Για την συμφωνία στο Eurogroup

Τα ουσια­στι­κά
σημεία της κοι­νής δήλω­σης του Eurogroup – που συνυ­πέ­γρα­ψε η
κυβέρ­νη­ση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ είναι τα ακόλουθα.

Πρώ­τον, το Eurogroup δέχε­ται την αίτηση
της κυβέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ για παρά­τα­ση της Κύριας Συμ­φω­νί­ας για
Οικο­νο­μι­κή Βοή­θεια (Master Financial Assistance Facility Agreement
(MFFA)) που συνο­δεύ­ε­ται από μία σει­ρά υπο­χρε­ώ­σε­ων (which is underpinned by a set
of commitments). Ο σκο­πός της παρά­τα­σης είναι η ολο­κλή­ρω­ση της αξιολόγησης
(review) με βάση τις δεσμεύ­σεις της τρέ­χου­σας συμ­φω­νί­ας (on the basis of the
conditions in the current arrangement). Δηλα­δή η ολο­κλή­ρω­ση της αξιο­λό­γη­σης από
τους δανει­στές που εκκρε­μού­σε από πριν τις εκλο­γές. Οι πινε­λιές που μπαίνουν
είναι, πρώ­τον, ότι αυτή η αξιο­λό­γη­ση δεν θα γίνει τυπι­κά από
την τρόι­κα (δηλα­δή την συγκε­κρι­μέ­νη υπη­ρε­σια­κή ομά­δα) αλλά από τα μέλη
της (δηλα­δή την ΕΕ αλλά και το ΔΝΤ και την ΕΚΤ). Αυτή η πινε­λιά έχει
μόνον αισθη­τι­κό χαρα­κτή­ρα – εκτός και αν κανείς είναι αφελής
και πιστεύ­ει ότι οι υπάλ­λη­λοι που συμ­με­τεί­χαν στην τρόι­κα έκα­ναν του κεφαλιού
τους σε σχέ­ση με τους πολι­τι­κούς προϊ­στα­μέ­νους τους. Η δεύτερη
πινε­λιά είναι ότι η αξιο­λό­γη­ση θα γίνει κάνο­ντας χρή­ση της δεδο­μέ­νης (στην
τρέ­χου­σα συμ­φω­νία) ευε­λι­ξί­ας (best use of the given
flexibility).

Δεύ­τε­ρον, η κυβέρ­νη­ση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ
πρέ­πει μέχρι την Δευ­τέ­ρα (23/2/2015) να παρου­σιά­σει ένα πρώ­το κατάλογο
μεταρ­ρυθ­μί­σε­ων βασι­σμέ­νο στην τρέ­χου­σα συμ­φω­νία (based on the current
arrangement) και τότε το ευρω-ιερα­τείο θα απο­φαν­θεί εάν αυτά είναι επαρκώς
πλή­ρης για να απο­τε­λέ­σει ένα έγκυ­ρο σημείο εκκί­νη­σης για την επι­τυ­χή ολοκλήρωση
της αξιο­λό­γη­σης (sufficiently comprehensive to be a valid starting point for a
successful conclusion of the review). Εφό­σον προ­χω­ρά η αξιο­λό­γη­ση θα γίνε­ται και
η τμη­μα­τι­κή παρο­χή των υπο­λοί­πων μνη­μο­νια­κών δανεί­ων. Δηλα­δή,
πρα­κτι­κά η ΕΕ θα μπο­ρεί οποια­δή­πο­τε στιγ­μή – όπως έκα­νε μέχρι τώρα – να
εκβιά­ζει με την μη-κατα­βο­λή δανεια­κών δόσε­ων. Αυτό δια­ψεύ­δει εξόφθαλμα
το γελοίο επι­χεί­ρη­μα ιδιαί­τε­ρα κάποιων νεο­φα­νών συρι­ζο-ταλι­μπάν ότι τα
(μνη­μο­νια­κά) δάνεια δεν συν­δέ­ο­νται με (μνη­μο­νια­κά) μέτρα. Επί­σης είναι
γελοιο­δέ­στα­το το επι­χεί­ρη­μα ότι τα μέτρα θα συμ­φω­νη­θούν από μηδε­νι­κή βάση. Η
δήλω­ση (και πολύ περισ­σό­τε­ρο η συνέ­ντευ­ξη του Eurogroup) είναι σαφέ­στα­τη ότι
βασί­ζο­νται στην υπάρ­χου­σα συμ­φω­νία (δηλα­δή στο Μνη­μό­νιο όπως
επα­να­δια­τυ­πώ­θη­κε τον Νοέμ­βριο του 2012, όπως ρητά και επανειλημμένα
τονίσθηκε).

Τρί­τον, γίνε­ται ιδιαί­τε­ρη μνεία στα
ενα­πο­μεί­να­ντα κεφά­λαια του ΤΧΣ – που τα έχει δανει­σθεί ο ελλη­νι­κός λαός – και
που το «πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης» του ΣΥΡΙΖΑ ήθε­λε να
αξιο­ποι­ή­σει για την αντι­με­τώ­πι­ση της «ανθρω­πι­στι­κής κρί­σης» της ελληνικής
κοι­νω­νί­ας. Τα κεφά­λαια αυτά θα κρα­τη­θούν στον EFSF (δηλα­δή
εκτός ελλη­νι­κής δικαιο­δο­σί­ας, θα χρη­σι­μο­ποι­η­θούν μόνο για τις τρά­πε­ζες και θα
εκτα­μιεύ­ο­νται μόνο με άδεια της ΕΚΤ (should be held by the EFSF, used for bank
recapitalization, released on request by the ECB/SSM). Εν προ­κει­μέ­νω πρόκειται
όχι μόνο για εξευ­τε­λι­σμό του προ­γράμ­μα­τος του ΣΥΡΙΖΑ αλλά για
κυριο­λε­κτι­κά αποι­κιο­κρα­τι­κό όρο.

Τέταρ­τον, η κυβέρ­νη­ση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ
δεσμεύ­ε­ται να τηρή­σει όλες τις οικο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις (honour their financial
obligations) προς τους δανει­στές και να από­σχει από την ανα­τρο­πή μέτρων και την
μονο­με­ρή αλλα­γή πολι­τι­κών και δομι­κών μεταρ­ρυθ­μί­σε­ων που θα επι­δρούν αρνητικά
στους δημο­σιο­νο­μι­κούς στό­χους, την οικο­νο­μι­κή ανά­καμ­ψη ή την χρηματοπιστωτική
στα­θε­ρό­τη­τα «όπως τα εκτι­μούν οι θεσμοί (της ΕΕ)» (refrain from any
rollback of measures and unilateral changes to the policies and structural
reforms that would negatively impact fiscal targets, economic recovery or
financial stability, as assessed by the institutions). Πρα­κτι­κά αυτό
σημαί­νει ότι ο βασι­κός κορ­μός των μνη­μο­νια­κών αλλα­γών (και όχι μόνο το 70% τους)
θα παρα­μεί­νει ανέγ­γι­χτος και οποια­δή­πο­τε αλλα­γή θα πρέ­πει να καλυ­φθεί από
ισο­δύ­να­μα μέτρα και μάλι­στα εφό­σον συμ­φω­νή­σει το ιερα­τείο της ΕΕ.

Και φυσι­κά αυτή η
τετρά­μη­νη παρά­τα­ση είναι μόνο η αρχή. Δεν πρό­κει­ται να υπάρ­ξει απε­μπλο­κή από τα
δεσμά της ΕΕ αλλά θα γίνει δια­πραγ­μά­τευ­ση για ένα νέο πρό­γραμ­μα δανειοδότησης
και δεσμεύ­σε­ων που – αντί­θε­τα με τα αντιαι­σθη­τι­κά Προ­γράμ­μα­τα Οικονομικής
Προ­σαρ­μο­γής για την Ελλά­δα – θα έχει ένα πιο φανται­ζί και μεγα­λο­σχή­μο­να τίτλο,
π.χ. Σύμ­φω­νο για την Ανά­πτυ­ξη. Σημειω­τέ­ον, ότι το μόνι­μο ευρω­παϊ­κό μνημόνιο –
που προ­ϋ­πάρ­χει των μνη­μο­νί­ων για τα PIGS και αφο­ρά όλες τις χώρες (αν και οι
ηγε­μο­νι­κές το παρα­βιά­ζουν κατά το δοκούν) – λέγε­ται Σύμ­φω­νο για την Σταθερότητα
και την Ανάπτυξη.

Επί της ουσί­ας, η
σημε­ρι­νή συμ­φω­νία απο­τε­λεί συνέ­χεια των προη­γού­με­νων προ­γραμ­μα­τι­κών και
πολι­τι­κών κυβι­στή­σε­ων (κατά κόσμον κωλο­του­μπών) του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, ενώ οι
προη­γού­με­νες απο­τε­λού­σαν μία στα­δια­κή διο­λί­σθη­ση, τώρα πλέον
γίνε­ται ένα καθο­ρι­στι­κό βήμα υπο­τα­γής στην ΕΕ. Αυτή η «Βάρ­κι­ζα»
– αν και μάλ­λον πάει πολύ να παρο­μοιά­ζει κανείς τον ΣΥΡΙΖΑ με το ΕΑΜ
– ανοί­γει πλέ­ον το δρό­μο σε ένα ακό­μη μεγα­λύ­τε­ρο κατή­φο­ρο. Αξί­ζει να
θυμί­σει κανείς ότι στην περί­πτω­ση της Αργε­ντι­νής από την πτώ­ση της
νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης κυβέρ­νη­σης Μένεμ και μέχρι την αστι­κή αντιιμπεριαλιστική
στα­θε­ρο­ποί­η­ση του Κίρ­χνερ μεσο­λά­βη­σαν πέντε λεκτι­κά αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες και
κεντρο­α­ρι­στε­ρές κυβερ­νή­σεις που εφάρ­μο­σαν αντι­λαϊ­κές πολι­τι­κές και κάμποσες
έφυ­γαν με ελικόπτερα.

Στο επό­με­νο
διά­στη­μα και μέσα στα ασφυ­κτι­κά πλαί­σια της ευρω-φυλα­κής ο ΣΥΡΙΖΑ θα
προ­σπα­θή­σει – λίγο πιο ενερ­γη­τι­κά από την κυβέρνηση
ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που το μόνο που την ένοια­ζε ήταν η εξυ­πη­ρέ­τη­ση της
πολι­τι­κο-οικο­νο­μι­κής δια­πλο­κής – να δια­πραγ­μα­τευ­θεί κάποια ψίχου­λα φιλολαϊκών
μέτρων για να εξα­σφα­λί­σει κοι­νω­νι­κά ερεί­σμα­τα. Είναι εξαι­ρε­τι­κά αμφί­βο­λο αν θα
κατα­φέ­ρει ακό­μη και αυτό.

Αυτό που
απο­δει­κνύ­ει ο σημε­ρι­νός τρα­γέ­λα­φος είναι ότι δεν υπάρ­χει κανένα
περι­θώ­ριο φιλο­λαϊ­κής διε­ξό­δου μέσα στην ΕΕ. Η τελευ­ταία είναι το σφα­γείο των
λαϊ­κών δικαιω­μά­των και ανα­γκών. Δεν αλλά­ζει, δεν μεταρ­ρυθ­μί­ζε­ται. Όσοι κηρύσσουν
στο λαό «ούτε ρήξη, ούτε υπο­τα­γή» με την ΕΕ μόνο επικίνδυνες
ψευ­δαι­σθή­σεις καλ­λιερ­γούν. Ο μόνος δρό­μος φιλο­λαϊ­κής διεξόδου
από την κρί­ση περ­νά από την σύγκρου­ση, την
ρήξη και την απο­δέ­σμευ­ση από την ΕΕ