Σπύρος Μονόπωλης: Για τα παιδιά στον πόλεμο

Ανα­λύ­σεις και συζη­τή­σεις μπο­ρού­με να κάνου­με. Πρέ­πει να κάνου­με, καθώς ο Ιμπε­ρια­λι­σμός ξεδι­πλώ­νει τα σχέ­διά του ξεδιάντροπα…

Εκεί­νο, που δυσκο­λευό­μα­στε να εκφρά­σου­με, να απο­δώ­σου­με, να περι­γρά­ψου­με είναι ο ολο­φυρ­μός των παι­διών. Των παι­διών που βρί­σκο­νται μέσα στην καρ­διά του ολέθρου…

Εδώ μπο­ρεί μόνον ο λόγος του ποι­η­τή να μιλή­σει για να για­τρέ­ψει την πλη­γή και να κατα­λα­γιά­σει την οργή…

Φτιά­ξα­με αυτό το σύντο­μο αφιέ­ρω­μα στα παι­διά επι­λέ­γο­ντας ποι­ή­μα­τα του φίλ­τα­του Σπύ­ρου Μονό­πω­λη. Το πνεύ­μα, που δια­πνέ­ει το έργο του το γνω­ρί­ζουν καλά οι φίλοι της ΦΑΙΑΚΙΑΣ από προη­γού­με­νες παρου­σιά­σεις έργων του…

Και αυτή τη φορά, όπως και τις προη­γού­με­νες αξί­ζει τον κόπο… Και μάλι­στα για έναν  λόγο παραπάνω.