Η ΦΑΙΑΚΙΑ παραθέτει το σημείωμα ενός πρώτου σχολιασμού του Αλέκου Αλαβάνου για τα αποτελέσμτα των Ευρωεκλογών. Ασχολίαστο και χωρίς κριτική εισαγωγή. Νομίζουμε, ότι ενδιαφέρει πολλούς… Και από εκείνους που συγκαταλέγονται στο αυτάρεσκο κοινό, ικανοποιημένο -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο,στον ένα ή τον άλλο βαθμό- από τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών…
Σηκώνει συζήτηση η εκτίμηση του Αλέκου Αλαβάνου, που μακάρι να ξεκινήσει να γίνεται… Να γίνεται μάλιστα -αντιγράφουμε από το κείμενο- με …μια βαθιά αλλαγή στη νοοτροπία, τους
κώδικες αξιών και τον συναισθηματικό κόσμο της κοινωνίας. αν δεν γίνει αυτό,
τίποτα δεν θα γίνει…
κώδικες αξιών και τον συναισθηματικό κόσμο της κοινωνίας. αν δεν γίνει αυτό,
τίποτα δεν θα γίνει…
Το λαϊκό μήνυμα ελήφθη, διαφωνώ όμως πλήρως
Οι ευρωεκλογές αποτελούν μια ήττα. Όχι για το Σχέδιο Β, που μετρά ένα χρόνο
ζωής, και τα λίγα μέλη του έδωσαν τη μάχη με ένα δημιουργικό, μαχητικό και
ειλικρινή τρόπο. Τις θεωρώ μια μεγάλη προσωπική ήττα, δεδομένου ότι ο
προεκλογικός αγώνας, παρά τις αρχές μας, είχε σε μεγάλο βαθμό προσωποποιηθεί, σε
μια απεγνωσμένη προσπάθεια να σπάσουμε το τείχος της άγνοιας της κοινωνίας για
την ίδια την ύπαρξή του Σχεδίου Β.
ζωής, και τα λίγα μέλη του έδωσαν τη μάχη με ένα δημιουργικό, μαχητικό και
ειλικρινή τρόπο. Τις θεωρώ μια μεγάλη προσωπική ήττα, δεδομένου ότι ο
προεκλογικός αγώνας, παρά τις αρχές μας, είχε σε μεγάλο βαθμό προσωποποιηθεί, σε
μια απεγνωσμένη προσπάθεια να σπάσουμε το τείχος της άγνοιας της κοινωνίας για
την ίδια την ύπαρξή του Σχεδίου Β.
Το μήνυμα του λαού ελήφθη. Και δεν συμπεριλαμβάνω εδώ την επικίνδυνη για τη
δημοκρατία αλλά και την εδαφική ακεραιότητα ψήφο προς την ακροδεξιά. Εννοώ τη
συντριπτική πλειοψηφία, που με τέσσερις εκδοχές – ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, Ελιά, Ποτάμι –
τάχθηκε υπέρ μιας «συνετής» πορείας μέσα στις σημερινές συντεταγμένες με την
ελπίδα μιας βελτίωσης της κατάστασης είτε με την κατάργηση του μνημονίου μέσα
στην Ευρωζώνη με την πρώτη εκδοχή είτε με την επίτευξη του τέλους του μνημονίου
με τη δεύτερη, είτε με την εκδοχή ενός σοσιαλίζοντος κυβερνητικού εταίρου με την
τρίτη, είτε με τις ευχές για μια αόριστη ενότητα και ανανέωση της πολιτικής με
την τελευταία.
δημοκρατία αλλά και την εδαφική ακεραιότητα ψήφο προς την ακροδεξιά. Εννοώ τη
συντριπτική πλειοψηφία, που με τέσσερις εκδοχές – ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, Ελιά, Ποτάμι –
τάχθηκε υπέρ μιας «συνετής» πορείας μέσα στις σημερινές συντεταγμένες με την
ελπίδα μιας βελτίωσης της κατάστασης είτε με την κατάργηση του μνημονίου μέσα
στην Ευρωζώνη με την πρώτη εκδοχή είτε με την επίτευξη του τέλους του μνημονίου
με τη δεύτερη, είτε με την εκδοχή ενός σοσιαλίζοντος κυβερνητικού εταίρου με την
τρίτη, είτε με τις ευχές για μια αόριστη ενότητα και ανανέωση της πολιτικής με
την τελευταία.
Το λαϊκό μήνυμα μη σύγκρουσης είναι σαφέστατο. Διαφωνώ όμως πλήρως και
κατηγορηματικώς, γιατί σε αυτή τη βάση θα στερεωθεί, παρά ενδεχόμενες μικρές
βελτιώσεις, μια παρακμή και εξαθλίωση πολλών δεκαετιών για την πατρίδα μας. Μια
ημέρα μετά τις εκλογές έχω ακριβώς την ίδια άποψη που είχα μια ημέρα πριν τις
εκλογές. Η Ελλάδα έχει ανάγκη επαναστατικών αλλαγών στις γεωπολιτικές της
σχέσεις, στο μοντέλο της οικονομίας και στις κοινωνικές της ιεραρχήσεις. Και
πάνω και πριν από όλα έχει ανάγκη από μια βαθιά αλλαγή στη νοοτροπία, τους
κώδικες αξιών και τον συναισθηματικό κόσμο της κοινωνίας – αν δεν γίνει αυτό,
τίποτα δεν θα γίνει.
κατηγορηματικώς, γιατί σε αυτή τη βάση θα στερεωθεί, παρά ενδεχόμενες μικρές
βελτιώσεις, μια παρακμή και εξαθλίωση πολλών δεκαετιών για την πατρίδα μας. Μια
ημέρα μετά τις εκλογές έχω ακριβώς την ίδια άποψη που είχα μια ημέρα πριν τις
εκλογές. Η Ελλάδα έχει ανάγκη επαναστατικών αλλαγών στις γεωπολιτικές της
σχέσεις, στο μοντέλο της οικονομίας και στις κοινωνικές της ιεραρχήσεις. Και
πάνω και πριν από όλα έχει ανάγκη από μια βαθιά αλλαγή στη νοοτροπία, τους
κώδικες αξιών και τον συναισθηματικό κόσμο της κοινωνίας – αν δεν γίνει αυτό,
τίποτα δεν θα γίνει.
Όσες και όσους στήριξαν και ψήφισαν το Σχέδιο Β – αλλά και άλλα ανάλογα σχήματα
με τα οποία κατεπειγόντως πρέπει να επιτευχθεί μια συμπόρευση – τους θεωρώ
γενναίους πατριώτες και πρωτοπόρους οραματιστές.
με τα οποία κατεπειγόντως πρέπει να επιτευχθεί μια συμπόρευση – τους θεωρώ
γενναίους πατριώτες και πρωτοπόρους οραματιστές.