Για να ανταμώσουμε, επιτέλους, μετά από χρόνια… - Φαιακία

Για να ανταμώσουμε, επιτέλους, μετά από χρόνια…

Ο τίτλος, που δώσα­με στην ανάρ­τη­ση αντα­πο­κρί­νε­ται στα συναι­σθή­μα­τά μας όταν δια­βά­σα­με το κεί­με­νο του Θανά­ση Σκα­μνά­κη, που ασμέ­νως αναπαράγουμε…



Ένας
κύκλος της ζωής μας. Φαύλος. 

Μερι­κές σύντο­μες παρα­τη­ρή­σεις εν όψει εκλογών,
όψι­μες ίσως, ίσως πάλι και πρώ­ι­μες, εν όψει μετε­κλο­γι­κών εξε­λί­ξε­ων. Δεν είναι
κήρυγ­μα ηθι­κής, δεν το δικαιού­μαι άλλω­στε, αλλά πολι­τι­κή εκτίμηση. 
Τα αδιέ­ξο­δα της Αρι­στε­ράς ακρω­τη­ριά­ζουν συχνά
τους ανθρώ­πους της. Κι αν το ακρω­τη­ριά­ζουν είναι βαριά λέξη, να πω ότι τους
κάνουν λιγό­τε­ρο γεν­ναιό­δω­ρους – ίσως αυτό είναι πιο ακρι­βές, και λιγότερο
οχληρό. 
Αυτό σημαί­νει πως συχνά αδυ­να­τούν να δουν πέρα
από την ατο­μι­κό­τη­τά τους ή το πολύ πέρα από το άμε­σο, μικρό συμ­φέ­ρον του
κόμ­μα­τος, κίνη­σης ή ομά­δας που υπο­στη­ρί­ζουν. Κι ακό­μα χει­ρό­τε­ρα, δεν μπο­ρούν να
δουν πέρα από την ανά­γκη και το συμ­φέ­ρον της στιγ­μής. Ιδιαί­τε­ρα της εκλογικής
στιγμής.
Φυσι­κά, πάντα στο όνο­μα και για λογα­ρια­σμό του
λαϊ­κού κινή­μα­τος και του λαού.
Όλες τις επο­χές του χρό­νου ενδη­μεί το φαινόμενο
αλλά στις προ­ε­κλο­γι­κές περιό­δους 
παίρ­νει μορ­φές παρο­ξυ­σμού. Η
περι­φρό­νη­ση ή τα υπο­νο­ού­με­να αλλά και οι ανοι­χτές ύβρεις κατά ανθρώ­πων μπαίνουν
στη θέση της εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης και απο­κα­λυ­πτι­κής κρι­τι­κής σε πολιτικά
προ­γράμ­μα­τα, θέσεις και ιδέες. 
Όσο περιο­ρί­ζε­ται η δυνα­τό­τη­τα που έχει μια
ομά­δα (ή κίνη­ση ή κόμ­μα) να συνε­νώ­σει στη βάση ιδε­ών τους δικούς της, μέλη και
οπα­δούς, τόσο ανα­πτύσ­σε­ται η επί­θε­ση ενα­ντί­ον προ­σώ­πων και ομά­δων. Ή και
αντί­στρο­φα, όταν βλέ­πεις να ανα­πτύσ­σο­νται τέτοιες επι­θέ­σεις τόσο καταλαβαίνεις
πως πρό­κει­ται για μια συγκά­λυ­ψη της φτώ­χειας σκέ­ψε­ων.  Κοντο­λο­γίς, όσο
φτω­χαί­νου­με σε ιδέ­ες τόσο πλου­τί­ζου­με σε ύβρεις.
                 
Είναι κλα­σι­κό χρό­νια τώρα και επαναλαμβάνεται
και τις ημέ­ρες αυτές λόγω της ιδιαι­τε­ρό­τη­τας της εκλο­γι­κής ανα­μέ­τρη­σης και του
εκτε­τα­μέ­νου αισθή­μα­τος απο­γο­ή­τευ­σης και ματαί­ω­σης στους αρι­στε­ρούς οπα­δούς και
ψηφοφόρους.
                                     
Τα περι­στα­τι­κά είναι πολ­λά και ποι­κί­λα. Λέει το
ΚΚΕ ότι το ΝΑΡ είναι γκρου­πού­σκου­λο που δεν αξί­ζει να ασχο­λεί­ται το μεγά­λο κόμμα
μαζί του, λένε ομι­λη­τές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πως η ΛΑΕ είναι μόρ­φω­μα για να υποτιμήσουν
την ύπαρ­ξη και την παρου­σία της, λένε στη ΛΑΕ  παρόμοια. 
                                                          
Επί πλέ­ον, όποιος φύγει από τη δική μου
παρά­τα­ξη και πάει σε άλλο ψηφο­δέλ­τιο, “αυτή τη στιγ­μή που είναι κρί­σι­μη για το
λαϊ­κό κίνη­μα” (πάντα η στιγ­μή παί­ζει ρόλο και πρέ­πει να ανα­φέ­ρε­ται και πάντα
είναι κρί­σι­μη…), είναι προ­δό­της οπωσ­δή­πο­τε, ενί­ο­τε που­λη­μέ­νος, πάντα υπονομευτής
της προ­σπά­θειας, μερι­κές φορές μπο­ρεί και ανή­θι­κος, φίδι κολο­βό κοκ.
                      
Δεν δεί­χνει να πτο­ού­νται οι παρα­γω­γοί αυτών
των ανί­δε­ων ιδε­ών από περι­στα­τι­κά, όπως ας πού­με, ότι μπο­ρεί να φιλο­ξε­νούν και
πάλι στις γραμ­μές τους εκεί­νον ή εκεί­νους που στην προη­γού­με­νη εκλογική
ανα­μέ­τρη­ση χαρα­κτή­ρι­ζαν απο­στά­τη και προ­δό­τη ή ό,τι άλλο, για­τί απλώς αυτή τη
φορά ξανα­προ­σχώ­ρη­σε στις γραμ­μές τους ή για­τί διά­κει­ται συμπα­θώς και αυτό είναι
χρή­σι­μο, καθώς φέρ­νει ψήφους. 
Κι εκεί­νοι που εισέ­πρα­ξαν τις ύβρεις στις
προη­γού­με­νες εκλο­γές μπο­ρεί τώρα, ή στις επό­με­νες, με την ίδια φρα­σε­ο­λο­γία που
είχαν εισπρά­ξει, να κατα­κε­ραυ­νώ­νουν όσους δεν συμπαρατάσσονται.
Και καλά να τα κάνει ο μνη­μο­νια­κός πλέ­ον ΣΥΡΙΖΑ
με εκεί­νους που πήγαν στη ΛΑΕ, αλλά  τα κάνει και η ΛΑΕ με εκεί­νους που έμειναν
στο (μεταλ­λαγ­μέ­νο) ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά κάνει παγί­ως το ΚΚΕ με εκεί­νους που πηγαίνουν
στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα ίδια κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με εκεί­νους που πηγαί­νουν στη ΛΑΕ ή στο
ΚΚΕ.
Ταυ­τό­χρο­να, όλοι ή σχε­δόν όλοι ομνύ­ουν στον
“εργα­τι­κό πολιτισμό”.
                   
Εν τω μετα­ξύ, όπως λένε όλες οι αριστερές
δυνά­μεις, οι εκλο­γές είναι ένα απλό επει­σό­διο της ταξι­κής πάλης και όχι το πιο
σημα­ντι­κό. Και έχουν δίκιο. (Τώρα για ποιό λόγο για ένα απλό επει­σό­διο ξοδεύεται
τόση χολή δεν ξέρω να απαντήσω).
                    
Όμως ανα­ρω­τιέ­ται κανείς πως σκέ­φτο­νται και
σχε­διά­ζουν την επό­με­νη μέρα! Η οποία είναι και η σπου­δαιό­τε­ρη, καθώς εκεί
κρί­νο­νται όλα και όλοι. 
Με ποιούς θα συμπα­ρα­τα­χθούν στους αγώ­νες; Με
τους ανθρώ­πους και τις ομά­δες, κινή­σεις, κόμ­μα­τα,  που λοι­δο­ρού­σαν ή και έβριζαν
πριν λίγες μέρες (με την προ­ϋ­πό­θε­ση, όλα αυτά, πως μιλά­με για τα εντός της
Αρι­στε­ράς δια­δρα­μα­τι­ζό­με­να, κι όχι για τις μετα­κι­νή­σεις ανθρώ­πων ή κομ­μά­των προς
το αστι­κό πολι­τι­κό σύστημα);
Θα χρεια­στεί να συνο­μι­λή­σουν, να συνεργαστούν
και να συμπα­ρα­τα­χθούν σε ποι­κί­λους αγώ­νες οπωσ­δή­πο­τε, αλλά και σε κοι­νά πολιτικά
μέτω­πα πιθα­νόν. Με τους προ­δό­τες, τους ανή­θι­κους, τους υπο­νο­μευ­τές, τους.. τους…
;
Δεν μειώ­νουν όλα αυτά την αξία του λόγου σου,
αν μη τι άλλο; 
Εκτός αν …, εκτός αν … 
Αλλά δεν θέλω να το σκέφτομαι.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted