Χριστιανισμός – Μαρξισμός Βίοι παράλληλοι

Ξεκι­νώ­ντας αυτό το
σημεί­ω­μα θα ήθε­λα να αιτιο­λο­γή­σω την ξεχω­ρι­στή ικα­νο­ποί­η­σή μου για την
συμ­με­το­χή στην παρου­σί­α­ση αυτού του βιβλί­ου του Γιώρ­γου Ρούση. 

Αρχι­κά, πρέ­πει να
ξεκα­θα­ρί­σω πως η δική μου έντα­ξή στην αρι­στε­ρά και η έλξη μου από τον Μαρξισμό
ακο­λού­θη­σε στα πολύ νεα­νι­κά μου χρό­νια την βαθιά μου εκτί­μη­ση στον ανθρωπισμό,
στην αγα­πη­τι­κό­τη­τα, στον εξι­σω­τι­σμό, στην ταπει­νο­φρο­σύ­νη αλλά και στην διάθεση
ρήξης και σύγκρου­σης, που διέ­κρι­να στον Χρι­στια­νι­κό λόγο. Ανα­φέ­ρο­μαι σε
σημα­ντι­κά απο­σπά­σμα­τα της Και­νής δια­θή­κης και όχι στην επί­σης χριστιανικής
ανα­φο­ράς και Ιου­δαϊ­κής προ­έ­λευ­σης Παλιά Δια­θή­κη, όπου, κατά τη γνώ­μη μου, ο
Θεός είναι υπέρ­με­τρα αυστη­ρός και τιμωρητικός… 

Ένα από τα πρώτα
ζητή­μα­τα, που σκά­λι­σε την κρί­ση μου ήταν, το πώς αυτό το κυριολεκτικά
επα­να­στα­τι­κό και συγκλο­νι­στι­κά πρω­το­πο­ρια­κό για την επο­χή του κοι­νω­νι­κό κίνημα
απο­στε­ώ­θη­κε, εκχυ­μώ­θη­κε και μετα­τρά­πη­κε σε εξάρ­τη­μα της από­λυ­της αυτοκρατορικής
εξου­σί­ας. Πώς απώ­λε­σε την ριζο­σπα­στι­κή του παρεμ­βα­τι­κό­τη­τα στο εδώ και τώρα και
μετα­τρά­πη­κε προ­ο­δευ­τι­κά σε ευχο­λό­γιο του εκεί, του τότε και του μετά… Τολ­μώ να
πω, μάλι­στα, πως διέ­κρι­να αρκε­τά ενω­ρίς, πως η ένο­χη γι’ αυτό διαφθοροποιός
δρά­ση της εξου­σί­ας, μάλ­λον αφο­ρά και τον δικό μας χώρο της Μαρ­ξι­κής αναφοράς… 

Καθό­λου τυχαία,
είναι πάλι ο Γιώρ­γος, που με πλη­ρο­φο­ρού­σε, τότε, στα νιά­τα μας, πως ο Γερμανός
σπου­δαί­ος δια­νοη­τής Κάου­τσκυ προ­σέ­φε­ρε μία περι­γρα­φή του χρι­στια­νι­κού ιερατείου,
που θύμι­ζε συγκλο­νι­στι­κά την γρα­φειο­κρα­τι­κή κομ­μα­τι­κή ιεραρ­χία. 

Αυτή, λοι­πόν η αποστέωση,
η ραγδαία απώ­λεια ανθρω­πι­σμού και αγα­πη­τι­κό­τη­τας οδή­γη­σε ευθέ­ως στην αποξένωση
από την επα­να­στα­τι­κό­τη­τα και στην μετα­τρο­πή σε σκλη­ρό άτεγ­κτο δόγ­μα ιερών
κανό­νων, που δια­μορ­φώ­νουν την πανί­σχυ­ρη “ιερά παρά­δο­ση”. Σύνο­λο άγρα­φων ή και
γραμ­μέ­νων κανό­νων, που στα δύσκο­λα θεσπί­ζο­νται και από οικου­με­νι­κές ή άλλες
μικρό­τε­ρης εμβέ­λειας συνό­δους και που απέ­χουν έτη φωτός από την ζωντά­νια του
αρχι­κού Χρι­στι­κού λόγου και πράξης… 

Το βιβλίο του
Γιώρ­γου είναι μία σπου­δαία πηγή τεκ­μη­ρί­ω­σης για ζητή­μα­τα, που διαχρονικά
χρε­ώ­θη­καν  αμφί­ση­μα… Ο Γιώργος,
κατα­φέρ­νει να απο­μυ­θο­ποι­ή­σει την έννοια του όπιου του λαού… Όχι, για­τί δεν
υπάρ­χει αυτή η διά­στα­ση, που συνή­θως τσι­τα­το­λο­γεί­ται από σκλη­ρά δογματικούς
χωρίς να ανα­λύ­ε­ται. Αλλά για­τί, η θρη­σκεία εμπε­ριέ­χει ακό­μα και στην μεταφυσική
της διά­στα­ση το όρα­μα για την καλύ­τε­ρη κοι­νω­νία… Ορα­μα, που στα πρώ­τα του
χρό­νια ο Χρι­στια­νι­σμός επι­χεί­ρη­σε με υπερ­βάλ­λο­ντα ζήλο και υπερ­βο­λι­κά πρώ­ϊ­μα να
υλο­ποι­ή­σει… Είναι τότε, που δομή­θη­κε η Χρι­στια­νι­κή ηθι­κή, που παραμένει
δια­χρο­νι­κά επί­και­ρη για­τί στη­ρί­ζε­ται στην πιο φυσι­κή κοι­νω­νι­κό­τη­τα και
αγα­πη­τι­κό­τη­τα… Ζήτη­μα ανοι­χτό για τις Μαρ­ξι­κές θεω­ρή­σεις τόσο του υπάρξαντος
όσο και του μελ­λού­με­νου σοσιαλισμού. 

Ο Γιώρ­γος έχει γίνει
“μονό­το­νος” στο να επι­λέ­γει θεμα­το­λο­γία υψη­λού ενδια­φέ­ρο­ντος, που υπερ­βαί­νει τα
τετριμ­μέ­να και άπτε­ται των δύσκο­λων και των επί­μα­χων… Και αυτό το τηρεί απόλυτα
και στην παρού­σα μελέ­τη του… Θα απο­φύ­γω να παρα­θέ­σω ενό­τη­τες του κει­μέ­νου γιατί
αυτό θα οδη­γού­σε σε “αδι­κία” κάποιων άλλων και θα απαι­τού­σε ακραία παρα­βί­α­ση της
έκτα­σης του παρό­ντος κειμένου…

Ολο το βιβλίο είναι
μία συμ­βο­λή σε μία δια­λε­κτι­κή επα­να­θε­ώ­ρη­ση της σχέ­σης του υλι­στι­κού και του θρησκευόμενου
ριζο­σπα­στι­σμού. Στο προ­σκή­νιο αλη­θι­νοί επα­να­στά­τες σαν κι αυτούς π.χ. που έχουν
δομή­σει το δικό τους μαρ­τυ­ρο­λό­γιο στην Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή… Σύντρο­φοι στην πράξη
με τον Τσε. 

Ταυ­τό­χρο­να, οι παράλληλοι
Βίοι, όπως λέει και ο τίτλος του βιβλί­ου είναι μία σαφέ­στα­τη και δυνατή
πρό­κλη­ση-ενα­ντί­ω­ση στην δογ­μα­τι­κή ανά­γνω­ση του Μαρ­ξι­κού λόγου, που οδη­γεί σε
θρη­σκο­λη­πτι­κές θεω­ρή­σεις και πρα­κτι­κές… Ζήτη­μα, κατά την ταπει­νό­τη­τά μου,
πρω­ταρ­χι­κής σημα­σί­ας σήμε­ρα, που η δομι­κή και όχι κυκλι­κή κρί­ση του
καπι­τα­λι­σμού γίνε­ται προ­φα­νέ­στα­τη. Δυστυ­χώς τόσο προ­φα­νής όσο και η μέχρι τώρα αδυναμία
οργα­νω­μέ­νης παρέμ­βα­σης για την ανα­τρο­πή του… 

Συνι­στώ με θέρ­μη την
ανά­γνω­ση του βιβλί­ου… Για­τί προ­σφέ­ρει πλη­ρο­φο­ρία, εμπει­ρία, γνώ­ση και πολλαπλές
αφορ­μές για συν­θε­τι­κή σκέ­ψη… Για­τί δια­θέ­τει πάμπολ­λες θεμα­τι­κές ενό­τη­τες, αληθινούς
πει­ρα­σμούς και προ­κλή­σεις για παρα­πέ­ρα διά­λο­γο, προ­βλη­μα­τι­σμό, έρευ­να και
μελέτη…

Όλα αυτά που
συνι­στούν τα προ­τε­ρή­μα­τα ενός κοι­νω­νιο­λο­γι­κού συγ­γράμ­μα­τος υπάρ­χουν και σ’ αυτό
το δημιούρ­γη­μα του Γιώργου… 

Είναι πάρα πολλά
αυτά που θα σας ερε­θί­σουν το μυα­λό δια­βά­ζο­ντας το βιβλίο. Ας πάψου­με, λοιπόν
εμείς να φλυαρούμε… 

Ανοίξ­τε το, ξεφυλλίστε
το, δια­βά­στε το… 

Ας ανοί­ξου­με χώρο
για την γνω­στι­κή του κατάθεση…