Ενδιαφέρον κείμενο…

Υπεν­θυ­μί­ζο­ντας το αυτο­νό­η­το, πώς ό,τι αναρ­τά­ται στην ΦΑΙΑΚΙΑ δεν κρί­νε­ται από την απο­δο­χή του (συνο­λι­κή ή μερι­κή) αλλά από το ενδια­φέ­ρον, που μπο­ρεί να έχει για τους ανα­γνώ­στες, προ­χω­ρά­με στην παρου­σί­α­ση μίας ανοι­κτής επι­στο­λής του κ. Βαγ­γέ­λη Αντω­νί­ου (πρ. μέλος Συντο­νι­στι­κού Μ.Α.Α., πρ. μέλος Κ.Ε. Σύρι­ζα), που δεν γνω­ρί­ζου­με αλλά δια­βά­σα­με την επι­στο­λή του στην ISKRA. Κι αυτό για­τί θίγει, το πρό­βλη­μα του σεχτα­ρι­σμού, παι­δι­κής αρι­στε­ρής ασθέ­νειας, που φαί­νε­ται να κλι­μα­κώ­νε­ται αυτό τον και­ρό έχο­ντας ως άλλο­θι τις -κατά την γνώ­μη μας- παλιν­δρο­μή­σεις και εκποι­ή­σεις των ηγε­τι­κών κλι­μα­κί­ων του ΣΥΡΙΖΑ… Την παρου­σιά­ζου­με, επει­δή δεν μας δια­κα­τέ­χει ο φετι­χι­σμός των σχη­μά­των ούτε η ιδε­ο­λη­ψία της “καθα­ρό­τη­τας” αλλά η αγω­νία που εκφρά­ζε­ται και στην τελευ­ταία πρό­τα­ση του κει­μέ­νου… “Αν όμως, αγα­πη­τοί μου σύντρο­φοι, δεν δια­τη­ρή­σου­με του­λά­χι­στον το αξια­κό μας φορ­τίο στις ανα­με­τα­ξύ μας σχέ­σεις, πολύ φοβά­μαι ότι η επό­με­νη αντά­μω­ση θα είναι στα γου­να­ρά­δι­κα... “

ΜΙΑ
ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΙΣ «ΕΝΩΤΙΚΕΣ» ΠΡΟ(Σ)ΚΛΗΣΕΙΣ ΤΩΝ σ. ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ Β

Δεν έχει περά­σει πολύς και­ρός από τότε, που σαν
μέλος του Μετώ­που Αλλη­λεγ­γύ­ης και Ανα­τρο­πής, του προδρομικού
δηλα­δή σχή­μα­τος του «Σχε­δί­ου Β», συμ­με­τεί­χα στη διοργάνωση
εκδη­λώ­σε­ων και ημε­ρί­δων, με αντι­κεί­με­νο την αρι­στε­ρή διέ­ξο­δο από την κρί­ση, στις
οποί­ες – συνή­θως – προ­σκα­λού­σα­με ως κύριο ομι­λη­τή τον Κώστα
Λαπα­βί­τσα.

Παρα­κο­λου­θώ τη σημε­ρι­νή εξέ­λι­ξη των πραγμάτων
και αισθά­νο­μαι την ανά­γκη να κατα­θέ­σω ορι­σμέ­νες σκέ­ψεις, απευ­θυ­νό­με­νος ιδιαίτερα
προς τους συντρό­φους που συμπο­ρευ­τή­κα­με εκεί­νη την
περί­ο­δο. Είναι γνω­στό στους
παροι­κού­ντες την Ιερου­σα­λήμ, πως ήμουν τότε το μονα­δι­κό μέλος
του συντο­νι­στι­κού του Μ.Α.Α. που δεν είχε καμία οργα­νω­τι­κή, πολι­τι­κή ή και
συναι­σθη­μα­τι­κή σχέ­ση με το Σύρι­ζα. Είναι επί­σης γνω­στό, στους
ίδιους κύκλους, πως συμ­με­τεί­χα σ’ ένα στε­νό πυρή­να στε­λε­χών που
δου­λεύ­α­με πάνω σε επε­ξερ­γα­σί­ες για το «σχέ­διο Β», για το μετα­βα­τι­κό πρόγραμμα
εκτός ευρώ. Τότε, που όλα τού­τα δεν ήταν αυτο­νό­η­τα, ακό­μη και στην … κορυφή
του μετω­πι­κού εγχει­ρή­μα­τος του Μ.Α.Α. Είναι, τέλος, γνω­στό ότι
η προ­σω­πι­κή μου επι­λο­γή στις εκλο­γές του Μάη 2012 ήταν να
ψηφί­σω Ανταρ­σύα και του Ιούνη
Σύριζα.

Έκτο­τε
έγι­ναν πολ­λά, νιώ­θει κανείς ότι έχουν περά­σει αιώνες.

Όπως εύστο­χα είχε
πει ένας σύντρο­φος (στέ­λε­χος του Ν.Α.Ρ. και εκ των κορυ­φαί­ων σύγχρονων
εκπρο­σώ­πων της αρι­στε­ρής δια­νό­η­σης) σε μια σύσκε­ψη εκεί­νης της εποχής,
ανά­με­σα στο Μάη και τον Ιού­νη του 2012, απευ­θυ­νό­με­νος στο σ. Αλέκο
Αλα­βά­νο: «Είτε μας αρέ­σει είτε όχι, όπως λένε οι Άγγλοι, εγκαταστάθηκε
ο ελέ­φα­ντας στο σαλό­νι μας. Η πλειο­ψη­φία των λαϊ­κών στρω­μά­των επενδύει
τις ελπί­δες της στο Σύρι­ζα, που κεφα­λαιο­ποιεί τα πολι­τι­κά και
κινη­μα­τι­κά χαρα­κτη­ρι­στι­κά της αρι­στε­ρής του στρο­φής, την οποία εσύ
εγκαινίασες».

Κάποιοι εξ ημών στο
συντο­νι­στι­κό του Μ.Α.Α. υπο­στη­ρί­ξα­με ότι η εκλο­γι­κή μάχη του
Ιού­νη θα έπρε­πε να δοθεί με όρους παρά­τα­ξης. Αντ’ αυτού, τότε ακρι­βώς ήταν που
επι­λέ­χτη­κε να οδη­γη­θούν στην έξο­δο … όσοι ήταν Σύρι­ζα. Η προ­σω­πι­κή μου επιλογή
ήταν στη συνέ­χεια η στρά­τευ­ση στο Σύρι­ζα και η μάχη για την
ενί­σχυ­ση των αρι­στε­ρών ριζο­σπα­στι­κών του χαρακτηριστικών.

Σήμε­ρα έχουμε
μπρο­στά μας μια τρι­πλή εκλο­γι­κή μάχη, στην οποία συμπυκνώνεται,
για άλλη μια φορά, το φορ­τίο μιας ολό­κλη­ρης περιό­δου ταξικής
πάλης. Εκεί­νο, ωστό­σο, που τη δια­φο­ρο­ποιεί ίσως από άλλες προηγούμενες,
είναι η αίσθη­ση ότι τα «ιστο­ρι­κά» περι­θώ­ρια για την ανατροπή
στενεύουν.

Στο πλαί­σιο αυτό
και μέσα στην ευρύ­τε­ρη αρι­στε­ρή γεω­γρα­φία, δοκιμάζονται
σχη­μα­τι­κά δυο αντιλήψεις.

Τη μια, τη
δια­τυ­πώ­νει με εξαι­ρε­τι­κό τρό­πο – και με το γνή­σιο ήθος των ανθρώ­πων της
Αρι­στε­ράς, την επο­μέ­νη μάλι­στα της απόρ­ρι­ψης της υπο­ψη­φιό­τη­τάς του για το
ευρω­ψη­φο­δέλ­τιο του Σύρι­ζα – ο Κώστας Λαπα­βί­τσας. Να τι
λέει:
– «Δεν ανή­κω στο ΣΥΡΙΖΑ,
ούτε καν έχω τις ίδιες πολι­τι­κές κατα­βο­λές. Αλλά και ποτέ δεν του έκα­να εύκολη
κρι­τι­κή, παρ’ όλο που δέχτη­κα πυρά από πολ­λούς μέσα του. Πιστεύω ότι
όσοι του προ­σά­πτουν ότι έχει ήδη γίνει ένα κόμ­μα εξου­σί­ας, ότι είναι ήδη μια νέα
μορ­φή σοσιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας, κάνουν πολύ μεγά­λο λάθος. Στο ΣΥΡΙΖΑ, είτε μας αρέσει,
είτε όχι, ακου­μπά­νε οι ελπί­δες των λαϊ­κών και εργα­τι­κών στρω­μά­των. Ο χαρακτήρας
του δεν έχει ακό­μη ξεκα­θα­ρι­στεί. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντα­πε­ξέρ­χε­ται στις ανά­γκες του
λαού και της επο­χής, εγώ αυτό το λέω με αγω­νία. Πιστεύω ότι οι ευρύτερες
αρι­στε­ρές δυνά­μεις πρέ­πει να συμ­βά­λουν ώστε να εδραιω­θούν τα ριζο­σπα­στι­κά του
χαρα­κτη­ρι­στι­κά, που είναι πολύ σημα­ντι­κά. Η επι­θυ­μη­τή πολι­τι­κή λύση για τη χώρα
πάντα ήταν να υπάρ­ξει συμπα­ρά­τα­ξη των δυνά­με­ων της Αρι­στε­ράς, ο κύριος όγκος των
οποί­ων είναι στο ΣΥΡΙΖΑ».
– «Για
τις δυνά­μεις της Αρι­στε­ράς η απά­ντη­ση είναι ο θαρ­ρα­λέ­ος και σίγουρος
ριζο­σπα­στι­σμός που θα δώσει όρα­μα στα λαϊ­κά στρώ­μα­τα. Ανη­συ­χώ πολύ για
την κατεύ­θυν­ση που φαί­νε­ται να παίρ­νει ο ΣΥΡΙΖΑ για­τί δε βλέ­πω άλλη ρεαλιστική
ελπί­δα για ανα­τρο­πή της σημε­ρι­νής τρα­γι­κής κατά­στα­σης στη χώρα».
– «Στην εκτός ΣΥΡΙΖΑ Αρι­στε­ρά βλέ­που­με να
εμφα­νί­ζε­ται στα­δια­κά ένας μανια­σμέ­νος σεκτα­ρι­σμός, ο οποί­ος κατά την
άπο­ψή μου είναι τελεί­ως λάθος και στη­ρί­ζει στην ουσία το κυβερνητικό
στρατόπεδο».

Ακρι­βώς
στον αντί­πο­δα βρί­σκε­ται η αντί­λη­ψη της ηγε­σί­ας του Κ.Κ.Ε. Η
οποία όχι μόνο συγκα­τα­λέ­γει το Σύρι­ζα στις δυνά­μεις του κεφα­λαί­ου, όχι μόνο
αρνεί­ται κάθε συμπό­ρευ­ση, ακό­μη και κινη­μα­τι­κή, με οποια­δή­πο­τε δύνα­μη της
Αρι­στε­ράς αλλά και κλι­μα­κώ­νει τις επι­θέ­σεις με αήθειες, ξένες προς την παράδοση
του κομ­μου­νι­στι­κού κινήματος.

Ανά­με­σα στις
από­ψεις της κρι­τι­κής στή­ρι­ξης και σ’ αυτές της πολε­μι­κής, ασφα­λώς και διακρίνει
κανείς διά­φο­ρες απο­χρώ­σεις. Όλες είναι χρή­σι­μες. Ακό­μη και η
σκλη­ρή πλην όμως έντι­μη αντι­πα­ρά­θε­ση. Βεβαί­ως, δεν είναι χωρίς σημα­σία πως, τις
περισ­σό­τε­ρες φορές, στό­χος των επι­θέ­σε­ων είναι η αρι­στε­ρή πτέ­ρυ­γα του
Σύριζα.

Ωστό­σο,
κορυ­φαία στε­λέ­χη του «Σχε­δί­ου Β» προ­χώ­ρη­σαν πρό­σφα­τα ακόμη
παρα­πέ­ρα, καλώ­ντας την Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα να δια­σπά­σει το Σύρι­ζα, διαπράττοντας,
ας μου επι­τρα­πεί, μια ασυγ­χώ­ρη­τη και θλι­βε­ρή απρέπεια.

Προ­σω­πι­κά θα
εξα­κο­λου­θή­σω να δια­τη­ρώ ανα­παλ­λο­τρί­ω­τη την πεποί­θη­σή μου για την ανάγκη
μετω­πι­κής συμπό­ρευ­σης ολό­κλη­ρης της Αρι­στε­ράς, ένα στό­χο που
υπη­ρε­τή­σα­με κάπο­τε μαζί και θέλω να πιστεύω ότι θα μας ξανα­ντα­μώ­σει. Αν όμως,
αγα­πη­τοί μου σύντρο­φοι, δεν δια­τη­ρή­σου­με του­λά­χι­στον το αξια­κό μας
φορ­τίο στις ανα­με­τα­ξύ μας σχέ­σεις, πολύ φοβά­μαι ότι η επό­με­νη αντάμωση
θα είναι στα γουναράδικα…