­θούν να βρουν τον εθνι­κό βημα­τι­σμό τους. Σε τελι­κή ανά­λυ­ση όμως ο στρα­τη­γι­κός σκο­πός του ΝΑΤΟ είναι η υπε­ρά­σπι­ση του καπι­τα­λι­στι­κού τρό­που παρα­γω­γής, πράγ­μα που απο­κα­λύ­πτε­ται με κατα­στο­λή ακό­μα και αυτής της αστι­κής δημο­κρα­τί­ας, όταν οι δυνά­μεις της Εργα­σί­ας, της Επι­στή­μης και του Πολι­τι­σμού διεκ­δι­κούν κοι­νω­νι­κή ισό­τη­τα και άμε­ση δημο­κρα­τία, γι αυτό άλλω­στε και δεν καταρ­γεί­ται παρά το γεγο­νός ότι η Σοβιε­τι­κή Ένω­ση και η Κίνα προ­σχώ­ρη­σαν ‘ειρη­νι­κά’ στον καπιταλισμό.

Τη σύγ­χρο­νη δια­τύ­πω­ση του δόγ­μα­τος τουαμε­ρι­κα­νι­σμού[6] μας την παρου­σιά­ζει ο σύμ­βου­λος ασφα­λεί­ας πολ­λών προ­έ­δρων των ΗΠΑ, Zbigniew Brzezinski με τα παρα­κά­τω πολύ δια­φω­τι­στι­κά λόγια: «Ο παγκό­σμιος ρόλος της Αμε­ρι­κής απορ­ρέ­ει από δυό νέες θεμε­λιώ­δεις πραγ­μα­τι­κό­τη­τες της επο­χής μας: την άνευ προη­γου­μέ­νου παγκό­σμια αμε­ρι­κα­νι­κή ισχύ και την εξί­σου άνευ προη­γου­μέ­νου παγκό­σμια ικα­νό­τη­τα αλλη­λε­πί­δρα­σης μετα­ξύ των κρα­τών. Η πρώ­τη σημα­το­δο­τεί μια μονο­πο­λι­κή στιγ­μή στην ιστο­ρία των διε­θνών υπο­θέ­σε­ων με την αμε­ρι­κά­νι­κη ηγε­μο­νία. […] Η δεύ­τε­ρη ισχυ­ρο­ποιεί την αντί­λη­ψη ότι μια οικου­με­νι­κή (αν και όχι πάντα καλο­προ­αί­ρε­τη) δια­δι­κα­σία ‘παγκο­σμιο­ποί­η­σης’ απο­γυ­μνώ­νει σιγά-σιγά τα έθνη-κρά­τη από την καθα­για­σμέ­νη κυριαρ­χία τους»[7] Και για να επι­βλη­θεί η αμε­ρι­κά­νι­κη ηγε­μο­νία στον κόσμο, συνε­χί­ζει ο Μπρ­ζε­ζίν­σκι, «πρέ­πει η αμε­ρι­κά­νι­κη πολι­τι­κή να στη­ρι­χθεί στις τρεις μεγά­λες επι­τα­γές της αυτο­κρα­το­ρι­κής γεω­στρα­τη­γι­κής που είναι :

Στους κόλ­πους αυτού του αμαρ­τω­λού, αιμα­το­βαμ­μέ­νου και κατα­στρο­φι­κού συμπλέγ­μα­τος σκα­ρώ­νουν νέους θεσμούς, νέες αλυ­σί­δες και νέα κάτερ­γα ‘συνερ­γα­σί­ας’, για την βελ­τί­ω­ση των παλιών μηχα­νι­σμών κατα­στο­λής των αντι­δρά­σε­ων των ανθρώ­πων, των τοπι­κών κοι­νω­νιών και της εργα­ζό­με­νης ανθρω­πό­τη­τας συνο­λι­κά με σκο­πό την βίαιη κατα­σκευή ενός μονο­πο­λι­κού κόσμου[9]. Τέτοιοι θεσμοί, όπως λ. χ., η TPP[10] (Trans-Pacific Partnership, Συνερ­γα­σία μετα­ξύ χωρών του Ειρη­νι­κού,), η TiSA, (Trade in Services Agreement, Συμ­φω­νία για το εμπό­ριο και τις υπη­ρε­σί­ες) που στο­χεύ­ει στην ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση κρα­τι­κών επι­χει­ρή­σε­ων, δημό­σιων και κρα­τι­κών υπη­ρε­σιών), η CETA (Comprehensive Economic and Trade Agreement, Περιε­κτι­κή Συμ­φω­νία για την Οικο­νο­μία και το Εμπό­ριο), μετα­ξύ Ε.Ε. και Κανα­δά) και η ΤΤΙΡ (Transatlantic Trade and Investment Partnership, Δια­τλα­ντι­κή Εμπο­ρι­κή, Επεν­δυ­τι­κή Συνερ­γα­σία), με την οποία ατο­μι­κή ιδιο­κτη­σία και καπι­τα­λι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις ανα­δεί­χνο­νται σε οντό­τη­τες ισχυ­ρό­τε­ρες από τα κρά­τη και τις κοι­νω­νί­ες, σε βαθ­μό που μπο­ρούν να ενά­γουν σε ειδι­κά ιδιω­τι­κά και κοι­νω­νι­κά ανε­ξέ­λεγ­κτα δικα­στή­ρια[11] τις κυβερ­νή­σεις των κρα­τών, κόμ­μα­τα, περι­βαλ­λο­ντι­κές οργα­νώ­σεις κ.λπ, για υπο­τι­θέ­με­να δια­φυ­γό­ντα κέρ­δη, όταν με την όποια κοι­νω­νι­κή τους πολι­τι­κή και δρά­ση υπο­τί­θε­ται ότι περιο­ρί­ζουν την κερ­δο­φο­ρία τους.

Βασι­κές επι­διώ­ξεις τους είναι η επί­σπευ­ση και η διεύ­ρυν­ση των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, η πλή­ρης απορ­ρύθ­μι­ση των εργα­σια­κών σχέ­σε­ων για την περε­ταί­ρω περι­στο­λή των εργα­σια­κών δικαιω­μά­των και την περι­κο­πή μισθών και συντά­ξε­ων, δηλα­δή η πλή­ρης κινε­ζο­ποί­η­ση της εργα­σί­ας[12] καθώς επί­σης και η μονο­με­ρής επι­βο­λή νομι­κών και δικα­στι­κών κανό­νων που θα δια­σφα­λί­ζουν την υψη­λή κερ­δο­φο­ρία των υπε­ρε­θνι­κών εται­ριών σε βάρος των εργα­ζό­με­νων, των τοπι­κών κοι­νω­νιών, των πολι­τι­κών ελευ­θε­ριών, των όποιων δημο­κρα­τι­κών θεσμών και του περι­βάλ­λο­ντος[13].

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, με τις συμ­φω­νί­ες αυτές οι ΗΠΑ απο­βλέ­πουν στην πλή­ρη υπο­τα­γή της Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης, αρχι­κά, στα ηγε­μο­νι­κά σχέ­διά τους με την στα­δια­κή κατάρ­γη­ση των κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των των κρα­τών-μελών με την απορ­ρύθ­μι­ση μιας σει­ράς κανο­νι­σμών της Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης που αφο­ρούν την ασφά­λεια των τρο­φί­μων, την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος, την προ­στα­σία των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των, την προ­στα­σία των δικαιω­μά­των των εργα­ζό­με­νων και των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σε­ων εργα­σί­ας, την προ­στα­σία της δημό­σιας υγεί­ας και την προ­στα­σία των προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων. Είναι, αυτές οι συμ­φω­νί­ες δού­ρειοι ίπποι ενα­ντί­ον των λαών της ΕΕ και υπέρ των μεγά­λων πολυ­ε­θνι­κών εται­ρειών. Η υπο­ψή­φια πρό­ε­δρος των ΗΠΑ, Χίλα­ρι Κλί­ντον, αντι­λαμ­βά­νε­ται αυτές τις λεό­ντειες συμ­φω­νί­ες ως το «οικο­νο­μι­κό ΝΑΤΟ». Έτσι, παράλ­λη­λα με το στρα­τιω­τι­κό ΝΑΤΟ, θα ανα­πτυ­χθεί και ένας άλλος πανί­σχυ­ρος διε­θνής οικο­νο­μι­κός οργα­νι­σμός που θα ξεπερ­νά τα έθνη και τους νόμους των και θα δρα ώστε οι πολυ­ε­θνι­κές εται­ρεί­ες να ρυθ­μί­ζουν, ανε­ξέ­λεγ­κτα και χωρίς παρεμ­βά­σεις, υπε­ρά­νω των εθνι­κών κυβερ­νή­σε­ων, τις εμπο­ρι­κές τους συμ­φω­νί­ες και την παγκό­σμια οικο­νο­μία συνολικά.

Ήδη βρί­σκο­νται σ’ αυτά τα λεγό­με­να ISDS, (Investor-State Dispute Settlement, Εται­ρι­κά Δικα­στή­ρια Επί­λυ­σης Δια­φο­ρών μετα­ξύ Επεν­δυ­τών και Κρα­τών), περισ­σό­τε­ρες από επτα­κό­σιες (700) τέτοιες υπο­θέ­σεις, που στρέ­φο­νται κατά 107 χωρών, με άμε­ση προ­ο­πτι­κή να φτά­σουν ακό­μα και τις πενή­ντα χιλιά­δες, κατά κυβερ­νή­σε­ων με την κατη­γο­ρία ότι λ. χ. παίρ­νουν μέτρα υπέρ της δημό­σιας υγεί­ας, ή για την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος. Απώ­τε­ρος στό­χος είναι η επι­βο­λή ενός κορ­πο­ρα­τι­κού φασι­σμού, όπου τον έλεγ­χο των κοι­νω­νιών θα τον ανα­λαμ­βά­νουν οι μεγά­λες εται­ρεί­ες. Γι αυτό δημιουρ­γεί­ται ένα παράλ­λη­λο ιδιω­τι­κό δίκαιο υπέρ­τε­ρο τόσο των εθνι­κών δικαί­ων, όσο και του δικαί­ου της Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης, πράγ­μα που σημαί­νει κατάρ­γη­ση όχι μόνο της εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας των χωρών-μελών της Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης, όσο και αμφι­σβή­τη­ση της κυριαρ­χί­ας αυτής της ίδιας της Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης, πράγ­μα που δεί­χνει την γεω­πο­λι­τι­κή υπο­βάθ­μι­ση ολό­κλη­ρης της ευρω­παϊ­κής ηπεί­ρου, υπέρ της βορεια­με­ρι­κά­νι­κης ημι­η­πεί­ρου και κατά της Ευρώ­πης, της Ρωσί­ας και γενι­κό­τε­ρα της Ασίας.

Όλες αυτές οι εξε­λί­ξεις οδη­γούν ανα­πό­φευ­κτα στη μεγα­λύ­τε­ρη γεω­πο­λι­τι­κή σύγκρου­ση της ανθρώ­πι­νης ιστο­ρί­ας, καθώς η Ρωσία, η Ινδία και η Κίνα με το Σύμ­φω­νο της Σαγκά­ης, με την Συνερ­γα­σία μετα­ξύ Βρα­ζι­λί­ας, Ρωσί­ας, Ινδί­ας, Κίνας και Νοτιο­α­φρι­κα­νι­κής Ένω­σης (BRICS) οργα­νώ­νουν την άμυ­νά τους απέ­να­ντι στα ηγε­μο­νι­κά σχέ­δια των ΕΠΑ. Μάλι­στα η Κίνα έχει ήδη πρω­τα­γω­νι­στή­σει στη σύνα­ψη του RCEP (Regional Comprehensive Economic Partnership, Σύμ­φω­νου Συνο­λι­κής Περι­φε­ρεια­κής Οικο­νο­μι­κής Συνερ­γα­σί­ας), μετα­ξύ 16 ασια­τι­κών χωρών, περι­λαμ­βα­νο­μέ­νης και της Ινδί­ας, που ανα­φέ­ρε­ται στα 3,5 δισε­κα­τομ­μύ­ρια ανθρώπους.

Η έκτα­ση και το βάθος της επι­θε­τι­κό­τη­τας της μεγά­λης ατο­μι­κής ιδιο­κτη­σί­ας, δηλα­δή του κεφα­λαί­ου, για­τί κεφά­λαιο χωρίς ατο­μι­κή και κρα­τι­κή ιδιο­κτη­σία[14] δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει, κατά των κοι­νω­νιών γίνε­ται ευκο­λό­τε­ρα κατα­νοη­τή με δυό παρα­δείγ­μα­τα. Το ένα είναι αυτό της καπνο­βιο­μη­χα­νί­ας Philip Morris που στρέ­φε­ται κατά της κυβέρ­νη­σης της Ουρου­γουά­ης, διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μί­ω­ση για δια­φυ­γό­ντα κέρ­δη επει­δή η κυβέρ­νη­σή της στην προ­σπά­θειά της να προ­στα­τέ­ψει τη δημό­σια υγεία, θέσπι­σε νόμο κατά του καπνί­σμα­τος. Το άλλο ανα­φέ­ρε­ται στην προ­σφυ­γή της TransCanada, στο ομο­σπον­δια­κό δικα­στή­ριο του Χιού­στον των ΕΠΑ, ενα­ντί­ον της κυβέρ­νη­σης των ΕΠΑ, με το αιτιο­λο­γι­κό ότι με την από­φα­σή της να απορ­ρί­ψει την αίτη­ση της TransCanada να της επι­τρα­πεί να συν­δέ­σει με τον αγω­γό της Keystone XL την Αλμπέρ­τα του νοτιο­δυ­τι­κού Κανα­δά με τα διυ­λι­στή­ρια που βρί­σκο­νται στην περιο­χή του Κόλ­που του Μεξι­κού παρα­βιά­ζο­νται η Βορειο­α­με­ρι­κα­νι­κή Συμ­φω­νία Ελεύ­θε­ρου Εμπο­ρί­ου (NAFTA) και το Σύνταγ­μα των ΕΠΑ, και την απαί­τη­σή της να απο­ζη­μιω­θεί με 15 δισε­κα­τομ­μύ­ρια δολά­ρια για δια­φυ­γό­ντα κέρ­δη, αν και η εται­ρία έχει επεν­δύ­σει μόνο 2,5 δισε­κα­τομ­μύ­ρια δολάρια.

Όλα αυτά, όμως, που πηγά­ζουν από την ατο­μι­κή ιδιο­κτη­σία πάνω στα μέσα παρα­γω­γής και από τον έλεγ­χο της οικο­νο­μί­ας από μια κερ­δο­μα­νια­κή μειο­ψη­φία, κατα­γρά­φο­νται ως επι­κίν­δυ­νη απο­μά­κρυν­ση της οικο­νο­μί­ας από τις πραγ­μα­τι­κές βιο­λο­γι­κές και πνευ­μα­τι­κές-πολι­τι­στι­κές ανά­γκες της κοι­νω­νί­ας-ανθρω­πό­τη­τας και απο­δεί­χνουν ότι η εργα­ζό­με­νη ανθρω­πό­τη­τα δεν έχει άλλη διέ­ξο­δο από την καπι­τα­λι­στι­κή βαρ­βα­ρό­τη­τα πέρα από την κατάρ­γη­ση της ατο­μι­κής ιδιο­κτη­σί­ας και συνε­πώς την υπέρ­βα­ση του καπι­τα­λι­στι­κού τρό­που παρα­γω­γής. Όταν γνω­ρί­ζου­με ότι η τιμή λ. χ. ενός σύγ­χρο­νου βομ­βαρ­δι­στι­κού αερο­πλά­νου, τύπου B-2 Spirit, ανέρ­χε­ται στο ιλιγ­γιώ­δες ποσό των 2,4 δις δολα­ρί­ων, ποσό που θα μπο­ρού­σε να σώσει εκα­τομ­μύ­ρια παι­διά από τις μολυ­σμα­τι­κές αρρώ­στιες, ότι η κατα­σκευή του κατα­στρέ­φει υλι­κά και πόρους που θα μπο­ρού­σαν να κάνουν εύφο­ρη τη μισή Αφρι­κή και ότι η χρη­σι­μο­ποί­η­σή του κατα­στρέ­φει χιλιά­δες ανθρώ­πι­νες ζωές και πόρους τώρα, η απώ­λεια των οποί­ων θα οδη­γή­σει χιλιά­δες ζωές στον πρό­ω­ρο θάνα­το στο μέλ­λον, τότε δεν θα πρέ­πει να διε­ρω­τη­θού­με για το τι θα μπο­ρού­σε να σημαί­νει για την ανθρω­πό­τη­τα το κόστος για ένα αερο­πλα­νο­φό­ρο, ακό­μα και για τη χρη­σι­μό­τη­τα και για το κόστος των εξο­πλι­στι­κών προ­γραμ­μά­των και των στρατών;

Ας σκε­φτού­με, λοι­πόν, ότι όλες αυτές οι δυνά­μεις κατα­στρο­φής, οι σκο­τα­δι­στι­κές θρη­σκεί­ες και τοξι­κές εθνι­κι­στι­κές, φασι­στι­κές και ιμπε­ρια­λι­στι­κές ιδε­ο­λο­γί­ες δημιουρ­γού­νται για την προ­στα­σία της μεγά­λης ατο­μι­κής ιδιο­κτη­σί­ας, για­τί αν δεν υπήρ­χε η ατο­μι­κή ιδιο­κτη­σία, η μισθω­τή δου­λεία, ο καπι­τα­λι­σμός και ο ‘πολι­τι­σμός του θανά­του’[15] και αν όλα ήταν κοι­νά, τίπο­τα από αυτά τα άχρη­στα και επι­κίν­δυ­να για την εργα­ζό­με­νη ανθρω­πό­τη­τα δεν θα υπήρχε.

Γι αυτό η κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση της γης και των μέσων παρα­γω­γής και η αμε­σο­δη­μο­κρα­τι­κή δια­χεί­ρι­σή τους σε τοπι­κό, περι­φε­ρεια­κό, εθνι­κό και οικου­με­νι­κό επί­πε­δο, απο­τε­λεί την αγνό­τε­ρη και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρη υψη­λού τοπι­κού, εθνι­κού και οικου­με­νι­κού πατριω­τι­σμού κοι­νω­νι­κή παρέμ­βα­ση για τη δια­τή­ρη­ση των υλι­κών όρων ύπαρ­ξης της ίδιας της κοι­νω­νί­ας, για­τί με αυτόν τον τρό­πο θα γλυ­τώ­σει όλον αυτόν τον κοι­νω­νι­κό πλού­το από τα χέρια των καπι­τα­λι­στών σφε­τε­ρι­στών του που επι­διώ­κουν την ολο­κλη­ρω­τι­κή απαλ­λο­τρί­ω­σή του και την από­λυ­τη προ­λε­τα­ριο­ποί­η­ση, δηλα­δή την από­λυ­τη απο­ξέ­νω­ση των δυνά­με­ων της Εργα­σί­ας, της Επι­στή­μης και του Πολι­τι­σμού, από τον τόπο τους και από το δια­χρο­νι­κό συλ­λο­γι­κό-υπαρ­ξια­κό βιός τους.

Γι αυτό είναι ζωτι­κής σημα­σί­ας η ματαί­ω­ση αυτών των σχε­δί­ων του αμε­ρι­κα­νι­σμού, αλλά αυτό το έργο δεν είναι των άλλων. Είναι πρω­ταρ­χι­κά έργο του καθε­νός μας ξεχω­ρι­στά και όλων μαζί των λαών της Ευρώ­πης, να ζωντα­νέ­ψουν τις αγω­νι­στι­κές παρα­δό­σεις τους και να ξανα­μπούν στην πρω­το­πο­ρία των αγώ­νων της εργα­ζό­με­νης ανθρω­πό­τη­τας για την κοι­νω­νι­κή ισό­τη­τα και την άμε­ση δημο­κρα­τία. Βέβαια είναι αλή­θεια ότι κάποιοι εκπρό­σω­ποι του ευρω­παϊ­κού κεφα­λαί­ου, με πρω­τα­γω­νι­στές το γερ­μα­νι­κό και το γαλ­λι­κό κεφά­λαιο, δια­τυ­πώ­νουν, υπό την πίε­ση των λαών, κάποιες αντιρ­ρή­σεις για την υπο­γρα­φή αυτών των συμ­φω­νιών, αλλά με γνώ­μο­να τα δικά τους ταξι­κά συμ­φέ­ρο­ντα. Όμως οι Λαοί της Ευρώ­πης οφεί­λουν να ξεπε­ρά­σουν αυτή τη λογι­κή της συναλ­λα­γής και να ακο­λου­θή­σουν την δια­χρο­νι­κή στρα­τη­γι­κή τους για την κοι­νω­νι­κή ισό­τη­τα και την κοι­νω­νι­κή αυτο­διεύ­θυν­ση, για μια Ευρώ­πη των δυνά­με­ων της Εργα­σί­ας, της Επι­στή­μης κι του Πολι­τι­σμού, για έναν καλύ­τε­ρο κόσμο χωρίς αφε­ντι­κά και παγκό­σμιους ηγεμόνες.

Παρα­πο­μπές:

[1] Χατζη­μι­χά­λης Κωστής, Κρί­ση χρέ­ους και υφαρ­πα­γή γης, Εκδό­σεις ΚΨΜ, Αθή­να 2014.

[2] «Σύμ­φω­να με την Παγκό­σμια Τρά­πε­ζα, στο διά­στη­μα 2007-2012 από το σύνο­λο των παγκό­σμιων επεν­δύ­σε­ων κεφα­λαί­ων λίγο πάνω από τις μισές κατευ­θύ­νο­νται στη γη και σε ακί­νη­τα και κατά προ­τί­μη­ση σε περιο­χές όπως η Αφρι­κή, η Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή αλλά και η Ευρώ­πη, κυρί­ως στις πρώ­ην χώρες του πρώ­ην ‘υπαρ­κτού σοσια­λι­σμού’», Χατζη­μι­χά­λης Κωστής, Η υφαρ­πα­γή γης και ακι­νή­των στην Ελλά­δα των Μνη­μο­νί­ων, http://www.toxwni.gr/xoni-apopsi/apopseis/item/8377-i-ifarpagi-gis-kai-akiniton-stin-ellada-ton-mnimonion

[3] Πρό­σφα­τη έκθε­ση του Worldwatch Institute δια­πι­στώ­νει ότι, «πολυ­ε­θνι­κές εται­ρεί­ες αγο­ρά­ζουν μεγά­λες εκτά­σεις καλ­λιερ­γή­σι­μης γης σε διά­φο­ρες χώρες του πλα­νή­τη, γεγο­νός που αυξά­νει τη συγκέ­ντρω­ση της αγρο­τι­κής γης σε λιγό­τε­ρα χέρια».

[4] Βλέ­πε, Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβά­ται το υδρο­γό­νο; Η επα­νά­στα­ση του υδρο­γό­νου, η ελεύ­θε­ρη ενέρ­γεια και η απε­λευ­θέ­ρω­ση της ανθρω­πό­τη­τας από τα ορυ­κτά καύ­σι­μα και την καπι­τα­λι­στι­κή βαρ­βα­ρό­τη­τα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσ­σα­λο­νί­κη 2012.

[5] «Θα πρέ­πει να θεω­ρή­σου­με ως μέρος του αμε­ρι­κα­νι­κού συστή­μα­τος τον παγκό­σμιο ιστό εξει­δι­κευ­μέ­νων οργα­νι­σμών, ιδιαί­τε­ρα τους ‘διε­θνείς’ οικο­νο­μι­κούς οργα­νι­σμούς. Μπο­ρεί να ειπω­θεί ότι το Διε­θνές Νομι­σμα­τι­κό Ταμείο και η Παγκό­σμια Τρά­πε­ζα αντι­προ­σω­πεύ­ουν ‘παγκό­σμια’ συμ­φέ­ρο­ντα  και τα συστα­τι­κά μέρη τους μπο­ρεί να ερμη­νευ­θεί ότι εκπρο­σω­πούν όλον τον κόσμο. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, όμως, σε αυτούς τους οργα­νι­σμούς κυριαρ­χεί σε πολύ μεγά­λο βαθ­μό η Αμε­ρι­κή και η προ­έ­λευ­σή τους ανά­γε­ται σε αμε­ρι­κα­νι­κή πρω­το­βου­λία, ιδιαί­τε­ρα στη συν­διά­σκε­ψη του Μπρέτ­τον Γούντς, το 1944», Brzezinski Zbigniew, Η μεγά­λη Σκα­κιέ­ρα, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθή­να 1998, σελ. 59.

[6] Για μια εκτε­νέ­στε­ρη ανά­λυ­ση, βλέ­πε, Λάμπος Κώστας, Αμε­ρι­κα­νι­σμός και παγκο­σμιο­ποί­η­ση. Οικο­νο­μία του Φόβου και της Παρακ­μής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθή­να 2009.

[7] Brzezinski Zbigniew, Η Επι­λο­γή. Παγκό­σμια κυριαρ­χία ή παγκό­σμια ηγε­σία, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθή­να 2005, σελ. 223.

[8]  Brzezinski Zbigniew, Η μεγά­λη Σκα­κιέ­ρα, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθή­να 1998, σελ. 78.

[9] «Η Αμε­ρι­κή στέ­κε­ται στο κέντρο ενός δια­πλε­κό­με­νου σύμπα­ντος, στο οποίο, στο οποίο η εξου­σία ασκεί­ται μέσα από συνε­χείς δια­πραγ­μα­τεύ­σεις, διά­λο­γο, διά­χυ­ση και ανα­ζή­τη­ση τυπι­κής συναί­νε­σης, ακό­μα και αν αυτή η εξου­σία απορ­ρέ­ει από μια μόνο πηγή, συγκε­κρι­μέ­να την Ουά­σιγ­κτον», ό. π., σελ. 59.

[10] «TPP σημαί­νει πως η Αμε­ρι­κή θα γρά­ψει τους κανό­νες του παι­χνι­διού στον 21ο αιώ­να, αν δεν εγκρί­νου­με αυτή τη συμ­φω­νία, αν η Αμε­ρι­κή δεν γρά­ψει αυτούς τους κανό­νες, τότε χώρες όπως η Κίνα θα το κάνουν», δηλώ­νει απε­ρί­φρα­στα ο ‘Λευ­κός Οίκος’ και ο ‘πλα­νη­τάρ­χης’ Barak Hussein Obama

[11]«Δικα­στή­ρια, στα οποία μόνο επι­χει­ρή­σεις και οι πλού­σιοι ιδιώ­τες έχουν πρό­σβα­ση, βάσει του ουσια­στι­κού δικαί­ου, το οποίο προ­στα­τεύ­ει μόνο τα δικαιώ­μα­τα ιδιο­κτη­σί­ας τους και τις προσ­δο­κί­ες κέρ­δους», λέει η συνερ­γά­τι­δα του NGO Corporate Europe Observatory, (ΜΚΟ Ευρω­παϊ­κού Εται­ρι­κού Παρα­τη­ρί­ου), Eberhardt Pia, Investorenschutz. Die Perversion eines Systems.TTIP wird Klage-Welle gegen Staaten in Europa auslösen, (Προ­στα­σία επεν­δυ­τών. Η δια­στρο­φή ενός συστή­μα­τος. Η Δια­τλα­ντι­κή Εμπο­ρι­κή, Επεν­δυ­τι­κή, Συνερ­γα­σία) προ­κα­λεί κύμα αγω­γών κατά κυβερ­νή­σε­ων στην Ευρώ­πη), Συνέ­ντευ­ξη στο Περιο­δι­κό: Deutsche Wirtschafts Nachrichten, 20.02.16.

[12] Λάμπος Κώστας, Κινα­ζι­σμός. Το ανώ­τα­το στά­διο του πλιά­τσι­κο-καπι­τα­λι­σμού ή το πισω­γύ­ρι­σμα στο κατώ­τα­το στά­διο του πολι­τι­σμού; Πολί­τες, τεύ­χος 21/Δεκέμβρης 2010.

[13] «Μελέ­τες έχουν δεί­ξει πως θα υπάρ­χουν και νικη­τές και ηττη­μέ­νοι από την ΤΤΙΡ, όπως συμ­βαί­νει με κάθε εμπο­ρι­κή συμ­φω­νία. Το πρό­βλη­μα είναι πως οι νικη­τές θα είναι οι μεγά­λες πολυ­ε­θνι­κές, που θα δουν τα κέρ­δη τους να αυξά­νο­νται ως απο­τέ­λε­σμα της ΤΤΙΡ, και χαμέ­νοι θα είναι ο απλός κόσμος της εργα­σί­ας, η κοι­νω­νία και το περι­βάλ­λον», Χίλα­ρι Τζον, ΤΤΙP. Το “δια­τλα­ντι­κό Μνη­μό­νιο”, συνέ­ντευ­ξη στην Ανα­στα­σία Γιά­μα­λη, ΑΥΓΗ, 22.06.2015

[14] Σ’ αυτό το σημείο είναι χρή­σι­μο να θυμη­θού­με ότι η ατο­μι­κή ιδιο­κτη­σία δεν είναι τόσο μια εμπράγ­μα­τη σχέ­ση όσο είναι μια κοι­νω­νι­κή σχέ­ση στα πλαί­σια της οποί­ας κάποιοι λίγοι απο­κλεί­ουν, με την ατο­μι­κή ιδιο­κτη­σία των μέσων παρα­γω­γής, κάποιους άλλους, τους πολ­λούς, από την χρή­ση της κοι­νής κλη­ρο­νο­μιάς και του κοι­νω­νι­κά δημιουρ­γη­μέ­νου πλού­του, με απο­τέ­λε­σμα οι μεν λίγοι να πλου­τί­ζουν, οι δε πολ­λοί να μετα­βάλ­λο­νται σε πένο­ντα υπο­ζύ­για της εξου­σί­ας των ατο­μι­κών ιδιοκτητών.

[15] «Το αμε­ρι­κα­νι­κό όνει­ρο είναι σε μεγά­λο βαθ­μό παγι­δευ­μέ­νο στο ένστι­κτο του θανά­του. […] Ανα­λω­νό­μα­στε στην προ­στα­σία των ιδιο­τε­λών συμ­φε­ρό­ντων και έχου­με δημιουρ­γή­σει την πιο ισχυ­ρή στρα­τιω­τι­κή μηχα­νή σε όλη την ιστο­ρία για να πάρου­με αυτό που θέλου­με και πιστεύ­ου­με ότι μας αξί­ζει. Θεω­ρού­με τους εαυ­τούς μας περιού­σιο λαό και άρα προι­κι­σμέ­νο με το δικαί­ω­μα να νέμε­ται μεγα­λύ­τε­ρο μερί­διο από τα δώρα της Γης. Δυστυ­χώς, το ίδιον συμ­φέ­ρον μας μετα­μορ­φώ­νε­ται στα­δια­κά σε καθα­ρό εγω­ι­σμό. Έχου­με γίνει πολι­τι­σμός του θανά­του», Rifkin Jeremy, Το ευρω­παϊ­κό όνει­ρο, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθή­να 2005, σελ. 602-603.