Επειδή πρέπει να θυμόμαστε… - Φαιακία

Επειδή πρέπει να θυμόμαστε…

Το σημεί­ω­μα, που ακο­λου­θεί, γραμ­μέ­νο από τον Ανδρέα Ζαφεί­ρη, στην ISKRA έχει την αρε­τή να επι­διορ­θώ­νει, ότι κενά φέρει η πρό­σφα­τη μνή­μη μας… Αυτή, που πρώ­τη υφί­στα­ται φθο­ρές με την πάρο­δο της ηλικίας… 
Και όχι μόνο… Βοη­θά­ει σε ένα συνο­λι­κό απο­λο­γι­σμό του …εθνο­σω­τη­ρί­ου έργου της ΔΗΜΑΡ, που χρή­σι­μο είναι να κατα­γρα­φεί συνο­λι­κά… Ιδιαί­τε­ρα σε τέτοιες μέρες που έρχο­νται… Η απο­μά­κρυν­ση από τον χρό­νο δρά­σης επι­τρέ­πει και την πιο ψύχραι­μη ταξι­νό­μη­ση αυτού του έργου, που νομί­ζου­με, δύσκο­λα θα βρε­θεί παρό­μοιο απο­δι­δό­με­νο σε “αρι­στε­ρούς”. Ας μην ξεχνά­με επί­σης ότι το έργο ανή­κει στο σύνο­λο της ΔΗΜΑΡ… Σε παρα­μέ­νο­ντες,  απο­χω­ρή­σα­ντες και αναχωρησόμενους…

ΔΗΜΑΡ:
ΑΔΕΛΦΗ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ ‘Η ΕΞΑΔΕΛΦΗ ΤΗΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑΣ; 

Διαρ­κή εγκλή­μα­τα, σύμ­φω­να με τη
νομι­κή επι­στή­μη, είναι εκεί­να στα οποία η εγκλη­μα­τι­κή πρά­ξη έχει διάρ­κεια τέτοια
ώστε να μην επι­τρέ­πει στο έννο­μο αγα­θό να ειρη­νεύ­σει. Για παρά­δειγ­μα τα
βασα­νι­στή­ρια δεν είναι ένα στιγ­μιαίο έγκλη­μα. Είναι κάτι που έγι­νε σε μια
χρο­νι­κή στιγ­μή μεν, αλλά τα απο­τε­λέ­σμα­τά του κρατούν
στο διη­νε­κές.
Ο ένας χρό­νος της
συγκυ­βέρ­νη­σης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ γίνε­ται προ­σπά­θεια από διαφόρους
«κύκλους», να χαθεί στη λήθη, σαν ένα στιγ­μιαίο λάθος-και άρα
να δοθεί μια δεύ­τε­ρη πολι­τι­κή ευκαι­ρία στη
ΔΗΜΑΡ,
για να συνει­σφέ­ρει με την «υψη­λή πολι­τι­κή της κουλ­τού­ρα» στο
αίτη­μα της «κοι­νω­νι­κο­ποί­η­σης του καπι­τα­λι­σμού με δημο­κρα­τι­κά μέσα» . Όμως ο
ελλη­νι­κός λαός με το 1,20% των ευρω­ε­κλο­γών
ήταν ακρι­βο­δί­καιος στην ετυ­μη­γο­ρία του: το έγκλη­μα της ΔΗΜΑΡ ήταν
διαρκές.
Ας θυμή­σου­με, στους
λωτο­φά­γους της «προ­σέγ­γι­σης» , τρία «ασή­μα­ντα» στιγ­μιό­τυ­πα του
εγκλήματος:
1)
Νοέμ­βριος του 2012.
Με τους βου­λευ­τές της ΔΗΜΑΡ να ψηφίζουν
παρών (ουσια­στι­κά ναι) ψηφί­ζε­ται το πολυ­νο­μο­σχέ­διο της
συγκυ­βέρ­νη­σης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ για τα επεί­γο­ντα Μέτρα Δημο­σιο­νο­μι­κής
Στρα­τη­γι­κής
. Είναι το Μνη­μό­νιο 3. (Αν και για λόγους επικοινωνιακούς
απο­φεύ­γε­ται από την «δια­νό­η­ση της ευθύ­νης» να ονο­μα­στεί έτσι).
Το πολυ­νο­μο­σχέ­διο , σε ένα άρθρο 216 σελίδων,(…πώς να
μη διαρ­ρη­γνύ­εις ιμά­τια για τα ολο­κλη­ρω­τι­κά καθε­στώ­τα) προ­έ­βλε­πε μέτρα ύψους 18,9
δις , από τα οποία τα 9,4 δις αφο­ρού­σαν το 2013.

Στο πακέ­το μέτρων περι­λαμ­βά­νο­νταν (μετα­ξύ άλλων μνη­μο­νια­κών ρυθμίσεων):

  • Εφαρ­μο­γή της διαθεσιμότητας.
  • Κατάρ­γη­ση της Εθνι­κής Γενι­κής Συλλογικής
    Σύμ­βα­σης Εργασίας.
  • Μεί­ω­ση σε συντά­ξεις έως και
    15%.
  • Αύξη­ση των ορί­ων ηλι­κί­ας συντα­ξιο­δό­τη­σης κατά
    2 έτη.
2) Στις 22
Δεκεμ­βρί­ου 2012
ψηφί­ζε­ται ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός , χωρίς
διαρ­ρο­ές για την συγκυ­βέρ­νη­ση. Άλλη μια συνει­σφο­ρά «ενά­ντια στις θεωρητικές
αγκυ­λώ­σεις και το λαϊ­κι­σμό των συντεχνιών».
3) Στις 28
Απρι­λί­ου 2013
ψηφί­ζε­ται, από τους 168 βου­λευ­τές της κυβερνητικής
πλειο­ψη­φιας, το πολυ­νο­μο­σχέ­διο του υπουρ­γεί­ου Οικο­νο­μι­κών για
την εφαρ­μο­γή όσων προ­βλέ­πο­νται από το δεύ­τε­ρο και το τρίτο
Μνη­μό­νιο, καθώς και για την κινη­τι­κό­τη­τα στο
Δημό­σιο. Οι αντι­δρά­σεις για τις διατάξεις
του πολυ­νο­μο­σχε­δί­ου « οδή­γη­σαν» την κυβέρ­νη­ση στην επι­στρά­τευ­ση
των εκπαι­δευ­τι­κών. Ήταν η επι­στρά­τευ­ση επαγ­γελ­μα­τι­κού κλάδου
μέσα σε ένα χρό­νο. Προ­φα­νώς άλλη μια «υπέ­υ­θυ­νη στά­ση της υπέ­υ­θυ­νης αριστεράς ,
στο δρό­μο της δια­κυ­βέρ­νη­σης του τόπου».

Το
καλο­καί­ρι του 2013 η ΔΗΜΑΡ αποχωρεί
από την κυβέρ­νη­ση. Και επει­δή στη καθ΄ημάς Ανα­το­λή κολά­ζε­ται η αμαρτία
αλλά όχι ο αμαρτωλός(σε αντί­θε­ση με τη Δύση που συμ­βαί­νει το αντί­θε­το) αλλά και
επει­δή, όπως λέει και ο ποι­η­τής, «Η Μετά­νοια είναι η δεύ­τε­ρη αθω­ό­τη­τα» , η
ΔΗΜΑΡ έχει μια ευκαι­ρία να απο­δεί­ξει στη πράξη
(για­τί σε θεω­ρη­τι­κό επί­πε­δο ουδέ­πο­τε ψέλ­λι­σε έστω και μισή λέξη αυτο­κρι­τι­κής) τη
συνει­δη­το­ποί­η­ση του «διαρ­κούς εγκλή­μα­τος» στο οποίο συμμετείχε.Η ευκαι­ρία παρου­σιά­στη­κε πολ­λές φορές. Αλλά
δυστυχώς…
Δεκέμ­βριος
του 2013.
Στην πρό­τα­ση του ΣΥΡΙΖΑ για την σύστα­ση εξε­τα­στι­κής επιτροπής
που θα ερευ­νού­σε τυχόν ποι­νι­κές ευθύ­νες στα σκάν­δα­λα των υπο­βρυ­χί­ων και των
ναυ­πη­γεί­ων , ψήφι­σαν κατά 167 βου­λευ­τές, δίνο­ντας ουσια­στι­κά ψήφο
εμπι­στο­σύ­νης
στη παρα­παί­ου­σα κυβέρ­νη­ση. Ανά­με­σά τους και οι βουλευτές
της ΔΗΜΑΡ, με τη δικαιο­λο­γία ότι « η πρό­τα­ση ήταν από­πει­ρα ποι­νι­κο­ποί­η­σης της
πολι­τι­κής ζωής» .
Είπα­με: η
κεντρο­α­ρι­στε­ρή δια­νό­η­ση πιστεύ­ει ειλι­κρι­νά ότι το πόπο­λο ζει στο βασί­λειο των
λωτοφάγων.
Ιού­λιος του
2014.
Ένα χρό­νο μετά την «απο­χώ­ρη­ση» της ΔΗΜΑΡ από τη κυβέρ­νη­ση 36
στε­λέ­χη της Αγ. Κων­στα­ντί­νου είναι αμε­τα­κί­νη­τα στη θέση τους σε υψηλόβαθμες
κυβερ­νη­τι­κές θέσεις. Ανά­με­σά τους ο πρό­ε­δρος των ΕΛ.ΤΑ, ο πρό­ε­δρος του ΝΑΤ , ο
πρό­ε­δρος στην ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ Α.Ε. , η ανα­πλη­ρώ­τρια διευ­θύ­νου­σα σύµβου­λος στη ∆ΕΗ
Α.Ε. κ.α.
Και παρ΄όλο που
«ανή­κο­μεν στη λαϊ­κί­στι­κη αρι­στε­ρά» και πολ­λοί οι πει­ρα­σμοί να σχολιάσουμε
«λαϊ­κώς» το φαι­νό­με­νο, η εξή­γη­ση της παρα­μο­νής των 36 στε­λε­χών είναι πολιτική
και μόνο. Και είχε να κάνει με τις πολι­τι­κές «γέφυ­ρες
επι­κοι­νω­νί­ας»
μετα­ξύ Μαξί­μου και Αγ.Κωνσταντίνου στη βάση της
προ­ο­πτι­κή της Προ­ε­δρι­κής εκλο­γής. Και τη συνα­κό­λου­θη συνέχιση
της βαρ­βα­ρό­τη­τας.
Μια προ­ο­πτι­κή, που το
Σεπτέμ­βρη ήταν ισχυ­ρή αλλά τα τρα­γι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα της επί­σκε­ψης Σαμα­ρά στο
Βερο­λί­νο και οι πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις ακύρωσαν.
Η προ­σπά­θεια
νεκρα­νά­στα­σης της ΔΗΜΑΡ κρύ­βει σημα­ντι­κές πολι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες. Συστημικοί
κύκλοι, μπρο­στά στο ενδε­χό­με­νο του «ατυ­χή­μα­τος» μιας κυβέρ­νη­σης του ΣΥΡΙΖΑ,
προ­ε­τοι­μά­ζουν εταί­ρους, ώστε στο όνο­μα της «συμ­μα­χί­ας» και της
ανά­γκης για διεύ­ρυν­ση να «αμβλυν­θούν» οι ριζο­σπα­στι­κές αιχμές.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί
να συνερ­γα­στεί πολι­τι­κά και να εντά­ξει στα ψηφο­δέλ­τια του δυνά­μεις και πρόσωπα
που ψήφι­σαν και εφάρ­μο­σαν μνη­μο­νια­κές πολι­τι­κές. Όχι μόνο για λόγους
ηθι­κούς
. ( Αν και η ηθι­κή, άλλη μια έκφρα­ση «παρω­χη­μέ­νου λαϊκισμού»,
είναι ουσια­στι­κός πολι­τι­κός λόγος. Πως θα χωρέ­σουν στην ίδια Αρι­στε­ρά οι
απο­λυ­μέ­νες καθα­ρί­στριες, οι δια­θέ­σι­μοι εκπαι­δευ­τι­κοί, οι εξαθλιωμένοι
συντα­ξιού­χοι και οι εργα­ζό­με­νοι των 300 ευρώ, με τους Πόντιους Πιλά­τους της
υπευ­θυ­νό­τη­τας, που συνυ­πέ­γρα­ψαν τις κατα­δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις;) Αλλά και για
αμι­γώς πολιτικούς.
Η ΔΗΜΑΡ δεν
τιμω­ρή­θη­κε απλά
. Έπα­ψε στην ουσία να υπάρ­χει. Ο πολι­τι­κός λόγος της δεν
εκπρο­σω­πεί τίπο­τα πλέ­ον σε επί­πε­δο κοι­νω­νί­ας. Τα όποια στρώ­μα­τα της μεσοαστικής
ή μικρο­α­στι­κής δια­νό­η­σης που κάπο­τε εκπρο­σω­πού­σε ή ριζο­σπα­στι­κο­ποι­ή­θη­καν , λόγω
της υλι­κής τους υπο­βάθ­μι­σης, ή επέ­λε­ξαν το original στρα­τό­πε­δο της
συντή­ρη­σης
του σημε­ρι­νού status.
Η αρι­στε­ρά σήμε­ρα ή θα είναι ριζο­σπα­στι­κή ή δεν θα
υπάρ­χει.

Και η ΔΗΜΑΡ μπο­ρεί να
λει­τουρ­γή­σει απο­κλει­στι­κά σαν κατα­σκευα­σμέ­νο, εξω­κοι­νω­νι­κό συστημικό
αντί­βα­ρο.
Η πραγ­μα­τι­κή κοι­νω­νία μισεί και τις ”παρ­θε­νορ­ρα­φές” και
τους ”Frankenstein”’.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέ­πει να
ανα­ζη­τή­σει την προ­ο­πτι­κή της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας και των αριστερών
συνερ­γα­σιών πρώ­τα από όλα στο μεγά­λο κοι­νω­νι­κό πεδίο. Εκεί όπου ο
ριζο­σπα­στι­σμός συνα­ντιέ­ται με την πραγ­μα­τι­κή υπευ­θυ­νό­τη­τα.
Την
υπευ­θυ­νό­τη­τα των λαϊ­κών ανα­γκών και του ανατρεπτικού
ριζοσπαστισμού.
Πέμ­πτη 2 Οκτωβρίου
2014
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted