Ελπίδες με Γαλλικό άρωμα…

«Όλα άρχι­σαν» λοι­πόν όταν το δίδυμο
Ολάντ–Βαλς και η
σοσιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρη κυβέρ­νη­σή του, έκα­ναν το μοι­ραίο λάθος των αλαζονικών
εξου­σιών όλων των επο­χών: Βέβαιοι ότι έχουν πια εθί­σει τη γαλ­λι­κή κοι­νω­νία να
πίνει το πικρό ποτή­ρι των ακραί­ων νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρων
αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ών τους χωρίς να αντι­δρά, πρόσθεσαν
τώρα τη στα­γό­να που έκα­νε ξαφ­νι­κά αυτό το ποτή­ρι να ξεχει­λί­σει. Και επει­δή αυτή
η μοι­ραία στα­γό­να είναι η εκ βάθρων αλλα­γή του «Εργα­τι­κού
Κώδι­κα» που απο­σκο­πεί στο ροκά­νι­σμα ή ακό­μα και στη
πλή­ρη κατάρ­γη­ση των βασι­κό­τε­ρων εργα­τι­κών δικαιω­μά­των που κατα­κτή­θη­καν στα
τελευ­ταία 100 χρό­νια,
για αυτό και βλέ­που­με εδώ και δυο βδο­μά­δες να ξεχει­λί­ζει η οργή της γαλλικής
νεο­λαί­ας και των Γάλ­λων εργα­ζο­μέ­νων στους δρό­μους εκα­το­ντά­δων γαλ­λι­κών πόλεων!

Το πρώ­το
πράγ­μα που εντυ­πω­σιά­ζει και κάνει αυτές τις
κινη­το­ποι­ή­σεις να ξεχω­ρί­ζουν είναι η γενι­κή αίσθη­ση ότι μέχρι τώρα δεν είχαμε
παρά απλές προ­σει­σμι­κές δονή­σεις που προ­μη­νύ­ουν τον επερ­χό­με­νο κύριο κοι­νω­νι­κό σει­σμό.
Σχε­δόν οι πάντες, από τους συν­δι­κα­λι­στές των φοι­τη­τι­κών και μαθητικών
συν­δι­κά­των μέχρι τους ανώ­νυ­μους φοι­τη­τές και κυρί­ως, τους μαθη­τές που
δια­δη­λώ­νουν και κατα­λαμ­βά­νουν κατά εκα­το­ντά­δες τα λύκειά τους, όλοι
παρα­δέ­χο­νται δημό­σια ότι η οργή και η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τά τους είναι ανά­λο­γη των
κοι­νω­νι­κών ερει­πί­ων που έχουν συσ­σω­ρεύ­σει οι νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πολι­τι­κές όλων,
χωρίς εξαί­ρε­ση, των γαλ­λι­κών κυβερ­νή­σε­ων, δεξιών και «αρι­στε­ρών», στα τελευταία
15-20 χρό­νια.

Το ότι έχου­με να κάνου­με με «κάτι
μεγά­λο και βαθύ» επι­βε­βαιώ­νε­ται έμμε­σα τόσο από την -απρό­σμε­νη και για αυτό
ιδιαί­τε­ρα εντυ­πω­σια­κή- ανα­βί­ω­ση του Μάη του ’68 στις εικό­νες των πανώ και στα
συν­θή­μα­τα των νεο­λαι­ί­στι­κων δια­δη­λώ­σε­ων, όσο και από το γεγο­νός ότι οι
κινη­το­ποι­ή­σεις επι­βλή­θη­καν στις συν­δι­κα­λι­στι­κές
ηγε­σί­ες από τη βάση των οργα­νώ­σε­ών τους, από τους «από κάτω».
Συγκε­κρι­μέ­να, ακό­μα και οι ηγε­σί­ες των πιο μαχη­τι­κών εργα­τι­κών συν­δι­κά­των (CGT, FO, Sud) ζητού­σαν
στην αρχή μόνον κάποιες «αλλα­γές»
στο επί­μα­χο νομο­σχέ­διο και όχι την από­συρ­σή του,
και για αυτό καλού­σαν σε δια­δή­λω­ση μόνο στις 31
Μαρ­τί­ου, δηλα­δή κατό­πιν εορ­τής και για την
–παρα­δο­σια­κή πια- τιμή των όπλων. 

Τελι­κά, ήταν οι αυτό­νο­μες πρω­το­βου­λί­ες των
«ανώ­νυ­μων», όπως π.χ. εκεί­νη μιας φεμι­νί­στριας που έγρα­ψε και κυκλο­φό­ρη­σε ένα
κείμενο/καταγγελία του νομο­σχε­δί­ου το οποίο μέσα σε λίγες μέρες συγκέντρωσε
πάνω από 1 εκα­τομ­μύ­ριο
υπο­γρα­φές (!), που έσπρω­ξαν πρώ­τα τα νεο­λαι­ί­στι­κα (UNEF για τους
φοι­τη­τές, και FIDL για
τους μαθη­τές) και μετά τα εργα­τι­κά συν­δι­κά­τα όχι μόνο να κινη­το­ποι­η­θούν αλλά
και να ριζο­σπα­στι­κο­ποι­ή­σουν τις διεκ­δι­κή­σεις τους. Ενδει­κτι­κό μάλι­στα αυτής της
ριζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης είναι το γεγο­νός ότι οι ηγε­σί­ες των περισ­σό­τε­ρων από αυτά
τα συν­δι­κά­τα, νεο­λαι­ί­στι­κα και εργα­τι­κά, πρό­σκει­νται παρα­δο­σια­κά στο κυβερνών
Σοσια­λι­στι­κό κόμ­μα και αρκε­τά από τα στε­λέ­χη τους είναι μέλη αυτού του
κόμ­μα­τος. Η σημε­ρι­νή τους σκλη­ρή αντι­πα­ρά­θε­ση με την κυβέρ­νη­ση και την ηγεσία
του κόμ­μα­τος, είναι απλώς ενδει­κτι­κή της μεγά­λης κρί­σης της γαλλικής
Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας, που απο­τυ­πώ­νε­ται εξάλ­λου στην –ιστο­ρι­κά μονα­δι­κή- κατάρρευση
της δημο­τι­κό­τη­τας του διδύ­μου Ολάντ–Βαλς, που
βρί­σκε­ται πια στα­θε­ρά κάτω από το 20%!

Όμως, το κωμι­κό και συνά­μα τραγικό
είναι ότι αυτές ακρι­βώς τις μέρες διά­λε­ξε η ηγε­σία του γαλ­λι­κού Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος για
να δώσει τη χαρι­στι­κή βολή στο Μέτω­πο της
Αρι­στε­ράς (Front de Gauche), και να
υπο­σχε­θεί τη σύμπρα­ξή της με το… Σοσια­λι­στι­κό
κόμ­μα! Πως; Μα, δηλώ­νο­ντας όχι μόνο ότι θα μετάσχει
με τον Γενι­κό Γραμ­μα­τέα της Πιερ Λωράν στις
προ­κρι­μα­τι­κές εκλο­γές του Σοσια­λι­στι­κού κόμ­μα­τος, για την ανά­δει­ξη του «κοι­νού υπο­ψη­φί­ου της
Αρι­στε­ράς» στις
προ­ε­δρι­κές εκλο­γές του 2017, αλλά και ότι θα υπο­στη­ρί­ξει το νικη­τή αυτών των
«προ­κρι­μα­τι­κών, που φυσι­κά δεν θα είναι παρά ο Φραν­σουά Ολάντ ή έστω ο ακόμα
χει­ρό­τε­ρος διά­δο­χός του! Ελά­χι­στα εύσχη­μος τρό­πος για να παρα­δο­θείς σε μια
Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία σε ιστο­ρι­κή κρί­ση, που επι­πλέ­ον έχει να επι­δεί­ξει ένα έργο που
θα ζήλευε και ο πιο αντι­δρα­στι­κός Σαρκοζί… 

Όπως και νάχει, το λόγο έχουν πια
όχι οι ηγε­σί­ες αλλά οι «από κάτω» που δεί­χνουν απο­φα­σι­σμέ­νοι να μην αρκεστούν
στις μικρο­ϋ­πο­χω­ρή­σεις της κυβέρ­νη­σης Βαλς και να οδη­γή­σουν τον αγώ­να τους μέχρι
τη τελι­κή νίκη. Με άλλα λόγια, επι­τέ­λους κάτι κου­νιέ­ται στη γαλ­λι­κή κοινωνία
και αυτό το «κάτι» δεν είναι παρά η συσ­σω­ρευ­μέ­νη οργή εκα­τομ­μυ­ρί­ων πολι­τών που,
με επι­κε­φα­λής τη νεο­λαία, υπό­σχο­νται μια συνέ­χεια τόσο συναρ­πα­στι­κή όσο και
πολ­λά υπο­σχό­με­νη. Σε αυτή την γκρί­ζα και μέρα με τη μέρα όλο και πιο φαιά
Ευρώ­πη της αβά­στα­χτης λιτό­τη­τας, ένα μαζι­κό, ριζο­σπα­στι­κό
και αντι­φι­λε­λεύ­θε­ρο
γαλ­λι­κό κίνη­μα της νεο­λαί­ας
και των εργα­ζο­μέ­νων θα
ήταν ό,τι ακρι­βώς χρεια­ζό­μα­στε για να ανα­θαρ­ρή­σου­με και να ξανα­βρού­με την
αισιο­δο­ξία μας. Και εδώ και σε όλη τη Γηραιά μας ήπειρο!…