Όχι στο πεδίο της ηθικής – μα στο πεδίο της νοημοσύνης
έπαθαν τη νίλα.

Ο
υπουργός Δικαιοσύνης Χ. Αθανασίου δεν έχει κανένα λόγο να αισθάνεται ηττημένος
μετά την διακομματική τροπολογία για το δικαίωμα αυτοπρόσωπης φοίτησης του Ν.
Ρωμανού στη Σχολή του.

Ίσα-ίσα,
ο Χαρά­λα­μπος Χρι­στό­φα Αθα­να­σί­ου έχει δεί­ξει πως είναι εξαι­ρε­τι­κά ευπροσάρμοστος
στις κατα­στά­σεις. Ήταν αυτός που πριν από μερι­κά χρό­νια, σαν Πρό­ε­δρος της
Ένω­σης Δικα­στών και Εισαγ­γε­λέ­ων, είχε δώσει για ανά­γνω­ση, στον τότε υπουρ­γό, το
αντι­μνη­μο­νια­κό βιβλίο «Το δόγ­μα του σοκ» της Naomi
Klein. Αυτό
δεν τον εμπό­δι­σε να μετε­ξε­λι­χθεί σε υπουρ­γό της πιο ακραί­ας μνημονιακής
κυβέρνησης.

Με
τον κ. Αθα­να­σί­ου, λοι­πόν, «κανέ­να πρό­βλη­μα». Το πρό­βλη­μα παρου­σιά­ζε­ται στους
«πρό­θυ­μους ηλίθιους».

Σ΄
αυτούς που κορυ­βα­ντιού­σαν πάνω από το οιο­νεί νεκρο­κρέ­βα­το του νεα­ρού αναρχικού.
Σ΄ αυτούς που πίστε­ψαν στην ατσά­λι­νη ακαμ­ψία του νεο­ελ­λη­νι­κού κρά­τους και
θεώ­ρη­σαν καλό να εμφα­νι­στούν «βασι­λι­κό­τε­ροι του βασι­λέ­ως». Να πουλήσουν
νταη­λί­κι σε έναν βασα­νι­στι­κά αυτοχειριαζόμενο.

Και
τώρα βρί­σκο­νται, κατα­γέ­λα­στοι, στην πλα­τεία του μικρού μας χωριού, χωρίς το
τελευ­ταίο τους εσώρουχο.

·        
Στους
ηττη­μέ­νους της υπό­θε­σης (στους χαμέ­νους, για να ακρι­βο­λο­γού­με) ο τραγικός
γελιο­γρά­φος (να τηρη­θεί η ορθο­γρα­φία) Ανδρέ­ας Πετρου­λά­κης, ο «Ποτα­μί­σιος»
ηθο­ποιός Νίκος Ορφα­νός, οι Φαή­λοι και άλλοι επι­φα­νείς φελλοί.

Στους
ηττη­μέ­νους κι ο «ανε­κτι­κός» δήμαρ­χος Θεσ­σα­λο­νί­κης Γιάν­νης Μπου­τά­ρης («Να βγει ο
Ρωμα­νός να σπου­δά­σει και να πάρει το καλάσ­νι­κοφ; Δεν στέ­κουν αυτά!»).

Ο
Καλα­βρύ­των Αμβρό­σιος. Κι από πίσω του ο Γρη­γό­ρης Ψαρια­νός, φορώ­ντας την
κου­κού­λα κάποιου «Λου­κά Σιδηρόπουλου».

Ηττη­μέ­νος
και ο «ευαί­σθη­τος» Σταύ­ρος Θεο­δω­ρά­κης με το – ακρο­δε­ξιό πλέ­ον – ξερο­Πό­τα­μο του
(«Η πρό­τα­ση του Σύρι­ζα είναι η – στην
πρά­ξη – κατάρ­γη­ση της φυλα­κής, του­λά­χι­στον για τους πιο μελε­τη­ρούς ληστές,
βιαστές…»)

Υπήρ­ξαν
όμως και πολ­λές ευχά­ρι­στες εκπλή­ξεις. Θα τις προ­τά­ξω για­τί ίσως βάρυναν
περισ­σό­τε­ρο από τις φωνές των «συνή­θων διαμαρτυρομένων».

·        
Στους
νικη­τές της 30ήμερης ανα­μέ­τρη­σης, η ηθο­ποιός Μυρ­τώ Αλι­κά­κη και οι άλλοι 77
παλιοί από­φοι­τοι της Σχο­λής Μωραϊ­τη που δια­χώ­ρι­σαν τη θέση τους από τις πράξεις
του Ρωμα­νού αλλά είχαν το κου­ρά­γιο να κάνουν μια δια­κή­ρυ­ξη πνευματικής
ελευθερίας.

Και
ο παπά-Χρή­στος Ζαρ­κα­δού­λας. Και οι για­τροί του «Γεν­νη­μα­τάς» που
απει­λή­θη­καν με από­λυ­ση αν δεν υπο­βά­λουν σε υπο­χρε­ω­τι­κή σίτι­ση τον απεργό
πείνας.

Και
η κυρά με το μαύ­ρο τσε­μπέ­ρι στην ουρά της Τρά­πε­ζας που, όταν το ΄φερε η
κου­βέ­ντα, σταυ­ρο­κο­πή­θη­κε και μονο­λό­γη­σε «ο θεός να το λυπη­θεί το παλληκαράκι».

Στους
νικη­τές κι ο Αλκί­νο­ος Ιωαν­νί­δης κι ο «ερη­μί­της» Δήμος Μού­τσης που έσπα­σε μια
μακρο­χρό­νια σιω­πή βγά­ζο­ντας μια γεν­ναία κραυγή.

Από
την Ιωάν­να Καρυ­στιά­νη δεν περι­μέ­να­με τίπο­τε λιγό­τε­ρο. Όπως κι απ’ τον Ετιέν Μπα­λι­μπάρ. Το ίδιο και από τον Κώστα
Κανα­βού­ρη, που μας παρέ­δω­σε ένα μικρό λογο­τε­χνι­κό αρι­στούρ­γη­μα με τον τίτλο
«Ανδρέα;» Και τόσοι άλλοι που δεν είναι σκό­πι­μο να τους ανα­φέ­ρω έναν-έναν.

Στους
νικη­τές – θα το πω κι ας κιν­δυ­νέ­ψω να παρε­ξη­γη­θώ – και ο Προ­κό­πης Παυλόπουλος.
Και οι τέως γ.γ. του υπουρ­γεί­ου Δικαιο­σύ­νης (επί Ν.Δ.), Γιάν­νης Ιωαν­νί­δης και
Μαρί­νος Σκαν­δά­μης που τόλ­μη­σαν να αρθρώ­σουν μια κου­βέ­ντα για τη σωτη­ρία της
ζωής του Νίκου Ρωμα­νού. Νικη­τές, αν όχι στο πεδίο της ανθρω­πι­στι­κής ηθικής
(πράγ­μα που δεν δικαιού­μαι να απο­κλεί­σω), του­λά­χι­στον στο πεδίο πολιτικής
ευφυίας.

Και
οι «πρό­θυ­μοι ηλί­θιοι»; Αυτοί εμπι­στεύ­θη­καν τους λεο­ντα­ρι­σμούς ενός αναξιόπιστου
κρά­τους και σαν ύαι­νες ακο­λού­θη­σαν την οσμή της πτωμαϊνης.

Πίστε­ψαν
ένα πολι­τι­κό σύστη­μα που δεν τηρεί ούτε μια από τις υπο­σχέ­σεις του. Από τα
μερο­κά­μα­τα και τις συντά­ξεις μέχρι τα ομό­λο­γα και τους φόρους του. Ούτε μία από
τις απει­λές του. Αυτοί το πίστεψαν.

Ένα
κρά­τος πολι­τι­κά­ντη­δων που αφού τους έστυ­ψε ηθι­κά, εξέ­θε­σε και την αντιληπτική
τους ικα­νό­τη­τα. Αφού ο δεί­κτης νοη­μο­σύ­νης που δια­θέ­τουν, τούς υπέ­δει­ξε να
ταυ­τι­στούν με τις ψυχρο­πο­λε­μι­κές κορώ­νες του συστή­μα­τος Σαμα­ρά. Που την άλλη
μέρα τις πήρε ο άνεμος.

Και
έμει­ναν εκτε­θει­μέ­νοι, αυτοί, να ζητούν επί πίνα­κι την κεφα­λή ενός αγριεμένου
παι­διού που μέσα σε 6 χρό­νια έζη­σε όσα οι ίδιοι δεν θα ζήσουν σε όλη την
ανώ­φε­λη και τρυ­φη­λή ζωή τους. Τη ζωή ενός «πρό­θυ­μου ηλίθιου».