Διαβάστε κι’ αυτό….

Από τότε δεν καταρ­γή­θη­καν ούτε η καθα­ριό­τη­τα, ούτε το βάψι­μο, ούτε η πορ­νεία, ούτε τα ροδά­κι­να, ούτε οι βιο­τε­χνί­ες. Απλά οι βιο­τε­χνί­ες και η παρα­γω­γή πήγαν σε άλλες χώρες, ενώ τις περισ­σό­τε­ρες από τις «ταπει­νές» δου­λειές στην Ελλά­δα τις κάνουν αλλο­δα­ποί. Στην Ελλά­δα του Ευρώ, των Ολυ­μπια­κών Αγώ­νων και της γέφυ­ρας Ρίου-Αντιρ­ρί­ου, τη χει­ρω­να­κτι­κή ή/και «ντρο­πια­στι­κή» εργα­σία δεν την επι­τε­λού­σαν πιά Έλληνες.

Το ίδιο συνέ­βη παλιό­τε­ρα σε όλες σχε­δόν τις χώρες του ανε­πτυγ­μέ­νου κόσμου. Οι Έλλη­νες και Τούρ­κοι εργά­τες έχτι­σαν το «γερ­μα­νι­κό θαύ­μα», Ινδοί, Πακι­στα­νοί και Κύπριοι έκα­ναν την Βρε­τα­νία «Μεγά­λη», Μαρο­κι­νοί, Ισπα­νοί και Πορ­το­γά­λοι γνώ­ρι­σαν βαθιά στο πετσί τους την Ελευ­θε­ρία, τη Δικαιο­σύ­νη και -κυρί­ως- την Ισό­τη­τα των Γάλ­λων. Υπήρ­χε όμως μια τερά­στια δια­φο­ρά: οι χώρες αυτές, για διά­φο­ρους λόγους, που δεν θα μπο­ρού­σα να ανα­πτύ­ξω εδώ, ήταν ήδη και επρό­κει­το να μεί­νουν «ΠΛΟύ­ΣΙΕΣ» και ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ. Κι έτσι οι τέως Γερ­μα­νοί, Βρετ­τα­νοί, Γάλ­λοι προ­λε­τά­ριοι έγι­ναν σιγά σιγά πάρο­χοι υπη­ρε­σιών, μάνα­τζερ, επι­στή­μο­νες, τεχνο­κρά­τες, καλλιτέχνες.

Στη χώρα μας συνέ­βη κάτι πολύ δια­φο­ρε­τι­κό: η γενιά που κανο­νι­κά θα μάζευε τις φρά­ου­λες στη Μανω­λά­δα και τα ροδά­κι­να στη Βέροια, που θα καθά­ρι­ζε, που θα φρό­ντι­ζε μωρά και ηλι­κιω­μέ­νους, που θα έχτι­ζε, που θα έβα­φε, που, που, που, μεταλ­λά­χτη­κε σε λίγα χρό­νια σε αερι­τζή­δες, σε χαρα­μο­φά­η­δες, σε εισο­δη­μα­τί­ες – και κατό­πιν σε κατε­στραμ­μέ­νους – του Χρη­μα­τι­στη­ρί­ου, σε μανού­λες της αρπα­χτής και της δια­πλο­κής, σε υπε­ρά­ριθ­μους δημό­σιους υπάλ­λη­λους, σε φρα­πε­δό­βιους και γονε­ο­συ­ντή­ρη­τους πτυ­χιού­χους «κολ­λε­γί­ων» του κώλου, σε «επι­χει­ρη­μα­τί­ες» μη παρα­γω­γι­κών επι­χει­ρή­σε­ων, της αρπα­χτής, της Νύχτας και του αέρα, με «κεφά­λαιο» τις οικο­νο­μί­ες του μπα­μπά και το χωρα­φά­κι του παπ­πού, σε ξέκω­λες γουα­να­μπή μοντέ­λες και τρα­γου­διά­ρες, σε γκο­με­νο­συ­ντή­ρη­τες ημί-πόρ­νες, σε ασφα­λι­στές της κακιάς ώρας, σε μεσί­τες της συμ­φο­ράς, σε κατα­χρε­ω­μέ­νους καλο­πε­ρα­σά­κη­δες, και τέλος, σ’ ένα μικρό ποσο­στό, σε απελ­πι­σμέ­νους ανει­δί­κευ­τους (ήμι)άνεργους, υπο­χρε­ω­μέ­νους να συνα­γω­νι­στούν ανα­σφά­λι­στους και ελε­ει­νά αμει­βό­με­νους ξένους ΔΟΥΛΟΥΣ.

Έτσι φτά­σα­με σιγά σιγά στην ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ…. Όταν όμως που­λη­θεί και το τελευ­ταίο χωρα­φά­κι του παπ­πού, όταν πεθά­νει και ο τελευ­ταί­ος σπόν­σο­ρας της απρα­ξί­ας- συντα­ξιού­χος γονέ­ας ή παπ­πούς, τότε, η ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ θα μετα­βλη­θεί σε ΤΡΑΓΩΔΙΑ. Οικο­νο­μι­κή και ηθική.

Χωρά­ει πάρα πολ­λή κου­βέ­ντα για το πώς φτά­σα­με ως εδώ, και κυρί­ως για το τι πρέ­πει να γίνει τώρα. Νομί­ζω όμως πως ένα πρώ­το βήμα είναι η παρα­δο­χή αυτών των δυσά­ρε­στων και σκλη­ρών αλη­θειών που παρέθεσα.

Κι αν κάπου κάνω λάθος, πεί­τε μου…