Δολοφονία του Καποδίστρια μόνον;

Στις 26-27 του παρό­ντος θα τιμη­θεί από μερι­κούς ρομα­ντι­κούς Κερ­κυ­ραί­ους η μνή­μη του πρώ­του κυβερ­νή­τη ή καλύ­τε­ρα θα ανα­μνη­σθεί η δολο­φο­νία του. Χωρίς το άτι της Αρα­πιάς, με νου Γάλ­λου και Άγγλου σίγου­ρα και με βόλι «Ελλη­νι­κό» (για να προ­σαρ­μό­σου­με τον στί­χο του εθνι­κού ποι­η­τή), ανα­κό­πη­κε (ορι­στι­κά;) η από­πει­ρα εθνι­κής χει­ρα­φέ­τη­σης της προ­σφά­τως απε­λευ­θε­ρω­θεί­σας «Ελλα­δί­τσας». Εκτο­τε και υπό ποι­κί­λες εκδο­χές το βασι­κού σενα­ρί­ου σαν τις παρα­λο­γές των μεγά­λων δημο­τι­κών τρα­γου­διών ο τόπος αδυ­να­τεί να απο­κτή­σει την ουσια­στι­κή του αυτο­νο­μία και να συγ­χρο­νί­σει τον βημα­τι­σμό του με την πρό­ο­δο της γνώ­σης και της κοι­νω­νί­ας.
Η δολο­φο­νία του Καπο­δί­στρια θα περά­σει και φέτος στα ψιλά. Όχι, για­τί θα σκια­σθεί από την προ­κλη­τι­κά ανια­ρή κενο­λο­γία της προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου… Το ίδιο συμ­βαί­νει κάθε χρό­νο… Και καλώς γίνε­ται έτσι. Για να δικαιώ­νε­ται … του λόγου το ασφα­λές… Το κρά­τος και η κοι­νω­νία που επι­κυ­ριαρ­χού­νται από φρα­γκο­λε­βα­ντι­νί­ζο­ντες κοτζα­μπά­ση­δες δεν έχουν κανέ­να, μα κανέ­να λόγο να θυμού­νται τον Καπο­δί­στρια. Η ουσια­στι­κά εκσυγ­χρο­νι­στι­κή και γι’ αυτό πρω­το­πο­ρια­κά εθνι­κή πολι­τι­κή του υπήρ­ξε μία σύντο­μη παρέν­θε­ση, που έλη­ξε την Κυρια­κή 27 Σεπτεμ­βρί­ου (9 Οκτω­βρί­ου) του 1831 κάτω από τις εθνο­κτό­νες σφαί­ρες «πατριω­τα­ρά­δων», που άνοι­γαν διά­πλα­τα τον δρό­μο στις ξενό­φερ­τες δυνα­στεί­ες. Εκτο­τε, η χώρα ταλα­νί­ζε­ται στην σφαί­ρα εξαρ­τή­σε­ων υπό την κυριαρ­χία και την καθο­δή­γη­ση μιας «κομπρα­δό­ρι­κης μπουρ­ζουα­ζί­ας» (=μετα­πρα­τι­κής αστι­κής τάξης), όπως ευφυώς χαρα­κτή­ρι­ζε την κυριαρ­χού­σα τάξη η κλασ­σι­κή αρι­στε­ρά, χωρίς φοβού­μαι παρο­μοί­ως επι­τυ­χή χρη­σι­μο­ποί­η­ση της κοι­νω­νι­κής αυτής ανά­λυ­σης στην επι­λο­γή στρα­τη­γι­κών στό­χων και πολι­τι­κών τακτι­κών. Θα ήταν και­ρός, πιστεύ­ου­με, κάποιο Ανώ­τα­το Εκπαι­δευ­τι­κό Ιδρυ­μα (π.χ. Ιστο­ρι­κό τμή­μα Ιονί­ου Πανεπ­στή­μιου) να ανα­λάμ­βα­νε τον συντο­νι­σμό για την αρχειο­θέ­τη­ση όλου του μελε­τη­τι­κού έργου, που έχει γίνει γύρω από την ζωή και την δρά­ση του Κυβερ­νή­τη και κυρί­ως την εκλα­ΐ­κευ­ση των θέσε­ων του και της δρά­σης του στο εξαι­ρε­τι­κά σύντο­μο διά­στη­μα της δια­κυ­βέρ­νη­σής του. Η απο­κα­τά­στα­ση του Καπο­δι­στρια­κού έργου θα είναι ταυ­τό­χρο­να και απο­κα­τά­στα­ση ενός σημα­ντι­κού κρί­κου της Νέο-Ελλη­νι­κής ιστο­ρί­ας για την κατα­νό­η­ση της σύγ­χρο­νης κοι­νω­νι­κο-πολι­τι­κής και πολι­τι­στι­κής μας εξέ­λι­ξης… Είναι δηλα­δή ανα­γκαίο βήμα στην πολι­τι­κο­ποί­η­σή μας, που καθυ­στε­ρεί αρκε­τές δεκά­δες χρό­νια τώρα…