ΔΥΟ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ: «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ» ΓΙΑ ΑΠΟΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ;

“Κλέ­βου­με” από τον ιστό­το­πο ISKRA και ανα­δη­μο­σιεύ­ου­με το κεί­με­νο του ΓΙΑΝΝΗ ΖΑΡΚΟΥ-ΠΕΖΕΤΑΙΡΟΥ στο οπίο βρή­μα­κε αρκε­τές ενδια­φέ­ρου­σε επι­ση­μάν­σεις. Το θεω­ρού­τμε θετι­κή συμ­βο­λή στον προ­βλη­μα­τι­σμό, που γεν­νούν οι δύο δολοφονίες. 

ΔΥΟ
ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ: «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ» ΓΙΑ ΑΠΟΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ;

Οι
οργα­νω­μέ­νες, αρκε­τά επαγ­γελ­μα­τι­κές και στυγνές
δολο­φο­νί­ες έξω από τα γρα­φεία της Χρυ­σής Αυγής στο Ν.
Ηρά­κλειο της Αθή­νας συνι­στούν από πολι­τι­κή άπο­ψη μια μεγάλη
«προ­βο­κά­τσια» σε βάρος του αντιφασιστικού
κινή­μα­τος, ανε­ξάρ­τη­τα από τα κίνη­τρα, τις όποιες προ­θέ­σεις και
δικαιο­λο­γί­ες των δραστών.

Ο τρό­πος που έγιναν
οι απο­τρό­παιες δολο­φο­νί­ες έξω από τα γρα­φεία της Χρυ­σής Αυγής στο Ν. Ηράκλειο
παρα­πέ­μπουν σε καλή προ­ε­τοι­μα­σία, η οποία χρεια­ζό­ταν χρό­νο και
παρα­κο­λού­θη­ση, σε επαγ­γελ­μα­τι­κό σχε­δια­σμό και μάλλον
έμπει­ρη ψυχρή εκτέλεση.

Είναι όλα αυτά που
καθι­στούν τις απο­κρου­στι­κές δολο­φο­νί­ες και πολι­τι­κά άκρως
ανησυχητικές.

Είναι πρό­ω­ρο να
σπεύ­σει κανείς σε εύκο­λες εκτι­μή­σεις και γρήγορα
συμπεράσματα.

Το βέβαιον είναι
ότι τέτοιου είδους οργα­νω­μέ­να ψυχρά εγκλή­μα­τα δεν έχουν την
παρα­μι­κρή σχέ­ση με το αντι­φα­σι­στι­κό κίνη­μα και με το μεγάλο
λαϊ­κό ρεύ­μα προ­ο­δευ­τι­κής ανα­τρο­πής ούτε φυσι­κά μπο­ρούν να ερμη­νευ­θούν ως
απόρ­ροια της δικαιο­λο­γη­μέ­νης οργής για τη δολο­φο­νία του αντιφασίστα
Παύ­λου Φύσσα.

Η δολο­φο­νία του
Παύ­λου Φύσ­σα δεν «αντι­ζυ­γί­ζε­ται» με
την εν ψυχρώ δολο­φο­νία δύο νεα­ρών, έστω και αν αυτοί φέρο­νται να είναι
μέλη της ΧΑ.

Ο ψυχρός
επαγ­γελ­μα­τι­σμός της «εκτέ­λε­σης» «δεί­χνει», μάλ­λον, κάτι παρα­πά­νω από
απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα. Δεί­χνει εκπαίδευση.

Ίσως η Ελλά­δα να
βρί­σκε­ται στο μάτι του κυκλώνα.

Ίσως σκο­τει­νά
εγχώ­ρια και ξένα κέντρα να θέλουν να
δοκι­μά­σουν στο σώμα της χώρας μια νέα έκδο­ση της «στρα­τη­γι­κής της
έντα­σης, του φόβου και του αίματος»,
προ­κει­μέ­νου να ανα­κό­ψουν επι­κεί­με­νες και ανα­πό­φευ­κτες προ­ο­δευ­τι­κές και
αρι­στε­ρές εξελίξεις.

Στο
μνη­μο­νια­κό πει­ρα­μα­τό­ζωο για την κοι­νω­νι­κή διά­λυ­ση της Ευρώπης,
που ονο­μά­ζε­ται Ελλά­δα, μπο­ρεί να δοκι­μά­ζε­ται υπό άλλους όρους
και ένα πεί­ρα­μα στή­ρι­ξης του συστή­μα­τος, ανά­λο­γο με εκεί­να που διε­ξή­χθη­σαν κατά
και­ρούς σε χώρες της Λατι­νι­κής Αμε­ρι­κής αλλά και της Ευρώπης,
με χαρα­κτη­ρι­στι­κή την Ιτα­λι­κή περίπτωση.

Αυτήν την ώρα
φαί­νε­ται πολύ πιο καθα­ρά ότι η αδί­στα­κτη κυβέρ­νη­ση των νέων μνημονιακών
αντι­λαϊ­κών μέτρων γίνε­ται όλο και πιο επι­κίν­δυ­νη όχι μόνο για
την οικο­νο­μία και την κοι­νω­νία αλλά και για τη δημοκρατία
και την επι­βί­ω­ση αυτού του τόπου και του
λαού.

Αυτήν την ώρα,
επί­σης, γίνε­ται ακό­μα πιο κατε­πεί­γου­σα και αμεί­λι­κτη η ανάγκη
της συνεν­νό­η­σης και της συνερ­γα­σί­ας σε κοι­νό μέτωπο
δημο­κρα­τί­ας και προ­ο­δευ­τι­κής ανα­τρο­πής όλων
των αρι­στε­ρών δυνάμεων.

Κυρί­ως, όμως, αυτές
τις ώρες χρειά­ζε­ται να φύγουν οι πολί­τες από την παγί­δα του
κανα­πέ, να απορ­ρί­ψουν τα σενά­ρια της καθή­λω­σης και του
τρό­μου και να ανα­κα­λύ­ψουν εκ νέου το νόη­μα της τόλ­μης, της αλληλεγγύης
και του αγώνα.

Η απά­ντη­ση στη
μνη­μο­νια­κή κυβερ­νη­τι­κή κλι­μά­κω­ση, η απά­ντη­ση στις ανιστόρητες
θεω­ρί­ες των δύο άκρων, η απά­ντη­ση στη «στα­θε­ρό­τη­τα» της νεοαποικιακής
εκμε­τάλ­λευ­σης, η απά­ντη­ση στις «προ­βο­κά­τσιες» και τις
στρα­τη­γι­κές της έντα­σης, η απά­ντη­ση στα κατε­στη­μέ­να κέντρα και τους σκοτεινούς
μηχα­νι­σμούς τους είναι μία και μόνο μία: τόλμη,
ριζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση, ασυμ­βί­βα­στο πνεύμα,
ενω­τι­κός αγώ­νας και προ­ο­δευ­τι­κή ανατροπή.
ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!