Αίγυπτος: άσκηση διαλεκτικής σκέψης

Δεν προ­λα­βαί­νεις να δια­βά­σεις και να γρά­ψεις για την Αίγυ­πτο και έχεις ξεπε­ρα­στεί την επό­με­νη στιγ­μή… Εκεί, λοι­πόν, που οι “πάντες” με πρώ­τους και καλύ­τε­ρους τους ηγέ­τες των ΗΠΑ και Ισρα­ήλ είχαν …δέσει το γάϊ­δα­ρό τους επι 3 10ετίες με το καθε­στώς Μου­μπά­ρακ και εκεί, που η μόνη του αντι­πο­λί­τευ­ση στοι­χι­ζό­ταν στους αδελ­φούς Μου­σουλ­μά­νους με φοντα­με­ντα­λι­στι­κές ρίζες και κατευ­θύν­σεις, νάτοι πετιώ­νται τα μιλιού­νια των Αιγυ­πτί­ων, στους δρό­μους για πολύ … απλά και τετριμ­μέ­να ζητή­μα­τα: ψωμί και ελευ­θε­ρία. Ηταν πολ­λά τα 30 χρό­νια σιω­πής και υπο­τα­γής… Αλλά έπρε­πε να έλθει το πλή­ρω­μα του χρό­νου για να συγκε­ντρω­θεί και να δυνα­μώ­σει η λαϊ­κή οργή ως κρί­σι­μο μέγε­θος ανα­τρο­πής. Δεν βιά­ζε­ται ο χρό­νος των κοι­νω­νι­κών αντι­δρά­σε­ων από κάθε είδους βολο­ντα­ρι­σμούς… Ανα­γκαία η ζύμω­ση, ανα­γκαίο το παρά­δειγ­μα της αξιο­πρέ­πειας και της αντί­στα­σης ως κατα­λύ­της των εξε­λί­ξε­ων της ανθρω­πό­τη­τας. Ανα­γκαίο άλλα όχι ικα­νό από μόνο του…

Απου­σία ιδε­ο­λο­γι­κής κατεύ­θυν­σης, σχο­λιά­ζουν αρκε­τοί εκφά­ζο­ντας την εύλο­γη ανη­συ­χία, ότι χωρίς ιδε­ο­λο­γι­κό υπό­βα­θρο υπάρ­χει ο κίν­δυ­νος εφυ­λι­σμών και εκτρο­πών… Λάθος άν και εν μέρει σωστό… Η δια­μόρ­φω­ση ιδε­ο­λο­γί­ας δεν πραγ­μα­το­ποιεί­ται στα γρα­φεία λεσχών σκέ­ψης αλλά εδρά­ζε­ται στα δεδο­μέ­να της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, την πρό­ο­δο αλλά και τα πισω­γυ­ρί­σμα­τα του γίγνε­σθαι… Καμ­μία φωτι­σμέ­νη σκέ­ψη -απο­λύ­τως απα­ραί­τη­τη για την συγκρό­τη­ση, τον εμπλου­τι­σμό και την ανα­νέ­ω­ση του ιδε­ο­λο­γι­κού επι­κο­δο­μή­μα­τος της ανθρω­πό­τη­τας- δεν γέν­νη­σε τον λόγο της ως παρ­θε­νο­γέ­νε­ση αλλά ύστε­ρα από μακρό­χρο­νους πολ­λα­πλούς και επώ­δυ­νους τοκε­τούς δρά­σης… Σήμε­ρα, λοι­πόν, και μετά από την κατάρ­ρευ­ση του 1990, ένα σύστη­μα δυνά­με­ων ανα­τρο­πής και εξέ­λι­ξης αδυ­να­τεί-όπως είναι φυσι­κό- να προ­χω­ρή­σει με βάση στε­ρε­ό­τυ­πα, δογ­μα­τι­κές αφαι­ρέ­σεις και αρνή­σεις, απί­στευ­τες απλοϊ­κό­τη­τες και εθε­λο­τυ­φλώ­σεις. Ανα­ζη­τά­ει λοι­πόν τις φυσι­κές του διε­ξό­δους χάρις στην εγγε­νή ανά­γκη για πρό­ο­δο, ανα­τρο­πή και αλλα­γή και την ίδια ώρα εμπλου­τί­ζει την θεω­ρη­τι­κή οργά­νω­ση με την αξιο­ποί­η­ση της καθη­με­ρι­νής δρά­σης… Θάταν καλύ­τε­ρα να είχα­με παρα­κο­λου­θή­σει την εξέ­λι­ξη της ζωής με ταυ­τό­χρο­νη συγκέ­ντρω­ση των δεδο­μέ­νων και συνε­χή θεω­ρη­τι­κή επε­ξερ­γα­σία τους… Δυστυ­χώς, όμως, ολό­κλη­ρες 10ετίες υπο­τα­γής του νοη­τι­κής θεω­ρη­τι­κής διε­ρεύ­νη­σης της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και μετα­τρο­πής της σε σύστη­μα-μηχα­νι­σμό αγκίτ-προπ, θα πλη­ρω­θούν… Θάταν βαθύ­τα­τα αντι­δια­λε­κτι­κό (διά­βα­ζε μετα­φυ­σι­κά παρά­λο­γο) αν γίνο­νταν αλλοιώς… 

Οι εξε­λί­ξεις πρώ­τα στην Τυνη­σία, ύστε­ρα στην Αίγυ­πτο κι’ αυτές που θα ακο­λου­θή­σουν στον Αρα­βι­κό κόσμο, έρχο­νται από την μία μεριά να επι­βε­βαιώ­σουν αδιά­ψευ­στες μέχρι σήμε­ρα αρχές της κοι­νω­νι­κής-ταξι­κής πάλης και ανα­τρο­πής αλλά και από την άλλη να την εμπλου­τί­σουν με ποι­κι­λό­μορ­φία ιδιαί­τε­ρων χαρα­κτη­ρι­στι­κών… Αρκεί να είμα­στε δια­λε­κτι­κά ανοι­χτοί στην συνε­χή ανα­νέ­ω­ση του κοι­νω­νι­κού γίγνεσθαι…