Αρχαίο πνεύμα αθάνατον…

Τι φταί­ει για την σημε­ρι­νή κρί­ση; Πολ­λά και διά­φο­ρα λένε οι ‘αρμό­διοι’ και ‘ειδι­κοί’ στα κανά­λια, στα FM και στα έντυ­πα… Λίγοι ανα­φέ­ρο­νται στα εγγε­νή δεδο­μέ­να του συστή­μα­τος του γενε­σιουρ­γού της κρί­σης, των κρί­σε­ων… Πάντως, σχε­δόν κανέ­νας, ακό­μη και από αυτούς, που ανά­γουν την κρί­ση σε πρό­βλη­μα κακο­δια­χεί­ρι­σης δεν ανα­φέ­ρο­νται για το οικο­νο­μι­κό γονά­τι­σμα της χώρας, που επέ­φε­ρε η διορ­γά­νω­ση των ‘Ολυ­μπια­κών αγώ­νων’ του 2004 (τα εισα­γω­γι­κά χρη­σι­μο­ποιού­νται συνει­δη­τά, διό­τι η σχέ­ση του υπερ­θε­ά­μα­τος με το πνεύ­μα και το γράμ­μα των ολυ­μπια­κών αγώ­νων είναι περί­που ίδια με την σχέ­ση του φάντε με το ρετσι­νό­λα­δο). Υπήρ­ξαν, τότε, πολί­τες από ένα ευρύ­τε­ρο πολι­τι­κό φάσμα, που επί­ση­μα αντι­τέ­θη­καν στην διορ­γά­νω­ση αυτή, τεκ­μη­ριώ­νο­ντας με τρό­πο επι­στη­μο­νι­κό και παρα­δειγ­μα­τι­κό τις ανυ­πο­λό­γι­στα αρνη­τι­κές οικο­νο­μι­κές συνέ­πειες του εγχει­ρή­μα­τος αλλά και τις επι­βλα­βέ­στα­τες επι­πτώ­σεις σε επί­πε­δο περι­βάλ­λο­ντος και ανθρω­πο­γε­ω­γρα­φί­ας για το λεκα­νο­πέ­διο της πρω­τεύ­ου­σας και ολό­κλη­ρη την χώρα κατ’ επέ­κτα­ση. Τότε, λοι­πόν, το αυθόρ­μη­το αυτό κίνη­μα πολι­τών αντι­με­τω­πί­στη­κε περί­που ως προ­δο­τι­κή ή τρο­μο­κρα­τι­κή οργά­νω­ση. Οι φίλοι της συχνό­τα­τα συλ­λαμ­βά­νο­νταν σε κάθε εκδή­λω­ση ενα­ντί­ω­σης προς την διορ­γά­νω­ση, ενώ υπερ­πα­τριώ­τες, εργο­λά­βοι και άλλοι κολ­λη­τοί της αρπα­χτής δεν έκρυ­βαν τον ενθου­σια­σμό τους για τα τερά­στια οφέ­λη, για τις υπο­δο­μές για τον του­ρι­σμό, για την δόξα του έθνους κ.λ.π. Δυσκο­λευό­μα­στε να αντι­πα­ρα­τε­θού­με σε αυτούς, που αισθάν­θη­καν ρίγη εθνι­κής συγκί­νη­σης με την ανά­λη­ψη της διορ­γά­νω­σης… Πώς να αντι­πα­ρα­τε­θείς λογι­κά σε κάποιον, που η αισθη­τι­κή και ο πατριω­τι­σμός του δικαιώ­νε­ται στην απύθ­με­νη κακο­γου­στιά του ‘this is Sparta’ και του ‘όλα παν καλά με κόλα λόκα’… Σε όσους μα είχαν ζαλί­σει τότε για την ανά­πτυ­ξη των υπο­δο­μών της πρω­τεύ­ου­σας και της χώρας αφιε­ρώ­νου­με όλα τα ολυ­μπια­κά έργα και ακί­νη­τα, που σαπί­ζουν εγκα­τα­λειμ­μέ­να, αφού δεν έφτα­σε ακό­μη η ώρα του από­λυ­του ευτε­λι­σμού, που θα τα κάνει ‘απο­δο­τι­κή επέν­δυ­ση’ για επι­χει­ρη­μα­τι­κά κεφά­λαια… Τους αφιε­ρώ­νου­με ακό­μη και την ολο­κλη­ρω­τι­κή εγκα­τά­λει­ψη της ήδη εγκα­τα­λειμ­μέ­νης περι­φέ­ρειας… Δυστυ­χώς, όμως υπήρ­ξαν και προ­ο­δευ­τι­κοί φορείς, που μπρο­στά στον …πανε­θνι­κό ενθου­σια­σμό κατά­πιαν τότε την γλώσ­σα τους, μιλώ­ντας με την γνω­στή ξύλι­νη και γενι­κευ­τι­κή γλώσ­σα του ‘άλλα λόγια να αγα­πιό­μα­στε’…
Σήμε­ρα, λοι­πόν, που υπάρ­χει η τάση να απο­δώ­σου­με την ‘κρί­ση’ στο προ­πα­το­ρι­κό αμάρ­τη­μα, πέπλος σιω­πής καλύ­πτει τις συνέ­πειες του ‘μεγα­λοϊ­δε­α­τι­κού’ εγχει­ρή­μα­τος, που μόνο για το C4I, μας άφη­σε φέσι μέχρι τον αστρά­γα­λο…
Γι’ αυτό χρεια­ζό­μα­στε μνή­μη… Η δια­τή­ρη­ση της μνή­μης είναι πρω­ταρ­χι­κή πρά­ξη αντί­στα­σης. Αν δεν θυμό­μα­στε, τι να σκεφτούμε…