Απολογισμός του Οκτώβρη… - Φαιακία

Απολογισμός του Οκτώβρη…

Οχι του μόλις συμπλη­ρω­θέ­ντος αλλά του άλλου… Του Μεγά­λου Οκτώ­βρη… Αυτού που μας ενέ­πνευ­σε πολύ πριν μας πικρά­νει… Δια­βά­στε το σχε­τι­κό -συγκλο­νι­στι­κό κατά την γνώ­μη μας- σημεί­ω­μα του φίλ­τα­του της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Μάκη Μανέ­τα. Ο καθέ­νας ας σκε­φτεί και ας απα­ντή­σει με νού και καρδιά…

ΕΝΑ -ΔΥΟ ΠΡΑΓΜΑΤΑ  ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΤΩΒΡΗ

Με τρό­πο ειρωνικό
ο Χρό­νος έβα­λε να συμπέ­σου­νε οι δυό γιορ­τά­δες, η φωτιά με το νερό: 
Αυτή της Οχτω­βρια­νής μπολ­σε­βί­κι­κης Επα­νά­στα­σης και εκεί­νη του
υστε­ρό­γρα­φου της οπι­σθο­χω­ρη­σής της  με τη συμ­βο­λι­κή πτώ­ση του Τείχους.

Χορο­πη­δά­νε με φάλ­τσα εμβα­τή­ρια οχτροί και όψι­μοι φίλοι, μιλά­νε για
την απο­τυ­χία της και τη χρε­ω­κο­πία των ιδα­νι­κών της “που καλά ήτα­νε αλλά
στη ζωή δεν βρί­σκουν εφαρμογή”.
Δεν θα στα­θώ σε τού­τες τις γραμ­μές για τη  καρι­κα­τού­ρα που άφη­σε ο
Οχτώ­βρης και κατά­ρευ­σε χωρίς να πέσει ντου­φε­κιά. 
Αλλά επει­δή την Ιστο­ρία τη φτιά­χνου­νε και πρό­σω­πα ας  ρίξουμε
 μια επι­γραμ­μα­τι­κή ματιά  στο ποιά ήταν εκεί­νη η ηγε­σία που στάθηκε
ικα­νή να ανα­πο­δο­γυ­ρί­σει τη πορεία της  οικου­μέ­νης   και τι απέγινε.
Το Πολίτ Μπυ­ρώ του Λένιν απο­τε­λού­ταν από τον ίδιο που πέθα­νε απο
το εγκε­φα­λι­κό τραύ­μα  στις 21 Γενά­ρη του 1924 και τους:
Λέβ Κάμε­νεβ (Λέβ Μπο­ρί­σο­βιτς Ρόζεν­φελντ) πρό­ε­δρος της ΕΣΣΔ πού
 καθαι­ρέ­θη­κε το Δεκέμ­βρη του 1925 και εχτε­λέ­στη­κε το 1936.
Νικο­λάι Κρε­στίν­σκι Γραμ­μα­τέ­ας της Κ.Ε. Παύ­θη­κε το 1921, εχτε­λέ­στη­κε το 1938.
Λέον Τρό­τσκι (Λέβ Ντα­βί­ντο­βιτς Μπρον­στάιν)  καθαιρέθηκε
το 1926, δολο­φο­νή­θη­κε με σκε­πάρ­νι από τον “ερω­τι­κό του αντίζηλο”
Ραμόν Μερ­κα­ντέρ το 1940.
Ιωσήφ Στά­λιν (Ιωσήφ Βησ­σα­ριό­νο­βιτς Τζου­χα­σβί­λι). Κομι­σά­ριος μειο­νο­τή­των το 17, Κομι­σά­ριος Εργα­τι­κής και Αγρο­τι­κής Επιθεώρησης
αργό­τε­ρα, γραμ­μα­τέ­ας της ΚΕ το ’22, πέθα­νε απο φυσι­κό θάνα­το τις 5 Μάρ­τη του
1953.
Ανα­πλη­ρω­μα­τι­κά
μέλη:
Γκρι­γκό­ρι
Ζηνό­βιεφ
(Oβσόυ Αρό­νο­βιτς Ροντο­μί­σκυ Απφελ­μπά­ουμ). Πρό­ε­δρος της 3ης Διε­θνούς και
ειση­γη­τής στα συνέ­δρια του ΚΚΣΕ το 23 και το 24, Παύ­θη­κε το 1926 απο το ΠΓ.
 Εχτε­λέ­στη­κε το 1936
Αντρέι Μπου­μπνόβ Μέλος της Επα­να­στα­τι­κής Επιτροπής,
υπεύ­θυ­νος του Ουκρα­νι­κού Μετώ­που κατά τον Εμφύ­λιο. Αντι­κα­τα­στά­θη­κε το 1919. Εκτε­λέ­στη­κε το 1940.
Γκρε­κόρ Σοχόλ­νι­κωβ.(Γίζρ­χα Γιαν­κέ­λεβ­τιτς Μπρι­γιάντ). Οικο­νο­μι­κός Επί­τρο­πος Πρό­ε­δρος της Γκό­σπλάν, Αντι­κα­τα­στά­θη­κε το
1919,πέθανε στη φυλα­κή το 1933.

…Η κεφα­λή της  επα­νά­στα­σης -απο­τέ­λε­σμα συλλογικής
προ­σπά­θειας -απο­δε­κα­τί­στη­κε, δεν έμει­νε ρου­θού­νι. Από τους οχτώ μόνο δύο πέθαναν
με φυσι­κό θάνα­το. 
Οι υπό­λοι­ποι πέντε, εκ των οποί­ων οι τέσ­σε­ρεις εβραικής
κατα­γω­γής, εξοντώθηκαν. 
Ο Λένιν ήξε­ρε και έπαιρ­νε από το καθέ­να από  αυτούς
τους  εφτά χαρι­σμα­τι­κούς ανθρώ­πους ότι καλ­λί­τε­ρο είχαν και από τις
αντι­θέ­σεις -στις οποί­ες όχι λίγες φορές μειο­ψή­φι­σε- να συν­θέ­τει την
βέλ­τι­στη 
πρό­τα­ση. Η
συλ­λο­γι­κή προ­σπά­θεια και ευθύ­νη εκφυ­λί­στη­καν αργό­τε­ρα με την Αγιο­ποί­η­ση του
ενός Αρχη­γού σε  τυπι­κά επί­πε­δα. 
Η φωτο­γρα­φία που εκθέ­τω δεί­χνει τον Βλα­δί­μη­ρο Ιλίτς περιστοιχισμένο
από μια σει­ρά μελών της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής.
 Δια­κρί­νο­νται απο αρι­στε­ρά  αντί­θε­τα απο τους δεί­χτες του
ρολογιού:
Κάρλ Ράντεκ (Κάρολ Σόβελ­σχον). Γραμ­μα­τέ­ας της Κομι­ντέρν. Σκο­τώ­θη­κε σε στρα­τό­πε­δο συγκέ­ντρω­σης το 1939.
Νικο­λάι Μπου­χά­ριν. Συντά­κτης του Προ­γράμ­μα­τος του ΚΚΣΕ. Εχτε­λέ­στη­κε το 1938.
Αλε­ξέι Ρίκωβ. Εκδό­της της Πρά­βδα. Κομι­σά­ριος Εσωτερικών.
Εχτε­λέ­στη­κε επί­σης το 1938.
Αντρέι Κρι­λέν­κο.Κομισ­σά­ριος Δικαιο­σύ­νης, στην ομά­δα των 38άρηδων.
Αλε­ξάν­δρα Κολ­λο­ντάι (Ντα­μί­ντο­βιτς). Επί­τρο­πος Κοινωνικής
Ασφά­λι­σης και επι­κε­φα­λής του Γυναι­κεί­ου τμή­μα­τος της Διε­θνούς, παύ­θη­κε το 1930
 και εξο­ρί­στη­κε-ουσι­στι­κά- σαν πρέ­σβης στο Μεξι­κό και τη Σου­η­δία. 
Πέθα­νε το
1952.
Ανα­τό­λυ Λου­να­τσάρ­σκυ (Μπι­χα­ήλ). Κομισ­σά­ριος Κουλ­τού­ρας και
Παι­δεί­ας. “Πήρε πόδι” το 1929 σαν πρε­σβευ­τής στην  Λίγκα των
Εθνών και την Ισπα­νία αργό­τε­ρα. Πέθα­νε το 1933 στη Γαλλία.
Γιά­κωβ Σβερ­ντλόβ. (Γιά­κομπ Γιάν­κελ Σάλο­μον) Εκεί­νος που
προ­ο­ρί­ζο­νταν για διά­δο­χος του Λένιν. Σε ηλι­κία 33 ετών έγι­νε πρό­ε­δρος της ΕΣΣΔ. Εκεί­νος που διέ­τα­ξε την εχτέ­λε­ση του Τσά­ρου. Πέθα­νε το 1919 απο
επι­δη­μία στα Ουρά­λια στα 35 του, δυστυ­χώς το κίνη­μα έχα­σε το μεγα­λύ­τε­ρο ταλέντο
του πολύ νωρίς .
Μιχα­ήλ Προ­κόβ­σκυ. Επι­κε­φα­λής της Σοβιε­τι­κής Ακα­δη­μί­ας και
του Ιστο­ρι­κού Τμή­μα­τος της ΚΕ. Παύ­θη­κε τα τέλη του ’20 . Πέθα­νε  το 1932
απο φυσι­κά αίτια.
   
    Από αυτή την οχτά­δα, έχου­με  βελ­τιω­μέ­να νού­με­ρα οι
τέσ­σε­ρεις πέθα­ναν απο φυσι­κό θάνα­το!!! 
Κι από τους εχτε­λε­σμέ­νους μόνο οι μισοί ήσαν εβραικής
κατα­γω­γής. Για τους Τρό­τσκι και Ζηνό­βιεφ, που δια­κρί­νο­νται επί­σης ανα­φερ­θή­κα­με προηγουμένως. 
Αλλά  η  Σφα­γή δεν ήταν το χειρότερο…
Εκεί­νο που ήταν εξευ­τε­λι­στι­κό, δια­μεί­φθη­κε κατά τη διάρ­κεια των
Δικών. Τους ανά­γκα­σαν να αρνη­θούν μέχρι το γάλα της μάνας τους  κι αφού
τους αφαί­ρε­σαν κάθε ίχνος αξιο­πρέ­πειας τότε τους πήραν τη ζωή. (Κάτι ανάλογο
συνέ­βη­κε και στα στρα­το­δι­κεία του δικού μας Εμφύλιου). 
Ενας τέτοιος κατα­πιε­στι­κός μηχα­νι­σμός δια­στρο­φής και βασανισμού
πώς να παρά­γει ελεύ­θε­ρη σκέ­ψη, να εμπνεύ­σει, να πεί­σει, να δώσει δύνα­μη;
 Eκεί­νο που κατά­φε­ρε ήταν αντί να εξο­ντώ­σει να ανα­πα­ρά­γει τα
χει­ρό­τε­ρα ελατ­τώ­μα­τα της ανθρώ­πι­νης ύπαρ­ξης, το μικρο­α­στι­σμό, το κάρ­φω­μα, τη
τεμπε­λιά, το βόλεμα,τον ατο­μι­κι­σμό. 
Στρα­τιές αγνών ανθρώ­πων μετα­τρά­πη­καν σε γρα­φειο­κρα­τι­κά ανδρείκελα
 κι εκεί και στα κατά τόπους παραρ­τή­μα­τα  του δικού μας κόμ­μα­τος μη
εξαιρούμενου. 
Με τέτοια  πανω­λε­θρία  στα κεφά­λια των παι­διών της, εξο­λο­θρεύ­ο­ντας τον ανθό του Κόμ­μα­τος με τέτοιες απώ­λειες η επα­νά­στα­ση έμεινε
κάποια στιγ­μή από δυνά­μεις.
 ‘Εγι­νε ευά­λω­τη, ακρι­βώς για­τί έχα­σε το περιε­χο­με­νό της κι απόμεινε
κού­φιος λόγος.
Περί­σευαν όλο και περισ­σό­τε­ρο δού­λοι και καριε­ρί­στες  να γυαλίζουν
τις μπό­τες των Αρχη­γών. 
Με
τέτοια σούρ­γε­λα πως θα πηγαί­να­με να αντι­πα­ρα­τα­χθού­με με τον εχθρό; 
Η ίδια
νοο­τρο­πία πέρα­σε με τρό­πο κακέ­κτυ­πο σχε­δόν παντού.
 Τα
απο­τε­λέ­σμα­τα είναι γνω­στά. 
Αυτός είναι ένας απ’τους λόγους της κατά­ρευ­σης, ο πιό εμφα­νής ο πιό
κραυ­γα­λέ­ος που έχει να κάνει με τη δημο­κρα­τία και την ανθρω­πιά  μες τις
γραμ­μές μας.
 ‘Εμει­ναν μόνοι τους να αλω­νί­ζουν οι λύκοι.

Τα ουρ­λια­χτά τους και οι Ερι­νύ­ες  για  την
 προ­σω­πι­κή ανε­πάρ­κεια  που επέ­δει­ξε ο καθέ­νας μας σε
στιγ­μές κρί­σι­μες, δεν μας αφή­νουν σε ησυ­χία…
          
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted