που όλο και περισσότερο εκλείπει από την κανονικότητα του σήμερα.
ανθρωπότητας του 21ου αιώνα. Αυτής, που παλεύει για να είναι το μέλλον της
χειρότερο από το παρόν της.
Είναι παιδιά που δεν μετράνε άστρα
αλλά πόσες γροθιές, κλωτσιές, μαχαιριές
ανταλλάζουν οι γονείς τους
Είναι παιδιά που κρύβονται στα ντουλάπια του φόβου
κλείνουν τα μάτια – να μη βλέπουν
βουλώνουν τ’ αυτιά – να μην ακούν
σφραγίζουν το στόμα – να μη κραυγάζουν
μόνο κλαίνε κλαίνε κλαίνε
Είναι παιδιά που προσεύχονται
ο δαρμένος γονιός να ξυπνήσει το πρωί
Κοιμούνται με φόβο
Ξυπνάνε με φόβο
Παρακαλούν να ‘ρθει μια μέρα
χωρίς βρισιές απειλές βία
Ονειρεύονται να είναι σουπερήρωες
να σώσουν τον γονιό που κινδυνεύει
Είναι παιδιά παράπλευρες απώλειες
της βίας μεταξύ των γονιών τους
Παιδιά που η κοινωνία
δεν βλέπει δεν ακούει δεν ξέρει
Που μεγαλώνουν
πριν ζήσουν σαν παιδιά
Είναι παιδιά που έχει ξεχάσει
ο θεός των μεγάλων
(Αφιερώνεται στα παιδιά –
κρυμμένα θύματα
ενδοοικογενειακής βίας)