Πενήντα + 1 χρόνια μετά

Για­τί περισ­σό­τε­ρο απ΄όλα έχει σημα­σία να θυμό­μα­στε… Να θυμό­μα­στε καθα­ρά… Να μην επι­τρέ­που­με στην φθο­ρά των εγκε­φα­λι­κών μας κυτ­τά­ρων να θολώ­σει την μνή­μη των γεγο­νό­των και την έντα­ση της συγκίνησης…

Ένα ολό­κλη­ρο παγκό­σμιο σύστη­μα εξου­σί­ας ενδια­φέ­ρε­ται παθια­σμέ­να να σβή­σει από την ύπαρ­ξή μας ό,τι μπο­ρεί να μας εγκα­λεί στην τάξη της ρήξης και να εγεί­ρει τις ηθι­κές μας παρακαταθήκες…

Σήμε­ρα, λοι­πόν, που ο Ιμπε­ρια­λι­σμός επι­τί­θε­ται με αγριό­τη­τα ενά­ντια στους λαούς με πρω­το­πα­λή­κα­ρο τους Σιω­νι­στές του Τελ Αβίβ, έχει μέγι­στη αξία να ανα­συ­ντάσ­σου­με τις γραμ­μές άμυ­νάς μας. Η μνή­μη είναι η συν­δε­τι­κή ύλη, που μπο­ρεί κάνει τις ψυχές μας απροσπέλαστες… 

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ.

Πάνω απ’ όλα τα συν­θή­μα­τα, αυτό είναι, που εκνευ­ρί­ζει και θυμώ­νει τους συντη­ρη­τι­κούς, τους αντι­δρα­στι­κούς, την κυρί­αρ­χη μεγα­λο­α­στι­κή τάξη. Για­τί ζωή του Πολυ­τε­χνεί­ου είναι οι σκέ­ψεις και οι δρά­σεις του λαού και της νεο­λαί­ας του… 

Και αν σήμε­ρα τα χρό­νια μοιά­ζουν δίσε­κτα η φλό­γα του Πολυ­τε­χνεί­ου υπό­σχε­ται μελ­λο­ντι­κές αναζωπυρώσεις… 

Αν σας ενδια­φέ­ρει το σημε­ρι­νό αφιέ­ρω­μα της ΦΑΙΑΚΙΑΣ πατή­στε ε δ ώ.