Αναποφάσιστοι Αριστεροί - Φαιακία

πολιτικά κείμενα

Αναποφάσιστοι Αριστεροί

Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2014
Μίλτος Βασιλείου
Ανα­πα­ρά­γου­με ένα πολύ ενδια­φέ­ρον άρθρο του φίλ­τα­του της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Γιώρ­γου Ρού­ση. 
Το ενδια­φέ­ρον έγκει­ται τόσο στην περι­γρα­φή της παρού­σας κατά­στα­σης, όσο -κυρί­ως- στο δια ταύ­τα… Και μάλι­στα του αύριο… Σας το προτείνουμε


Προ­βλη­μα­τι­σμοί  προς ανα­πο­φά­σι­στους αριστερούς 
Είναι βέβαιο
ότι η μεγά­λη πλειο­ψη­φία των αρι­στε­ρών έχει απο­φα­σί­σει να ψηφί­σει στις
επερ­χό­με­νες βου­λευ­τι­κές εκλο­γές τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι επί­σης βέβαιο ότι αυτό το
ρεύ­μα θα ισχυ­ρο­ποιεί­ται  όσο θα
πλη­σιά­ζου­με προς τις εκλο­γές  από την
εντει­νό­με­νη πόλω­ση ανά­με­σα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, η οποία αντι­κει­με­νι­κά καλλιεργείται
και  από τον ισχύ­ο­ντα   απα­ρά­δε­κτο, αντι­δη­μο­κρα­τι­κό, εκλο­γι­κό νόμο.
Παράλ­λη­λα  εκτός των πιστών ψηφο­φό­ρων των υπόλοιπων
αρι­στε­ρών σχη­μα­τι­σμών, οι οποί­οι παρά τις ραγδαί­ες δεξιό­στο­φες μετα­κυ­λή­σεις του
ΣΥΡΙΖΑ, οι οποί­ες διε­νερ­γού­νται σε παγκό­σμια πρώ­τη πριν ακό­μη αυτός κατακτήσει
την κυβερ­νη­τι­κή εξου­σία, τεί­νουν να 
συρ­ρι­κνω­θούν, σε βαθ­μό που σε λίγο θα μιλά­με για ορι­σμέ­νους από αυτούς
για στρα­τη­γούς δίχως στρα­τό,  υπάρχουν
και αρκε­τοί αρι­στε­ροί, οι οποί­οι είτε έχουν απο­φα­σί­σει να  ψηφί­σουν τους εν λόγω  σχη­μα­τι­σμούς με κρύα καρ­διά, είτε  παρα­μέ­νουν ακό­μη αναποφάσιστοι.
Κατα­θέ­τω λοιπόν
ορι­σμέ­νους προ­βλη­μα­τι­σμούς που με
βασα­νί­ζουν και­ρό τώρα, και οι οποί­οι θα μπο­ρού­σαν να συμ­βά­λουν σε μια  τεκ­μη­ριω­μέ­νη λήψη αυτής της  από­φα­σης, και κυρί­ως να συμ­βά­λουν στη στάση
που κατά την ταπει­νή μου γνώ­μη οφεί­λου­με να τηρή­σου­με την κρί­σι­μη μετά τις
εκλο­γές περίοδο.

– Όσον αφορά
στον ΣΥΡΙΖΑ ξεκι­νάω από την εκτί­μη­ση ότι και η πλέ­ον αυστη­ρή κρι­τι­κή απέναντι
του  δεν θα πρέ­πει να οδη­γεί στην ισοπεδωτική
θέση ότι το αν θα πρω­τεύ­σει αυτός ή η ΝΔ
στις εκλο­γές, δεν έχει καμία σημασία. 

 Αν μη τι άλλο θα πρέ­πει να λαμ­βά­νε­ται σοβαρά
υπό­ψη ότι μια πρω­τιά της ΝΔ θα σημα­το­δο­τή­σει την επι­βρά­βευ­ση της μέχρι τώρα
ακο­λου­θού­με­νης αντι­λαϊ­κής πολι­τι­κής και συνε­πώς θα οδη­γή­σει στη συνέ­χι­ση της
και μάλι­στα προς το χεί­ρι­στο. Από την άλλη είναι βέβαιο ότι μια πρω­τιά του
ΣΥΡΙΖΑ αν μη τι άλλο θα ανα­τα­ρά­ξει τη σημε­ρι­νή τελ­μα­τώ­δη κατάσταση. 
Επι­προ­σθέ­τως
θα πρέ­πει να λαμ­βά­νου­με υπό­ψη μας και το πώς θα ερμη­νευ­θεί από τους ξένους  δυνά­στες μας το ελλη­νι­κό εκλο­γι­κό αποτέλεσμα
με δεδο­μέ­νο ότι τα  κρι­τή­ρια τους  είναι παντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κά από  τα δικά μας.
Έτσι ο
Τσί­πρας φαντά­ζει για αυτούς κάτι 
σαν  νέος Γκε­βά­ρα, όπως άλλω­στε το
1967 ο άνθρω­πος  των Ιγγλέ­ζων Γεώργιος
Παπαν­δρέ­ου αντι­με­τω­πί­στη­κε σαν 
κομ­μου­νι­στι­κός κίν­δυ­νος, επει­δή αρνή­θη­κε την πλή­ρη υπο­τα­γή του στα μέσω
των ΗΠΑ βασι­λι­κά κελεύσματα. 
Υπό αυτό το
πρί­σμα η  πλή­ρης υπο­τα­γή της σημερινής
κυβέρ­νη­σης  η οποία έχει δώσει στην πράξη
τα δια­πι­στευ­τή­ρια της, είναι σαφώς προ­τι­μό­τε­ρη απ’ ότι ένας αμφιβόλων
αντι­δρά­σε­ων ΣΥΡΙΖΑ,και αυτό παρά τις προ­σπά­θειες του τελευ­ταί­ου να αποσπάσει
ένα έξω­θεν πιστο­ποι­η­τι­κό νομι­μο­φρο­σύ­νης στην επι­κρα­τού­σα τάξη πραγμάτων.
Προ­κύ­πτει το
ερώ­τη­μα. Αυτά τα δεδο­μέ­να τεκ­μαί­ρουν την ψήφο στον ΣΥΡΙΖΑ  ως το μη χεί­ρον βέλ­τι­στο και ως μια πιθανότητα
αυτός να βελ­τιώ­σει την υπάρ­χου­σα τάξη πραγμάτων; 
Καταρ­χάς θα
πρέ­πει να είναι σαφές ότι η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ σημαί­νει και επι­δο­κι­μα­σία της
συνε­χούς  προς τα δεξιά  υπο­χω­ρη­τι­κό­τη­τας του  από την έτσι κι’ αλλιώς εντός των τειχών
αρχι­κή του πρό­τα­ση διε­ξό­δου από την κρί­ση, επι­δο­κι­μα­σία των  ανίερων 
συμ­μα­χιών  που συνά­πτει  και των ακόμη 
χει­ρό­τε­ρων που προ­α­ναγ­γέλ­λει. Και 
όλα αυτά κάθε άλλο παρά μπο­ρούν να αντι­σταθ­μι­στούν από την ύπαρ­ξη στους
κόλ­πους του της αρι­στε­ρής πλατ­φόρ­μας, στο βαθ­μό που αυτή αρκεί­ται να  δια­τυ­πώ­νει και να κατα­γρά­φει ως μειοψηφικές
τις  αρι­στε­ρό­τε­ρες  θέσεις της.
Εξί­σου
σημα­ντι­κό όμως  είναι να λάβου­με υπόψη
μας ότι  μια εκλο­γι­κή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ από
μόνη της, όχι μόνον δεν λύνει  κανένα
πρό­βλη­μα, αλλά μπο­ρεί και να οδη­γή­σει σε βάθος χρό­νου σε μια οδυ­νη­ρή  ήττα και την επι­στρο­φή της δεξιάς κάτω από
ακό­μη χει­ρό­τε­ρους  από τους σημερινούς
όρους. 
Εξη­γού­μαι.
Η  μεγά­λη πλειο­νό­τη­τα των αριστερών
ενα­πο­θέ­τουν δυστυ­χώς   τις ελπίδες
τους  για μια φιλο­λαϊ­κή διέ­ξο­δο από την
κρί­ση απο­κλει­στι­κά  σε μια εκλο­γι­κή νίκη.
Αυτή η νοο­τρο­πία οφεί­λε­ται στην μακρό­χρο­νη επι­κρά­τη­ση-με ανι­σο­με­ρή  ιστο­ρι­κή ευθύ­νη του συνό­λου  της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Αρι­στε­ράς και σήμερα
ιδιαι­τέ­ρως του ΣΥΡΙΖΑ –  μιας φιλε­λεύ­θε­ρης   αντί­λη­ψης η οποία  αν δεν ταυ­τί­ζει την δημο­κρα­τία με το εκλογικό
δικαί­ω­μα, ανά­γει αυτό το τελευ­ταίο και όχι την ευρύ­τε­ρη λαϊ­κή συμ­με­το­χή στα
κοι­νά,  τις αγω­νι­στι­κές κινητοποιήσεις
και την ταξι­κή πάλη στον καθο­ρι­στι­κό παρά­γο­ντα  της λαϊ­κής παρέμβασης. 
Εν
προ­κει­μέ­νω όμως η   επι­κρά­τη­ση αυτής της
αντί­λη­ψης    είναι κατα­στρο­φι­κή, διό­τι όχι
μόνον μια συνο­λι­κή πολι­τι­κή αλλα­γή, αλλά ακό­μη και η παρα­μι­κρή φιλολαϊκή
μεταρ­ρύθ­μι­ση είναι αδύ­να­τον να επι­τευ­χθεί δίχως σύγκρου­ση με τους κυρίαρχους.
Και για να
είναι νικη­φό­ρα αυτή η σύγκρου­ση για τις προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις, δεν αρκεί  μόνον η κατά­κτη­ση μιας εκλο­γι­κής πλειοψηφίας,
αλλά  είναι ανα­γκαίο ένα ισχυ­ρό  οργα­νω­μέ­νο μετω­πι­κό λαϊ­κό κίνη­μα ικα­νό να
απο­τρέ­ψει τόσο  την  πλέ­ον πιθα­νή, αν όχι  βέβαιη, (όχι με βάση μια δίκη προ­θέ­σε­ων, αλλά
με βάση  την μέχρι τώρα πορεία του,)  ενσω­μά­τω­ση του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και την αντίδραση
της ντό­πιας και ξένης αντί­δρα­σης ακό­μη  και  στην  περί­πτω­ση που αυτός  θα επι­χει­ρή­σει  να εφαρ­μό­σει το ανε­παρ­κέ­στα­το για την
αντι­με­τώ­πι­ση της κρί­σης  πρό­γραμ­μα που
εξήγ­γει­λε ο πρό­ε­δρος του στην Θεσσαλονίκη. 
Στο βαθ­μό
που αυτό το κίνη­μα δεν υπάρ­χει και δεν επι­χει­ρεί­ται να ανδρω­θεί, οι πανηγυρισμοί
που θα προ­κα­λέ­σει μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ κιν­δυ­νεύ­ουν να  μετα­τρα­πούν  σε θρήνους.
– Από την
άλλη μια ψήφος στο ΚΚΕ, στη βάση συναι­σθη­μα­τι­κών δεσμών που πολ­λοί αριστεροί
έχουν με αυτό χάρη κυρί­ως στην ηρω­ι­κή ιστο­ρία του  και της εκτί­μη­σης ότι αυτό αντι­στέ­κε­ται με
συνέ­πεια,  και δεν έχει εγκα­τα­λεί­ψει την
επα­να­στα­τι­κή, σοσια­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή, θα
πρέ­πει να συν­δυα­στεί και με μια σημα­ντι­κή αρνη­τι­κή επί­πτω­ση  της εκλο­γι­κής του ενίσχυσης.
Αυτή θα
σημά­νει  για την ηγε­σία του, επιδοκιμασία
εκτός από την γρα­φειο­κρα­τι­κή  δομή και
λει­τουρ­γία του και την απαράδεκτη-έως 
και απάν­θρω­πη-  στά­ση του απέναντι
σε όσους του ασκούν αρι­στε­ρή  κριτική,
και  όλων των άλλων αρνη­τι­κών πτυ­χών της
πολι­τι­κής του.
Ειδι­κό­τε­ρα
θα σημά­νει επι­δο­κι­μα­σία  του τραγικού
σεχτα­ρι­σμού  του, της εκ μέρους του
απο­κή­ρυ­ξης του προη­γού­με­νου αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κού, αντι­μο­νο­πω­λια­κού μετω­πι­κού του
προ­γράμ­μα­τος, της εκ μέρους του άρνησης 
μια   μετα­βα­τι­κής, μετωπικής,
αντι­συ­στη­μι­κής, προ­ο­πτι­κής  με θεμέλια
της τη λαϊ­κή πλειο­ψη­φία και ένα ισχυ­ρό λαϊ­κό κίνη­μα, η οποία  αντα­πο­κρι­νό­με­νη στο επί­πε­δο της λαϊκής
συνει­δη­τό­τη­τας θα δίνει λύση στα άμεσα 
προ­βλή­μα­τα, θα ανυ­ψώ­νει αυτό το επί­πε­δο, και θα διευ­κο­λύ­νει την
υλο­ποί­η­ση του σοσια­λι­σμού, και τέλος σημαίνει 
 επι­δο­κι­μα­σία  του  εκ
μέρους του εκθεια­σμού της πλέ­ον μελα­νής περιό­δου του «υπαρ­κτού».
΄-Όσον αφο­ρά
στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και πιο ειδι­κά στο ΝΑΡ αν κάποιος απο­φα­σί­σει να την ψηφί­σει για
την πραγ­μα­τι­κή  αγω­νι­στι­κή, και μέχρι
πρό­τι­νος μετω­πι­κή συμ­βο­λή τους, (από­δει­ξη η ίδια η συγκρό­τη­ση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ), την
εκ μέρους τους κρι­τι­κή αντι­με­τώ­πι­ση του «υπαρ­κτού», την προ­σπά­θεια τους να
ανοί­ξουν θεω­ρη­τι­κά ζητή­μα­τα, θα πρέ­πει επί­σης να λάβει υπό­ψη του ότι σήμε­ρα η
πλειο­ψη­φία της ηγε­σί­ας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ,  ενά­ντια στην  από­φα­ση της τελευ­ταί­ας της Συν­διά­σκε­ψης λειτουργεί
δυστυ­χώς σαν μικρο­γρα­φία του κου­κου­ε­δί­στι­κου  σεχτα­ρι­σμού, αρνού­με­νη τόσο την αναγκαιότητα
μιας   μετα­βα­τι­κής αντισυστημικής
αρι­στε­ρής προ­ο­πτι­κής όσο και εκεί­νη μιας μετω­πι­κής συμπόρευσης.
Επι­προ­σθέ­τως
ψηφί­ζο­ντας ΑΝΤΑΡΣΥΑ επι­βρα­βεύ­ε­ται η περί­ερ­γη συνέ­χι­ση της εκ μέρους της ανοχής
ή ακό­μη και της προ­βο­λής-με το να τους χρί­ζει υπο­ψή­φιους της- των εκφρα­στών των
υπό­γειων ή και ανοι­χτά φιλο­συ­ρι­ζαϊ­κών  ρευμάτων
που λει­τουρ­γούν  στους κόλ­πους της. 
-Μια άλλη
λύση που προ­κρί­νουν  ορι­σμέ­νοι είναι ψήφο
υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ με σταυ­ρο­δό­τη­ση των υπο­ψη­φί­ων της αρι­στε­ρής του πλατ­φόρ­μας, ή ψήφο
υπέρ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με σταυ­ρο­δό­τη­ση των υπο­ψη­φί­ων της που στη­ρί­ζουν μια μετωπική
συμπό­ρευ­ση. Κάτι ανά­λο­γο δεν μπο­ρεί να ισχύ­σει για το ΚΚΕ  διό­τι η μονο­λι­θι­κό­τη­τα του καθιστά
απα­γο­ρευ­τι­κή μια τέτοια στάση. 
Αυτή η λύση
παρό­λο που εμφα­νί­ζε­ται να πετυ­χαί­νει το συν­δυα­σμό της συμ­με­το­χής στις εκλογές
με μια επι­λο­γή η οποία δεν απο­τε­λεί υπο­χώ­ρη­ση αντι­στοί­χως απέ­να­ντι στην
αντι­συ­στη­μι­κή ή την μετω­πι­κή θέση, εμπε­ριέ­χει με τη σει­ρά της ένα σημαντικό
μειο­νέ­κτη­μα. Πέρα του ότι θα κατα­γρα­φεί ως ενί­σχυ­ση των εν λόγω σχηματισμών
συνο­λι­κά,  σημα­το­δο­τεί την επι­βρά­βευ­ση της
αντι­φα­τι­κής έως ασυ­νε­πούς  στά­σης των εν
λόγω υπο­ψη­φί­ων και μάλ­λον ενι­σχύ­ει τη διαιώνιση 
αυτής τους της στάσης. 
-Απο­μέ­νει η
λύση της απο­χής, του λευ­κού, ή του άκυ­ρου η οποία φαντά­ζει για αρκε­τούς ως η
πλέ­ον συνε­πής στά­ση. Πρό­κει­ται για 
μια  στά­ση η οποία εκτός των
αναρ­χι­κών οι οποί­οι αρνού­νται γενι­κώς την 
συμ­με­το­χή στην αστι­κή πολι­τι­κή ζωή, μπο­ρεί να  υιο­θε­τη­θεί συγκυ­ρια­κά, από όσους δεν τους
εκφρά­ζει κανέ­νας  από τους πολιτικούς
σχη­μα­τι­σμούς που συμ­με­τέ­χουν στις εκλο­γές και αρνού­νται  να απο­δε­χτούν την αρχή το μη χεί­ρον βέλτιστο.
Από την άλλη
όμως όσον αφο­ρά στις συγκε­κρι­μέ­νες εκλογές 
αυτή η στά­ση σημαί­νει άρνη­ση συμ­με­το­χής στην κοι­νο­βου­λευ­τι­κή μάχη απομάκρυνσης
της απε­χθούς σημε­ρι­νής κυβέρ­νη­σης, άρνη­ση συμ­βο­λής σε  ένα εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα το οποίο είναι πιθα­νό να
απο­τε­λέ­σει την απαρ­χή  μιας γενι­κό­τε­ρης  προ­ο­δευ­τι­κής εξέλιξης.
– Τέλος
υπάρ­χει η λύση της επι­μο­νής την ύστα­τη έστω ώρα της συγκρό­τη­σης ενός εκλο­γι­κού  μετώπου 
δυνά­με­ων της αρι­στε­ράς της ρήξης το οποίο θα έλθει να καλύ­ψει τις
προη­γού­με­νες  απο­τυ­χί­ες συγκρό­τη­σης αυτού
του μετώ­που και να περι­σώ­σει από τον 
εκλο­γι­κό κατα­πο­ντι­σμό  τις  συνι­στώ­σες του. 
Όμως ακό­μη
και αυτό το ελά­χι­στο  βήμα, το οποίο στο
παρά πέντε των εκλο­γών  ευλό­γως θα
μπο­ρού­σε να χαρα­κτη­ρι­στεί και­ρο­σκο­πι­κό, αλλά αν μη τι άλλο θα πρό­σφε­ρε  μια εκλο­γι­κή επι­λο­γή  σ’ έναν αρι­στε­ρό κόσμο, φαί­νε­ται να
απορ­ρί­πτε­ται από τον «σκλη­ρό» πυρήνα 
της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και συνε­πώς μάλ­λον δεν είναι δυνα­τόν  να υλο­ποι­η­θεί πριν από τις εκλογές.
Ασχέ­τως όμως
από το προ­σω­πι­κό αδιέ­ξο­δο στο οποίο βρί­σκο­νται οι αρι­στε­ροί ανα­πο­φά­σι­στοι και
από τη λύση που θα δώσει ο καθέ­νας σε
αυτό, συνυ­πο­λο­γί­ζο­ντας τα υπέρ και τα κατά της ψήφου του,  και με δεδο­μέ­νο ότι εκτός από το ενδε­χό­με­νο μιας
προ­βο­κα­τό­ρι­κης η και ανοι­χτά αντι­δη­μο­κρα­τι­κής εκτρο­πής, την  οποία η πεί­ρα μας διδά­σκει ότι ποτέ δεν πρέπει
να αποκλείουμε,το εκλο­γι­κό Συρι­ζαϊ­κό  τσουνάμι
φαντά­ζει ανα­πό­φευ­κτο.  Τίθε­ται λοι­πόν το
πρό­βλη­μα της στά­σης που θα πρέ­πει να τηρή­σου­με μετά μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. 
Υπο­στη­ρί­ζω
ότι ασχέ­τως από το τι  θα πρά­ξει ο
καθέ­νας μας στις εκλο­γές, επι­βάλ­λε­ται να αρχί­σου­με  να χτί­ζου­με από τώρα το ανα­γκαίο  αντι­συ­στη­μι­κό μέτω­πο,  μόνο ικα­νό να μας σώσει όχι μόνον από την
κρί­ση, αλλά και από μια μετε­κλο­γι­κή διά­ψευ­ση των ελπί­δων  που θα την 
 χρε­ω­θεί σύμπα­σα η αρι­στε­ρά και θα
μας πάει πολ­λά χρό­νια πίσω.
Ήδη δυνά­μεις
ανέ­ντα­χτων αρι­στε­ρών αλλά και μικρών αρι­στε­ρών σχη­μα­τι­σμών επι­διώ­κουν  κάτι τέτοιο από τα κάτω, στα πλαί­σια της
Αρι­στε­ρής Μετω­πι­κής  Συμπό­ρευ­σης, η οποία
και θα πρέ­πει να επι­κε­ντρω­θεί στον μετω­πι­κό της στό­χο  και στη συμ­βο­λή της στην επε­ξερ­γα­σία μιας όσο
γίνε­ται πιο ανα­λυ­τι­κής  αντισυστημικής
διε­ξό­δου από την κρί­ση.  Και αυτή η
προ­σπά­θεια θα πρέ­πει να ενι­σχυ­θεί, ακό­μη περισ­σό­τε­ρο μετε­κλο­γι­κά,  να διευρυνθεί, 
να στρα­φεί   προς την κοι­νω­νία και
προς όμο­ρες δυνά­μεις της Ευρώ­πης, να προ­σλά­βει μια οργα­νω­τι­κή μορφή. 
Προς αυτήν
την κατεύ­θυν­ση καλού­νται να συμ­βά­λουν πέρα από τους ανέ­ντα­χτους αριστερούς,
οι  οποί­οι δεν συμ­με­τέ­χουν ακό­μη στη
Συμπό­ρευ­ση, και όσοι στη­ρί­ζουν είτε δημό­σια, είτε σε κατ’ ιδί­αν συζη­τή­σεις αυτό
το μέτω­πο, αλλά ταυ­τό­χρο­να συνε­χί­ζουν να είναι ενταγ­μέ­νοι σε πολιτικούς
σχη­μα­τι­σμούς που το αρνού­νται με την ελπί­δα να αλλά­ξουν κάπο­τε υπέρ  τους, τους εσω­τε­ρι­κούς συσχε­τι­σμούς τους.
Ανα­φέ­ρο­μαι στην  αρι­στε­ρή πλατ­φόρ­μα του
ΣΥΡΙΖΑ, που έστω και ανε­παρ­κώς σ’ ένα βαθ­μό προ­τάσ­σει  τη σύγκρου­ση, στους  κρι­τι­κά παρα­μέ­νο­ντες στο ΚΚΕ, οι οποίο όμως
συμ­φω­νούν με τη συγκρό­τη­ση ενός αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κού αντι­μο­νο­πω­λια­κού μετώ­που, στις
συνι­στώ­σες  ή  ομά­δες της
ΑΝΤΑΡΣΥΑ που επι­μέ­νουν στην εφαρ­μο­γή της από­φα­σης της τελευ­ταί­ας της Συνδιάσκεψης.
Όλοι αυτοί  θα πρέ­πει να  κατα­λά­βουν ότι οι ρυθ­μοί της κοινωνικής
εξέ­λι­ξης δεν είναι δυνα­τόν να υπο­τάσ­σο­νται στους ρυθ­μούς αβέ­βαιων έως και
παντε­λώς αδύ­να­των  ως προς την έκβα­ση τους
 εσω­κομ­μα­τι­κών διεργασιών.
Ας στη­ρί­ξουν
λοι­πόν  όποιον  θέλουν εκλο­γι­κά,  αλλά παράλ­λη­λα καλού­νται να  συμ­με­τέ­χουν και αυτοί σε μια μετεκλογική
μετω­πι­κή αντι­συ­στη­μι­κή  συμπό­ρευ­ση, η
οποία θα απαι­τή­σει να δια­χω­ρί­σουν τη
θέση τους από τις  ηγε­σί­ες εκεί­νες που θα
επι­μέ­νουν να την αρνού­νται, θα απαι­τή­σει να πάψουν να πατά­νε σε δυο βάρκες. 

Αν δεν το πρά­ξουν, με δεδομένο
ότι εν προ­κει­μέ­νω  θα πρό­κει­ται για ένα
Μέτω­πο σωτη­ρί­ας από μια επι­κεί­με­νη κατα­στρο­φι­κή ήττα,  θα πρέ­πει να γνω­ρί­ζουν ότι θα συμ­βά­λουν  αντι­κει­με­νι­κά όπως και οι ηγε­σί­ες τους  σε αυτήν την ήττα.

Post Views: 2
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted