Δημήτρη Λεβεντη: Η ΜΑΡΕΝΤΑ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΡΟΥ - Φαιακία

Δημήτρη Λεβεντη: Η ΜΑΡΕΝΤΑ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΡΟΥ

Ο φίλ­τα­τος Δημή­τρης Λεβέ­ντης σκά­ρω­σε ένα πολύ πετυ­χη­μέ­νο αφή­γη­μα με θέμα …το έλαιον ημών το επιού­σιον, που η τιμή του τρα­βά­ει την ανη­φό­ρα, χωρίς φρέ­νο… Σε διά­λε­κτο κατα­νοη­τή Κερ­κυ­ραϊ­κή, ο ‘Μήτσος’ ξανα­φέρ­νει στη μνή­μη επο­χές, που αγα­θά, όπως το ψωμί, το λάδι, το τυρί και το κρεμ­μύ­δι ήταν προ­σι­τά για τους εργα­ζό­με­νους… Σήμε­ρα, όμως προ­ο­δεύ­σα­με και οι ταξι­κοί όροι έχουν ανα­στρα­φεί, όπως ευφυώς σατι­ρί­ζει την κατά­στα­ση η συνημ­μέ­νη φωτο­γρα­φία… 

Κάπο­τε η μαρέ­ντα του φτω­χού ή του μαστό­ρου ήταν μισή φρα­τζό­λα αχνι­στό ψωμί από το φούρ­νο που γιό­μι­ζε αφού αφαι­ρού­ταν η ψύχα με λάδι νιό, γατο­κέ­φα­λα φέτας, ελιές και άντε καμία φέτα φτη­νή μορ­τα­ντέ­λα από το μπα­κά­λη τα σάβ­βα­τα που πλε­ρω­νό­μα­στε (ή λακέρ­δα κι αντζού­γα αντί για τυρί παρα­μο­νές από γιορτάδες)

Από τα φέτο πιο φτη­νά θά ρχε­ται να αγο­ρά­σου­με αυτούς τους καρ­κί­νους από τα τζάνκ φου­ντά­δι­κα παρά το παρα­δο­σια­κό μας λαδο­τύ­ρι… Αυτά που το κρέ­ας μυρί­ζει ψαρί­λα από τα ιχθυά­λευ­ρα και οι σκυ­λο­κον­σέρ­βες είναι πιο νόστιμες.

Ο μέσος όρος της τιμής του λίτρου την εβδο­μά­δα που πέρα­σε στα μεγά­λα supermarket της χώρας ήταν στα 10,2 ευρώ (ανά λίτρο και όχι ανά κιλό) ενώ η περαι­τέ­ρω άνο­δος είναι εξαι­ρε­τι­κά πιθα­νή αν κρί­νου­με από τα λεγό­με­να παρα­γω­γών και εμπόρων.

Σε όρους… τενε­κέ, παρα­δο­σια­κή μονά­δα μέτρη­σης στην Ελλά­δα, έχου­με ήδη φτά­σει στα 170-180 ευρώ από τα 50-60 που ξέρα­με μέχρι τα πέρυ­σι (3 βολές απά­νω δηλαδής)

Η φέτα ανά κιλό -που το 2022 την βρί­σκα­με με μεγα­λύ­τε­ρη τιμή στα 9 ευρώ- σήμε­ρα αρχί­ζει από τα 11,5 ευρώ και φτά­νει μέχρι και τα 14 ευρώ.

Αύξη­ση της τάξης του 15–25%.

Ψιλο­πρά­μα­τα δηλα­δή μπρο­στά στο λάδι… “Πρά­σι­νο χρυ­σά­φι” το κατάντησαν!

Είχε βρω­μί­σει το πρά­μα από τότε που δια­βά­ζα­με, ότι στα ακρι­βό­τε­ρα εστια­τό­ρια του Νιου Γιόρκ – νιου γιόρκ, τη Σιξ­τί­να το Όγιο πιού κι άλλα μυστή­ρια εσερ­βί­ρα­νε ένα βαζά­κι με αγνό παρ­θέ­νο νιό και κάτι θεό­ξε­ρες γαλέ­τες για όρ ντέβρ… Να βου­τά­νε μέσα, να κατε­βά­ζου­νε δυό μπου­κιές και να τις πλε­ρώ­νου­νε οχτώ κατο­στά­ρι­κα δολά­ρια το κεφά­λι! Δηλα­δής ένα μηνιά­τι­κο δικό μας!

Ντίπ τα λένε αυτά τα κόρ­πα… Ντίπ μαλά­κες ειμά­στε­νε κι εμείς που περη­φα­νευό­μα­στε για … τα προ­ϊ­ό­ντα της ψωροκώσταινας.

 

ΥΓ Με διόρ­θω­σε ο φίλος Γιώρ­γος Καγκου­ρί­δης στην δημο­σί­ευ­ση της ‘Πιέ­ρας ντελ Μπά­ντο’ με την εξής εύστο­χη παρα­τή­ρη­ση, που ανα­δει­κνύ­ει και την ιεραρ­χι­κή διά­τα­ξη της εργα­τιάς παλιότερα.

Παγιά ψωμί και κρεμ­μύ­δι οι μανουάλοι.

Ψωμί και λάδι και φέτα μόνο οι μαστόροι.

 Και κεί­νος ο μανουά­λος που τού­δι­νε ο αργο­λά­βος το πρωΐ τ’ αυγό.

 Τώρα πόσο έχει το κρεμμύδι;

 Όχι το κρεμ­μυ­δά­κι το φρέσκο.

Το κρεμ­μύ­δι. Κι η φρα­τζό­λα το ψωμί;

Μη το ψάχνετε.

Που­γιέ­ται στα ντελικατέσεν.

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted